წარმავლობა
ს. ბ.
გრილი საღამო. საზაფხულო პატარა კაფეს
თავის ირიბ სინათლეს აფენს
მთვარე, მრგვალი და ცარიელი, და მაინც სავსე,
სავსე და მაინც ცარიელი, რომელიც ცაზე
გაკიდულა გიგანტური, მძიმე ნულივით.
კაცი კი ზის და იგერიებს სურვილებს, აშლილს
მიმტანი ქალის თეთრი მხრებით, რადგანაც მასში
მარცხის შიში გაცილებით ძლიერია, ვიდრე სურვილი.
ქარს ზღვიდან მოაქვს ნავთის სუნი, შავგვრემან გოგოს
სახეში ახლის. უხეშად, როგორც
სუტენიორი თავის მეძავს, აწეწილ თმაზე
ეპოტინება. ანეკდოტის ფინალურ ფრაზებს
ქარი წარმომთქმელს ისევ უკან უტენის პირში
და ვერვინ დგება წაქცევის შიშით.
იქვე ყოფილი ტაძარია, რომელიც ახლა
თითქოს რაღაცით მოგვაგონებს ვან-გოგის ნახატს:
ჩალეწილი ფანჯრები და ჩაშლილი ფერდი...
ასე იგონებს ღმერთი იმათ, ვინც დაგმო ღმერთი.
ხოლო მეზობელ მაგიდაზე ჩაი ცივდება.
კამათი მიწყდა; და რადგან მასში
ვერ დაიბადა სანატრელი ჭეშმარიტება,
ამ უკანასკნელს მოდავენი ეძებენ სმაში
წითელი ღვინის. ერთი ბოთლიც გახდეს საჭირო
საეჭვოა, მასში რამე აღმოაჩინონ.
მოედანზე ქალბატონი მიყვება ბატონს.
რაც უფრო ცარიელდებიან, მით უფრო ფართო-
ვდებიან მთვრალი კლიენტების თვალები. რულით
დაბინდულ თვალებს ატრიალებ ზეცისკენ: ნული,
როგორც მინიმუმ, უსაფრთხოა. ალბათ ლამაზიც.
ის თვითონაა თავისთავის მეფეც, ჯამბაზიც.
ივნისი-აგვისტო, 2003
ბულბარული ლექსი
ხოლო უქმეებმა ბულვარში შეყვარე-
ბულების ასობით წყვილები შეყარეს,
და ვინც მარტო იყო – ერთმანეთს შეყარეს.
აი, სასეირნო კატერიც გამოჩნდა.
როგორც კი შეივსო, გაცურდა ისევ.
თუ ვინმე შემთხვევით ბორტსმიღმა აღმოჩნდა
და თუ მის საშველად არ იწევს წყლისკენ
მისი მეგობარი, გემბანზე მდგომი,
სწორადაც იქცევა: რად უნდა რისკი,
როდესაც არსებობს მაშველი რგოლი!
ეშმაკის ბორბლის სალაროსთან ასეთი დიდი
ხალხმრავლობა არვის ახსოვს. მსურველთა მასა
ბობოქრობს, რადგან, ვინც ერთი წრე დაარტყა, მიდის
მეორე წრეზეც, და არავის უნდება ჩასვლა.
აი, ასე იბადება ახალი რასა.
მერამდენედ გადავარცხნეს ქვიშა ტალღებმა!
მზე მწვანე ფოთლებს ოქროს ასხურებს
და ტვინს გვილაყებს. ხოლო ტვინი, თავბრუდასხმული,
საბოლოოდ ვიდრე გალღვება,
ემსგავსება გადაბუგულ, ცეცხლში გახვეულ
ქალაქს და ყელში მოგწოლია ცხელი გონების
ნაკარნახევი ბოლო სიტყვა, როგორც ნახველი,
სიტყვა, რომელსაც გვერდს უვლიან ლექსიკონები.
თეთრი ღრუბლები მიცურავენ: ერთი, მეორე...
მეათე... მაგრამ, როგორც ცოდვებს, მხოლოდ თითებით
ვერც მათ გადათვლი. გადაშალე შენი რვეული
და ფოთლის მწვანე, ღრუბლის თეთრი, და მზის ყვითელი
ამოიწერე. შავდებიან ისინი იქვე,
როგორც კი შევლენ შენს ნაწერში. თუკი შევიდნენ.
რა ქვია ამას, ჯადოქრობა? ვინ იცის, იქნებ
ჯადოქარი ვარ? თუ ასეა, ღმერთო, შემინდე.
შეუნდე ავტორს ბულვარული ჩანაწერების.
მოვა სიკვდილი, როგორც კენჭი, ზღვაში ნასროლი,
რომელიც მიზანს ვერ აცდება რადგან წრეები
წამსვე მის ირგვლივ გაჩნდებიან. და დასასრულის
ლოდინიც ბევრად ადვილია, როცა ასკდება
მორიგი ტალღა მაღალ ჯებირს, რომელზეც დგახარ,
და მხოლოდ ახლა, როცა უსმენ უკანასკნელად,
ახლაღა ხვდები, რას ამბობს ტალღა.
