პრომეთეს
როცა ნათელში სული შენი იხილავს ერთად
ტყუილს და მართალს, კეთილს და ბოროტს
და შეიყვარებს ერთიანად სამყაროს ფეთქვას,
აწმყოს და წარსულს, საწყისს და ბოლოს,
როცა დათმენის ნეტარებას იგრძნობს ფრთაგაშლილს,
როცა გონება იგრძნობს ბოლომდე,
რომ მხოლოდ ბავშვურ წარმოსახვაში
ცოცხლობს სიცრუე და სიბოროტე,
დადგება ჟამი შემოქმედი სულის დამტევი
და შენი შუქის სხივი ეული
სამყაროსეულ ნისლებს განდევნის,
სხივი მიწიერ სიზმრებს ჩვეული.
გაქრება ზღუდე და გალღვება ბორკილი ცივი
და გაიგონებ ღვთაებრივი გუნდის გალობას,
როცა ყველაფერს გაანათებს მარადი სხივი
და შეერევა ყოველივეს და მთლიანობას.
გავიდა წელი, დაგტოვე დღეთა
გავიდა წელი, დაგტოვე დღეთა
მტანჯველ სრბოლაში, ცრემლი მერევა
და მეჩვენება, რომ შენთან ერთად
მე დამეკარგა ბედნიერება.
გავიდა წელი, გული ღონდება,
ლანდი ხარ შორი და განძარცვული,
და მხოლოდ წამით თუ მაგონდება
ჩანაცრებული, ტკბილი წარსული.
ეს სიცოცხლე თამაშია ლანდების.
ეს სიცოცხლე თამაშია ლანდების,
ლანდებივით გზას მივყვებით ეკლიანს,
ეს სიცოცხლე შორეული სანთლების
წმინდა დღეთა მკრთალი ანარეკლია.
ო, თანდათან მქრქალდებიან ლანდები,
იკარგება ადრეული მშვენება,
ზმანება კი ისევ გაიფანტება,
არასოდეს აღარ მომეჩვენება.
გამთენიის ნაცრისფერი ბინდია
დედამიწის ბუნდოვანი მანდილი,
გულში წმინდა ჟრუანტელი მინთია,
აღსრულდება ნუთუ გულის წადილი.
შეისმინე მარადისის ძახილი,
დაიჯერე, გაქრებიან ლანდები,
მარადი დღე ახლოვდება ახალი,
ლანდებივით მკრთალდებიან დარდები.
თუ სურვილები გაგვირბიან, როგორც ლანდები
თუ სურვილები გაგვირბიან, როგორც ლანდები,
და თუკი აღთქმა ცარიელი სიტყვის დარია,
არ ღირს სიცოცხლე ამ წყვდიადში, ფუჭი დარდები,
არ ღირს სიცოცხლე თუ სიმართლე მართლაც მკვდარია.
მარადისობა რას მიაგებს უაზრო წადილს,
მარადისობა რად სჭირდება ტყუილს საამოს,
სიცოცხლე ჰქვია ზენაარის სიცოცხლეს ნამდვილს,
უკიდეგანოს, უსასრულოს, დაუსაბამოს.
ბავშვური ფიქრი სიზმარეულ გზისკენ მიმათრევს,
უკან ვბრუნდები ზენაარის ბრძნული ნებითა,
ჩვენი სიცოცხლე გმირობაა, ხოლო სიმართლე
ანათებს მუდამ ჩაფერფლილი კუბოებიდან.
მოჩანს სასახლე დარბაზოვანი
მოჩანს სასახლე დარბაზოვანი,
ოქროს შვიდ ბოძზე მდგარი გრანიტი,
ამკობს დედოფალს შვიდკუთხოვანი
გვირგვინი მბრწყინავ თვალმარგალიტით.
ჩემი დედოფლის ბაღებს შეფოთლილს
შვენის ვარდები და ზამბახები,
წყარო ირეკლავს სახეს დედოფლის
და ეფერება თვალებს გახელილს.
მას კი არ ესმის წყაროს სიმღერა,
არც ყვავილები ართობს დედოფალს,
თვალებში სევდა ამოიღერა,
თვალცრემლიანი გლოვობს მეგობარს.
უმზერს ჩრდილოეთს და ენანება,
როს გათოშილი და შეპყრობილი
ებრძვის უკუნეთს, ბოროტ ზმანებას
და იღუპება მისი ძმობილი.
