თომასი დილან



სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება

სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება.
შიშველი მკვდრები ქარს და მთვარეს შეერწყმებიან,
ანუ მათ, ვისაც მართავს ნება ქარის და მთვარის.
როს მათი ძვლები ერთიანად განიწმინდება,
მათი ფეხები, იდაყვები ხომლით ბრწყინდება.
გონარეულნი უნდა დარჩნენ მაინც ბრძენებად,
ზღვასთან შერთულებს ყელი მაინც მოეღერებათ.
მიჯნურნი გაქრნენ, თუმცა ტრფობის სუფევს დიდება.
სიკვდილი ქვეყნად ვერასოდეს ვერ დამკვიდრდება.

სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება.
გახვეულები ზღვის წიაღში, ზღვის ხვეულებში,
იქ დაწვებიან, მაგრამ მაინც არ გაწყდებიან.
პირბასრ საკიდარს ემსხვერპლება მათი მყესები,
ბორბალს გაკრულნიც დარჩებიან შეურხევლები.
რწმენის გამოა, რომ სცილდება ხელებს ხელები,
მარტორქა მოსდევთ ეშმაური თვალის კვესებით.
სკდება სამყარო, თუმც გახლეჩას კვლავ აცდებიან.
სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება.

სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება.
ვეღარ მისწვდება თოლიების ძახილი სმენას
ანდა ტალღების ხმამაღალი ხმაური ნაპირს;
ყვავილის კვირტი იქ არასდროს აღმოცენდება.
მისი გვირგვინი მხოლოდ წვიმით თუ დასველდება.
თუმც, შეშლილან და ემსგავსიან უძველეს სამსჭვალს,
მათი თავები გვირილების ფურცლებში არ ჩანს.
ეს გარდატეხა მზიდან მზემდე თუ დაყოვნდება.
სიკვდილი ქვეყნად ვეღარასდროს გაბატონდება.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.