მწვანიდან მწვამემდე
მე ამ სიბნელეში
ერთ ნათელ ბატკანზე ვფიქრობ
რომ მოვიდეს და დაღლილობის ბალახი ამომწოვოს.
მე ამ სიბნელეში
ჩემი მკლავების გაყოლებას
იმ ღრუბლის ქვეშ ვხედავ,
რომელმაც პირველი ადამიანის ლოცვები დაასველა.
მე ამ სიბნელეში
კარი გამოვაღე ძველი მინდვრებისკენ
ოქროებისკენ,მითთა კედელზე რომ დავინახე
მე ამ სიბნელეში
ფესვები ვიხილე
და სიკვდილის ახალრტონაყარ ნერგს
წყლის აზრი განვუმარტე.
ყოფნის სასრულამდე
ამაღამ
ერთ უცნაურ სიზმარში
სახე სიტყვების მხრისაკენ გაიღება
ქარი რამეს იტყვის
ვაშლი ჩამოვარდება
მისი სახე მიწის სიწმინდეში ჩაემხობა
და ღამის გაუჩინარებული სამშობლოს არსებობამდე
მიაღწევს.
წარმოსახვის ჭერი ჩამოიქცევა
მწუხარე გონების თვალი ერთ რაღაც მცენარეს დაინახავს,
პატარა მოსახვევი ღვთის ჭვრეტის გარშემო წრეს დაარტყამს.
საიდუმლო გამოაშკარავდება
გაცვდება დროის ასკეზის ფესვი,
უსამართლობისა და სიბნელის გზაზე
ცეცხლს გამოკვესავს
წყლის საუბრის ენა
და მიხვდება სარკის შინაგან სიღრმეს.
ამაღამ
აზრის ღეროს შეარხევს სიყვარულის ქროლვა და გაკვირვება
ფრთებს უღონოდ ააფართქუნებს.
ღამის ფსკერზე
რომელიღაც მწერი
გამოცდის მხიარული მარტოსულის ყისმათს,
გათენდება
სიტყვა დილის შიგნით.
კარგი მარტოობის ღამე
ყური უგდე
გალობს სამყაროს უშორესი ჩიტი
ბალბის ყვავილები
სეზონის ყველაზე უფრო ხმოვან ტოტზე
მთვარეს ( ან თვეს) ისმენენ.
კიბე შენობის წინ,
კარი ლამპრით ხელში
და ნიავის უყაირათობაში.
ყური უგდე
გზა შორიდან შენს ნაბიჯებს უხმობს,
თვალი შენი არის სიბნელის სამკაული.
ქუთუთოები შეარხიე
ფეხსაცმელი ჩაიცვი და წამო,
წამოდი იქამდე, სადაც მთვარის ფრთა შენს თითებს გააფრთხილებს,
დრო შენთან ერთად ქვაღორღიან მიწაზე ჩამოჯდება
და ღამის ფსალმუნი
შენს ტანს გალობის ნაფლეთივით თავისკენ მიიტაცებს.
ალალმართლობაა იქ, ვინც გეტყვის:
საუკეთესო რაც იმ ხედვამდე მიღწევაა,
რომელიც სიყვარულის შემთხვევითაა სველი.
სადა ფერი
ცა უფრო ლურჯი
წყალი უფრო ცისფერი
მე აივანზე ვარ
რანა - აუზთან
რანა სარეცხს რეცხავს
ფოთლები ცვივიან
დედაჩემი ერთ დილას ამბობდა:
გულის გამაწვრილებელი სეზონიაო
მე ვუთხარი - ცხოვრება ვაშლია, კანიანად უნდა ჩაკბიჩო - მეთქი.
მეზობლის ცოლი
თავისი სახლის ფანჯარასთან ბადეს ქსოვს და მღერის,
მე ვედებს ვკითხულობ,
ხანდახან ქვის,
ჩიტისა და ღრუბლის ესკიზებს ვხატავ.
მზე - ერთ მხარეს,
შაშვები მოვიდნენ.
ბოლო ხანს საკმევლებიც გამოჩნდნენ.
მე ბროწეულს ვმარცვლავ და გულში ვამბობ:
კარგი იქნებოდა ამ ხალხის გულის მარცვლებიც რომ ჩანდეს.
ბროწეულის წვენი მესხმება თვალში - ცრემლები ჩამომდის,
დედაჩემი იცინის,
იცინის რანაც.