მოისვრის გვირგვინს, მიდის, შორდება,
მიდის და ტოვებს ოქროს პალატას,
მიუკაკუნებს მოულოდნელად
მეგობარს ცთომილს და მოღალატეს.
იგი მოუვლენს ტანჯულის ზამთარს
აპრილის ნიავს, შორით მონაბერს,
გაცისკროვნდება უმშვიდეს თვალთა
არამქვეყნიურ ნათელს მოაფენს.
დამხობილია ბნელი ძალები,
თანდათანობით იწვის ცდუნება
და სიყვარულით სავსე თვალებით
მეგობარს თვისას ეჩურჩულება:
გატეხე ფიცი, ფიცი მარადი
და სათნოება გარდაიცვალა.
ო, მეგობარო, შენი ღალატით
ეს გული მაინც არ შეიცვალა.
ყარიბო მგზავრო, ჩამოვსხდეთ ერთად.
ყარიბო მგზავრო, ჩამოვსხდეთ ერთად,
თვალთ გიბნელდება, კრთება თავანი,
სული მოითქვი, შემოდი ჩემთან,
ბინდდება, ჩადის მზე ჩამავალი.
საიდან მოხველ ან საით მიხვალ
არ გეკითხები, არაფერს გერჩი,
მე გიპასუხებ, სახელს თუ მკითხავ
და სასოებით ჩაგიკრავ მკერდში.
დრო და სიკვდილი არ აკლებს ზრუნვას
ხალხს, და ქვეყანას ანგრევს ღალატი,
ყველაფერს შთანთქავს წყვდიადის ბრუნვა,
სიყვარულია მხოლოდ მარადი.
აპლებში
უსიტყვო აზრებს, გრძნობათა წყურვილს
გულში მთრთოლვარე დინება ახლავს.
ძლივს მოციმციმე იმედს და სურვილს
გადაუარა ცისფერმა ტალღამ.
ცისფერი მთები მაღლდება ირგვლივ,
შორს ცისფერი ზღვა ნისლებში მიწვა,
მოშორდა სული მიწიერ გვირგვინს
და სული მაინც ვერ ტოვებს მიწას.
იმედის ნაპირს, სასურველ ნაპირს
თითქოს მივყვები მაღლა და მაღლა,
უსიტყვო აზრის, გრძნობების მძაფრის,
მოემართება ცისფერი ტალღა.
როცა ნათელში სული შენი იხილავს ერთად
ტყუილს და მართალს, კეთილს და ბოროტს
და შეიყვარებს ერთიანად სამყაროს ფეთქვას,
აწმყოს და წარსულს, საწყისს და ბოლოს,
როცა დათმენის ნეტარებას იგრძნობს ფრთაგაშლილს,
როცა გონება იგრძნობს ბოლომდე,
რომ მხოლოდ ბავშვურ წარმოსახვაში
ცოცხლობს სიცრუე და სიბოროტე,
დადგება ჟამი შემოქმედი სულის დამტევი
და შენი შუქის სხივი ეული
სამყაროსეულ ნისლებს განდევნის,
სხივი მიწიერ სიზმრებს ჩვეული.
გაქრება ზღუდე და გალღვება ბორკილი ცივი
და გაიგონებ ღვთაებრივი გუნდის გალობას,
როცა ყველაფერს გაანათებს მარადი სხივი
და შეერევა ყოველივეს და მთლიანობას.
გავიდა წელი, დაგტოვე დღეთა
გავიდა წელი, დაგტოვე დღეთა
მტანჯველ სრბოლაში, ცრემლი მერევა
და მეჩვენება, რომ შენთან ერთად
მე დამეკარგა ბედნიერება.
გავიდა წელი, გული ღონდება,
ლანდი ხარ შორი და განძარცვული,
და მხოლოდ წამით თუ მაგონდება
ჩანაცრებული, ტკბილი წარსული.
ეს სიცოცხლე თამაშია ლანდების.
ეს სიცოცხლე თამაშია ლანდების,
ლანდებივით გზას მივყვებით ეკლიანს,
ეს სიცოცხლე შორეული სანთლების
წმინდა დღეთა მკრთალი ანარეკლია.
ო, თანდათან მქრქალდებიან ლანდები,
იკარგება ადრეული მშვენება,
ზმანება კი ისევ გაიფანტება,
არასოდეს აღარ მომეჩვენება.
გამთენიის ნაცრისფერი ბინდია
დედამიწის ბუნდოვანი მანდილი,
გულში წმინდა ჟრუანტელი მინთია,
აღსრულდება ნუთუ გულის წადილი.