14 აგვისტო, 2004
შუმმერტიმე
ზაფხული ბაქოში. ივლისი. ნახევრად
გაშიშვლებული გოგონები თავბრუს ახვევენ
ქუჩებს, და ყველა მათ ბადეში ცდილობს გახვევას.
მზერა ფეხებს ეწებება, ხოლო სახემდე
ვერ აღწევს. არსად ჩამიჩუმი, არსად ნიშანი
ქარისა. თითქოს ქვავდებიან ფოთლები თუთის.
სიტყვებით შეუძლებელია ასეთი ხუთვის
აღწერა; მხოლოდ ასოები გვანან სიშავით
მზისგან გარუჯულ, ტიტლიკანა, გამხდარ ბიჭუნებს,
რომ შესევიან ყველა აუზს, ყველა შადრევანს,
მიჩუმდნენ. ისევ ახმაურდნენ. ისევ მიჩუმდნენ.
შენ საკუთარ თავს ხედავ მათში, და გენატრება.
ზაფხული. ბაქო. ალუბლები. მაგრამ სად არი
ორმო, საფარი რათა შეძვრე, ბინა დაიდო
და დაივიწყო ყველაფერი. სიცხით დამდნარი
მილასლასებ და მართალია, სულ არ რაინდობ,
ისე იღლები, თითქოს გცმოდეს რკინის აბჯარი...
და ამ ოფლიან სხეულებს შორის
ფიქრობ იმაზე, რაც, როგორც ჩანს, არ არის შორი,
ანუ ფიქრობ დასასრულზე. ნასვამ-ნაჭამი
ხალხის ბოყინი, სადაცაა, გულსაც აგირევს.
ტელეღიპუცი, დატოვა-რა მისი ეკრანი,
თავისი არამიწიერი თავის რეკლამით
გატაცებული, სამწუხაროდ, ვერვის აკვირვებს.
ალბათ საქმე გვაქვს ჯოჯოხეთის მინიატურულ
მოდელთან. ანდა _ დავისიცხეთ. პირი იღება,
რათა უმღეროს გონდაკარგულ ტემპერატურას,
და ისევ უხმოდ იხურება. ესეც სიმღერა.
20 ივლისი, 2004
ს. ბ.
გრილი საღამო. საზაფხულო პატარა კაფეს
თავის ირიბ სინათლეს აფენს
მთვარე, მრგვალი და ცარიელი, და მაინც სავსე,
სავსე და მაინც ცარიელი, რომელიც ცაზე
გაკიდულა გიგანტური, მძიმე ნულივით.
კაცი კი ზის და იგერიებს სურვილებს, აშლილს
მიმტანი ქალის თეთრი მხრებით, რადგანაც მასში
მარცხის შიში გაცილებით ძლიერია, ვიდრე სურვილი.
ქარს ზღვიდან მოაქვს ნავთის სუნი, შავგვრემან გოგოს
სახეში ახლის. უხეშად, როგორც
სუტენიორი თავის მეძავს, აწეწილ თმაზე
ეპოტინება. ანეკდოტის ფინალურ ფრაზებს
ქარი წარმომთქმელს ისევ უკან უტენის პირში
და ვერვინ დგება წაქცევის შიშით.
იქვე ყოფილი ტაძარია, რომელიც ახლა
თითქოს რაღაცით მოგვაგონებს ვან-გოგის ნახატს:
ჩალეწილი ფანჯრები და ჩაშლილი ფერდი...
ასე იგონებს ღმერთი იმათ, ვინც დაგმო ღმერთი.
ხოლო მეზობელ მაგიდაზე ჩაი ცივდება.
კამათი მიწყდა; და რადგან მასში
ვერ დაიბადა სანატრელი ჭეშმარიტება,
ამ უკანასკნელს მოდავენი ეძებენ სმაში
წითელი ღვინის. ერთი ბოთლიც გახდეს საჭირო
საეჭვოა, მასში რამე აღმოაჩინონ.
მოედანზე ქალბატონი მიყვება ბატონს.
რაც უფრო ცარიელდებიან, მით უფრო ფართო-
ვდებიან მთვრალი კლიენტების თვალები. რულით
დაბინდულ თვალებს ატრიალებ ზეცისკენ: ნული,
როგორც მინიმუმ, უსაფრთხოა. ალბათ ლამაზიც.
ის თვითონაა თავისთავის მეფეც, ჯამბაზიც.
ივნისი-აგვისტო, 2003
ბულბარული ლექსი
ხოლო უქმეებმა ბულვარში შეყვარე-
ბულების ასობით წყვილები შეყარეს,
და ვინც მარტო იყო – ერთმანეთს შეყარეს.