მე ამ სიბნელეში
ერთ ნათელ ბატკანზე ვფიქრობ
რომ მოვიდეს და დაღლილობის ბალახი ამომწოვოს.
მე ამ სიბნელეში
ჩემი მკლავების გაყოლებას
იმ ღრუბლის ქვეშ ვხედავ,
რომელმაც პირველი ადამიანის ლოცვები დაასველა.
მე ამ სიბნელეში
კარი გამოვაღე ძველი მინდვრებისკენ
ოქროებისკენ,მითთა კედელზე რომ დავინახე
მე ამ სიბნელეში
ფესვები ვიხილე
და სიკვდილის ახალრტონაყარ ნერგს
წყლის აზრი განვუმარტე.
ყოფნის სასრულამდე
ამაღამ
ერთ უცნაურ სიზმარში
სახე სიტყვების მხრისაკენ გაიღება
ქარი რამეს იტყვის
ვაშლი ჩამოვარდება
მისი სახე მიწის სიწმინდეში ჩაემხობა
და ღამის გაუჩინარებული სამშობლოს არსებობამდე
მიაღწევს.
წარმოსახვის ჭერი ჩამოიქცევა
მწუხარე გონების თვალი ერთ რაღაც მცენარეს დაინახავს,
პატარა მოსახვევი ღვთის ჭვრეტის გარშემო წრეს დაარტყამს.
საიდუმლო გამოაშკარავდება
გაცვდება დროის ასკეზის ფესვი,
უსამართლობისა და სიბნელის გზაზე
ცეცხლს გამოკვესავს
წყლის საუბრის ენა
და მიხვდება სარკის შინაგან სიღრმეს.
ამაღამ
აზრის ღეროს შეარხევს სიყვარულის ქროლვა და გაკვირვება
ფრთებს უღონოდ ააფართქუნებს.
ღამის ფსკერზე
რომელიღაც მწერი
გამოცდის მხიარული მარტოსულის ყისმათს,
გათენდება
სიტყვა დილის შიგნით.
კარგი მარტოობის ღამე
ყური უგდე
გალობს სამყაროს უშორესი ჩიტი
ბალბის ყვავილები
სეზონის ყველაზე უფრო ხმოვან ტოტზე
მთვარეს ( ან თვეს) ისმენენ.
კიბე შენობის წინ,
კარი ლამპრით ხელში
და ნიავის უყაირათობაში.
ყური უგდე
გზა შორიდან შენს ნაბიჯებს უხმობს,
თვალი შენი არის სიბნელის სამკაული.
ქუთუთოები შეარხიე
ფეხსაცმელი ჩაიცვი და წამო,
წამოდი იქამდე, სადაც მთვარის ფრთა შენს თითებს გააფრთხილებს,
დრო შენთან ერთად ქვაღორღიან მიწაზე ჩამოჯდება
და ღამის ფსალმუნი
შენს ტანს გალობის ნაფლეთივით თავისკენ მიიტაცებს.
ალალმართლობაა იქ, ვინც გეტყვის:
საუკეთესო რაც იმ ხედვამდე მიღწევაა,
რომელიც სიყვარულის შემთხვევითაა სველი.
სადა ფერი
ცა უფრო ლურჯი
წყალი უფრო ცისფერი
მე აივანზე ვარ
რანა - აუზთან
რანა სარეცხს რეცხავს
ფოთლები ცვივიან
დედაჩემი ერთ დილას ამბობდა:
გულის გამაწვრილებელი სეზონიაო
მე ვუთხარი - ცხოვრება ვაშლია, კანიანად უნდა ჩაკბიჩო - მეთქი.
მეზობლის ცოლი
თავისი სახლის ფანჯარასთან ბადეს ქსოვს და მღერის,
მე ვედებს ვკითხულობ,
ხანდახან ქვის,
ჩიტისა და ღრუბლის ესკიზებს ვხატავ.
მზე - ერთ მხარეს,
შაშვები მოვიდნენ.
ბოლო ხანს საკმევლებიც გამოჩნდნენ.
მე ბროწეულს ვმარცვლავ და გულში ვამბობ:
კარგი იქნებოდა ამ ხალხის გულის მარცვლებიც რომ ჩანდეს.
ბროწეულის წვენი მესხმება თვალში - ცრემლები ჩამომდის,
დედაჩემი იცინის,
იცინის რანაც.
