და თეთრია შენი სამოსი
თავდახრილი მე შემომყურებ
და თეთრია შენი სამოსი,
მაქმანი წყანარად ჩაცურდება მარცხენა მხარზე
და გინათდება მაღალი მკერდი.
მატულობს შუქი და ცახცახებს
და შენს შიშველ მკლავებს ეხება.
მე ისევ გხედავ, ხოლო სიტყვები
იყვნენ ჩქარნი და დაფარულნი
და ბნელ ცხოვრების სიმძიმეში
ეკავათ გული,
ვით ცირკის ვიწრო არენაზე.
ღრმა ქუჩაზე კი არ ეშვებოდა თამამი ქარი
მარტის ერთგული ღამეები
და გაღვიძებდა უცნობი ბიძგი,
როგორც პირველად.
გოდება სამხრეთზე
წითელი მთვარე, ქარი, თოვლის ვრცელი მინდორი,
ქათქათა, როგორც ჩრდილოელი ქალის კისერი...
და აჰა, უკვე ჩემი გული ძევს ამ მინდვრებზე
ამ ღრუბლით დანისლულ წყალზე.
მე დამავიწყდა ზღვის შრიალი, სიცილიელი
მწყემსების ჩუმი მოძახილი და საზიდრების
ძველ ჰანგი დამტვერილ გზებზე
სადაც ხმელი ნაწვერალების
კვამლში ცახცახებს ჭვავის თავთავი,
მე დამავიწყდა წეროების და ყანჩების ფრთათა შხუილი,
მწვანე ზეგნები და ლომბარდიის მდინარეები,
მაინც სამშობლოს ბედზე გმინავს ადამიანი,
სადაც არ უნდა იყოს იგი, აღარასოდეს
დავბრუნდები აწი სამხრეთში.
ო, სამხრეთი არის დაღლილი,
მკვდრების თრევით არის დაღლილი,
სანაპიროზე მალარიის ჭაობებისკენ,
არის დაღლილი მარტოობით და ტანჯვის ჯაჭვით,
მისი ტუჩები არის დაღლილი ყველა ჯურის ლანძღვა-გინებით,
მომაკვდავები რომ ბღავიან და განწირულნი,
და ის ბღავილი ჭების ფსკერზე ინთქმება ექოდ,
რომლებიც სვამენ მისი გულის სისხლს.
ახლა სამხრეთის შვილები ისევ უბრუნდებიან
თავიანთ მთებს, ხოლო ცხენები
ვარსკვლავების მჭრელი დანის ქვეშ
აკაციის ფოთლებს წყნარად ახრამუნებენ
და ნაკვალევი არის წითელი, ისევ წითელი, ისევ წითელი.
აღარასოდეს დავბრუნდები აწი სამხრეთში.
და ეს ცივი საღამო ზამთრის
ისევ ჩვენია, სიტკბოების და მრისხანების
აბსურდული კონტრაპუნქტი კვლავ მეორდება
და ვტირი, ვტირი სიყვარულზე უსიყვარულოდ.
თავდახრილი მე შემომყურებ
და თეთრია შენი სამოსი,
მაქმანი წყანარად ჩაცურდება მარცხენა მხარზე
და გინათდება მაღალი მკერდი.
მატულობს შუქი და ცახცახებს
და შენს შიშველ მკლავებს ეხება.
მე ისევ გხედავ, ხოლო სიტყვები
იყვნენ ჩქარნი და დაფარულნი
და ბნელ ცხოვრების სიმძიმეში
ეკავათ გული,
ვით ცირკის ვიწრო არენაზე.
ღრმა ქუჩაზე კი არ ეშვებოდა თამამი ქარი
მარტის ერთგული ღამეები
და გაღვიძებდა უცნობი ბიძგი,
როგორც პირველად.
გოდება სამხრეთზე
წითელი მთვარე, ქარი, თოვლის ვრცელი მინდორი,
ქათქათა, როგორც ჩრდილოელი ქალის კისერი...
და აჰა, უკვე ჩემი გული ძევს ამ მინდვრებზე
ამ ღრუბლით დანისლულ წყალზე.
მე დამავიწყდა ზღვის შრიალი, სიცილიელი
მწყემსების ჩუმი მოძახილი და საზიდრების
ძველ ჰანგი დამტვერილ გზებზე
სადაც ხმელი ნაწვერალების
კვამლში ცახცახებს ჭვავის თავთავი,
მე დამავიწყდა წეროების და ყანჩების ფრთათა შხუილი,
მწვანე ზეგნები და ლომბარდიის მდინარეები,
მაინც სამშობლოს ბედზე გმინავს ადამიანი,
სადაც არ უნდა იყოს იგი, აღარასოდეს
დავბრუნდები აწი სამხრეთში.
ო, სამხრეთი არის დაღლილი,
მკვდრების თრევით არის დაღლილი,
სანაპიროზე მალარიის ჭაობებისკენ,
არის დაღლილი მარტოობით და ტანჯვის ჯაჭვით,
მისი ტუჩები არის დაღლილი ყველა ჯურის ლანძღვა-გინებით,
მომაკვდავები რომ ბღავიან და განწირულნი,
და ის ბღავილი ჭების ფსკერზე ინთქმება ექოდ,
რომლებიც სვამენ მისი გულის სისხლს.
ახლა სამხრეთის შვილები ისევ უბრუნდებიან
თავიანთ მთებს, ხოლო ცხენები
ვარსკვლავების მჭრელი დანის ქვეშ
აკაციის ფოთლებს წყნარად ახრამუნებენ
და ნაკვალევი არის წითელი, ისევ წითელი, ისევ წითელი.
აღარასოდეს დავბრუნდები აწი სამხრეთში.
და ეს ცივი საღამო ზამთრის
ისევ ჩვენია, სიტკბოების და მრისხანების
აბსურდული კონტრაპუნქტი კვლავ მეორდება
და ვტირი, ვტირი სიყვარულზე უსიყვარულოდ.
