პეტრარკა ფრანჩესკო




დავტირი დღეებს


დავტირი დღეებს, მწუხარებით თვალს რომ ლულავენ,

ოდეს ღვთაებრივ სინათლისკენ მივისწრაფოდი,

მაგრამ სურვილმა უეცარმა, როგორც ნაფოტი

შემაჭრა ფრთა და დამანარცხა მიწას უმალვე.

შენ კი დაჰყურებ სულში ცივი ცრემლით გაფოთლილ

ტანჯვას, რომელიც სააქაოს ვერ დავუმადლე,

იხსენ ცთომილი სული ჩემი ყრუ და მდუმარე

და გაზინზლული ამ ცხოვრების მწვირით, ტლაპოთი.

აღმავსე შენი აუწყავი მადლით, ალერსით,

თუ მოკვდავთათვის ნათელი ხარ და სამზეო ხარ,

ბრძოლის დასასრულს განწირული თუკი დავეცი.

მე ხომ ტკივილში უნდა მევლო, უნდა მეოხრა,

აწ მომიბოძე ყოფნა შენი უუკვდავესი.

სულს სხვა იმედი აღარ შერჩა მწედ და მეოხად.




მნათი ჩააქრო


მნათი ჩააქრო სიკვდილმა და ვიგრძენი კარგად,

ვით დაეფარა მოლივლივე თვალებს უკუნი,

ის იქცა მტვერად,

იქცა მიწად, ისმის სლუკუნი,

ჩამოჭკნა დაფნა, სიხარულებს წვეთ-წვეთად ვკარგავ.

ვეება მუხა დაემსგავსა გამომღრალ არგანს,

მოდის სიკვდილიც, მოდის ნგრევით, მოდის გუგუნით

და თუმცა თვალზე ისევ ბრწყინავს ცრემლის გუგუმი,

გამქრალა შიში და ნაღველიც იმ ნაღველს არ ჰგავს.

ხმაურობს გული და ვგრძნობ უკვე წასვლის ჟამია

და ვუბრუნდები ნაწამებ და შუა გაკვეთილ

თავისუფლებას, ასე ტკბილს და ასე შხამიანს.

მეუფე მიხმობს: არ დავტოვო სულის ნაფლეთიც,

ცხოვრებით დაღლილს ტანში მაინც სევდა დამიარს,

რომ ვერ გავძეხი მისი მადლით და სინათლეთ.


ოდეს კეისარს

ოდეს კეისარს ეგვიპტელებმა გამცემმა უცბად

მოჭრილი თავი უსაჩუქრა, მყისვე გათანგა

სხეული მისი ნეტარებამ, თუმცა თვალთაგან

დასდინდა ცრემლი სისხლოვანი კურცხალ და კურცხალ.

ოდეს ჰანიბალს მოაკითხა სიკვდილმა ურცხვმა,

ხალხის წინარე იხარებდა მაინც ათმაგად,

ზიზღის არილი არ უნახავს არვის კაცთაგანს

მის ბაგეებზე, თუმც სხეული უკუნეთს უძღვნა;.

აგრე ყოველი სულიერი მალავს ჭეშმარიტ

ვნებას, ხან წრფელს და უანკარესს, ხან კი სალიზღოს,

მაგრამ სიღამე და ნათელი შუბლზე მზესავით

ახატია და თუ მეც ვმღერი ანდა ვხალისობ,

მხოლოდ იმიტომ, რომ დავფარო ეს კაეშანი

და გულის წიაღ ჩავიბეჭდო სამარადისოდ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.