შეისმინე მარადისის ძახილი,
დაიჯერე, გაქრებიან ლანდები,
მარადი დღე ახლოვდება ახალი,
ლანდებივით მკრთალდებიან დარდები.
თუ სურვილები გაგვირბიან, როგორც ლანდები
თუ სურვილები გაგვირბიან, როგორც ლანდები,
და თუკი აღთქმა ცარიელი სიტყვის დარია,
არ ღირს სიცოცხლე ამ წყვდიადში, ფუჭი დარდები,
არ ღირს სიცოცხლე თუ სიმართლე მართლაც მკვდარია.
მარადისობა რას მიაგებს უაზრო წადილს,
მარადისობა რად სჭირდება ტყუილს საამოს,
სიცოცხლე ჰქვია ზენაარის სიცოცხლეს ნამდვილს,
უკიდეგანოს, უსასრულოს, დაუსაბამოს.
ბავშვური ფიქრი სიზმარეულ გზისკენ მიმათრევს,
უკან ვბრუნდები ზენაარის ბრძნული ნებითა,
ჩვენი სიცოცხლე გმირობაა, ხოლო სიმართლე
ანათებს მუდამ ჩაფერფლილი კუბოებიდან.
მოჩანს სასახლე დარბაზოვანი
მოჩანს სასახლე დარბაზოვანი,
ოქროს შვიდ ბოძზე მდგარი გრანიტი,
ამკობს დედოფალს შვიდკუთხოვანი
გვირგვინი მბრწყინავ თვალმარგალიტით.
ჩემი დედოფლის ბაღებს შეფოთლილს
შვენის ვარდები და ზამბახები,
წყარო ირეკლავს სახეს დედოფლის
და ეფერება თვალებს გახელილს.
მას კი არ ესმის წყაროს სიმღერა,
არც ყვავილები ართობს დედოფალს,
თვალებში სევდა ამოიღერა,
თვალცრემლიანი გლოვობს მეგობარს.
უმზერს ჩრდილოეთს და ენანება,
როს გათოშილი და შეპყრობილი
ებრძვის უკუნეთს, ბოროტ ზმანებას
და იღუპება მისი ძმობილი.
მოისვრის გვირგვინს, მიდის, შორდება,
მიდის და ტოვებს ოქროს პალატას,
მიუკაკუნებს მოულოდნელად
მეგობარს ცთომილს და მოღალატეს.
იგი მოუვლენს ტანჯულის ზამთარს
აპრილის ნიავს, შორით მონაბერს,
გაცისკროვნდება უმშვიდეს თვალთა
არამქვეყნიურ ნათელს მოაფენს.
დამხობილია ბნელი ძალები,
თანდათანობით იწვის ცდუნება
და სიყვარულით სავსე თვალებით
მეგობარს თვისას ეჩურჩულება:
გატეხე ფიცი, ფიცი მარადი
და სათნოება გარდაიცვალა.
ო, მეგობარო, შენი ღალატით
ეს გული მაინც არ შეიცვალა.
ყარიბო მგზავრო, ჩამოვსხდეთ ერთად.
ყარიბო მგზავრო, ჩამოვსხდეთ ერთად,
თვალთ გიბნელდება, კრთება თავანი,
სული მოითქვი, შემოდი ჩემთან,
ბინდდება, ჩადის მზე ჩამავალი.
საიდან მოხველ ან საით მიხვალ
არ გეკითხები, არაფერს გერჩი,
მე გიპასუხებ, სახელს თუ მკითხავ
და სასოებით ჩაგიკრავ მკერდში.
დრო და სიკვდილი არ აკლებს ზრუნვას
ხალხს, და ქვეყანას ანგრევს ღალატი,
ყველაფერს შთანთქავს წყვდიადის ბრუნვა,
სიყვარულია მხოლოდ მარადი.
აპლებში
უსიტყვო აზრებს, გრძნობათა წყურვილს
გულში მთრთოლვარე დინება ახლავს.
ძლივს მოციმციმე იმედს და სურვილს
გადაუარა ცისფერმა ტალღამ.
ცისფერი მთები მაღლდება ირგვლივ,
შორს ცისფერი ზღვა ნისლებში მიწვა,
მოშორდა სული მიწიერ გვირგვინს
და სული მაინც ვერ ტოვებს მიწას.
იმედის ნაპირს, სასურველ ნაპირს
თითქოს მივყვები მაღლა და მაღლა,
უსიტყვო აზრის, გრძნობების მძაფრის,
მოემართება ცისფერი ტალღა.