აი, სასეირნო კატერიც გამოჩნდა.
როგორც კი შეივსო, გაცურდა ისევ.
თუ ვინმე შემთხვევით ბორტსმიღმა აღმოჩნდა
და თუ მის საშველად არ იწევს წყლისკენ
მისი მეგობარი, გემბანზე მდგომი,
სწორადაც იქცევა: რად უნდა რისკი,
როდესაც არსებობს მაშველი რგოლი!
ეშმაკის ბორბლის სალაროსთან ასეთი დიდი
ხალხმრავლობა არვის ახსოვს. მსურველთა მასა
ბობოქრობს, რადგან, ვინც ერთი წრე დაარტყა, მიდის
მეორე წრეზეც, და არავის უნდება ჩასვლა.
აი, ასე იბადება ახალი რასა.
მერამდენედ გადავარცხნეს ქვიშა ტალღებმა!
მზე მწვანე ფოთლებს ოქროს ასხურებს
და ტვინს გვილაყებს. ხოლო ტვინი, თავბრუდასხმული,
საბოლოოდ ვიდრე გალღვება,
ემსგავსება გადაბუგულ, ცეცხლში გახვეულ
ქალაქს და ყელში მოგწოლია ცხელი გონების
ნაკარნახევი ბოლო სიტყვა, როგორც ნახველი,
სიტყვა, რომელსაც გვერდს უვლიან ლექსიკონები.
თეთრი ღრუბლები მიცურავენ: ერთი, მეორე...
მეათე... მაგრამ, როგორც ცოდვებს, მხოლოდ თითებით
ვერც მათ გადათვლი. გადაშალე შენი რვეული
და ფოთლის მწვანე, ღრუბლის თეთრი, და მზის ყვითელი
ამოიწერე. შავდებიან ისინი იქვე,
როგორც კი შევლენ შენს ნაწერში. თუკი შევიდნენ.
რა ქვია ამას, ჯადოქრობა? ვინ იცის, იქნებ
ჯადოქარი ვარ? თუ ასეა, ღმერთო, შემინდე.
შეუნდე ავტორს ბულვარული ჩანაწერების.
მოვა სიკვდილი, როგორც კენჭი, ზღვაში ნასროლი,
რომელიც მიზანს ვერ აცდება რადგან წრეები
წამსვე მის ირგვლივ გაჩნდებიან. და დასასრულის
ლოდინიც ბევრად ადვილია, როცა ასკდება
მორიგი ტალღა მაღალ ჯებირს, რომელზეც დგახარ,
და მხოლოდ ახლა, როცა უსმენ უკანასკნელად,
ახლაღა ხვდები, რას ამბობს ტალღა.
14 აგვისტო, 2004
შუმმერტიმე
ზაფხული ბაქოში. ივლისი. ნახევრად
გაშიშვლებული გოგონები თავბრუს ახვევენ
ქუჩებს, და ყველა მათ ბადეში ცდილობს გახვევას.
მზერა ფეხებს ეწებება, ხოლო სახემდე
ვერ აღწევს. არსად ჩამიჩუმი, არსად ნიშანი
ქარისა. თითქოს ქვავდებიან ფოთლები თუთის.
სიტყვებით შეუძლებელია ასეთი ხუთვის
აღწერა; მხოლოდ ასოები გვანან სიშავით
მზისგან გარუჯულ, ტიტლიკანა, გამხდარ ბიჭუნებს,
რომ შესევიან ყველა აუზს, ყველა შადრევანს,
მიჩუმდნენ. ისევ ახმაურდნენ. ისევ მიჩუმდნენ.
შენ საკუთარ თავს ხედავ მათში, და გენატრება.
ზაფხული. ბაქო. ალუბლები. მაგრამ სად არი
ორმო, საფარი რათა შეძვრე, ბინა დაიდო
და დაივიწყო ყველაფერი. სიცხით დამდნარი
მილასლასებ და მართალია, სულ არ რაინდობ,
ისე იღლები, თითქოს გცმოდეს რკინის აბჯარი...
და ამ ოფლიან სხეულებს შორის
ფიქრობ იმაზე, რაც, როგორც ჩანს, არ არის შორი,
ანუ ფიქრობ დასასრულზე. ნასვამ-ნაჭამი
ხალხის ბოყინი, სადაცაა, გულსაც აგირევს.
ტელეღიპუცი, დატოვა-რა მისი ეკრანი,
თავისი არამიწიერი თავის რეკლამით
გატაცებული, სამწუხაროდ, ვერვის აკვირვებს.
ალბათ საქმე გვაქვს ჯოჯოხეთის მინიატურულ
მოდელთან. ანდა _ დავისიცხეთ. პირი იღება,
რათა უმღეროს გონდაკარგულ ტემპერატურას,
და ისევ უხმოდ იხურება. ესეც სიმღერა.
20 ივლისი, 2004
