უნგარეტი ჯუზეპე

იტალია

მე ვარ პოეტი
ერთხმა ძახილი
სიზმრის მთელი წყება ვარ

ნაყოფი ვარ
უთვალავი შეუსაბამო ნამყენის,
რომელმაც სათბურში მოიწია

მაგრამ შენი ხალხი
იმავ მიწიდან მოსდგამს
საიდანაც მე მომმდგამს
იტალია

და ამ უნიფორმაში
შენი ჯარიკაცისა
ისე ვისვენებ
მშობელი მამის
აკვანში რომ
მოვისვენებდი.

კიდევ ერთი ღამე

ამ წყვდიადში
გაყინული ხელებით
ვაკველვ ჩემს სახეს
საკუთარ თავს
უსასრულობაში გადაკარგულს ვაწყდები.

პოეზია

საგრადო, 28 ნოემბერი, 1916 წელი

ღამეები და დღეები
თამაშობენ
ჩემს ნერვებზე
ქნარისა

ვცოცხლობ სამყაროს
ამ ავადმყოფური სიხარულით
და ვწუხვარ,
რომ არ შემიძლია
მისი აგიზგიზება
ჩემს სიტყვებში.

სიჩუმე

ერთ ქალაქს ვიცნობ,
ყოველ საღამოს მზით ივსება
და ირგვლივ მყოფ სულიერს თუ უსულოს ნუსხავს

ერთ საღამოსაც მისკენ გავწიე
გულს ამედევნა მომღერალი ჭრიჭინობელა

თეთრად შეღებილ გალავნიდან
დავინახე,
ჩემი ქალაქი მიმქრალებას მისცემოდა
გზად კი ტოვებდა მცირეოდენს:
ბინდბუნდში გამოკიდებულ სხივების ხვევნას.

ფაზა
მარიანო , 25 ივნისი, 1916 წელი

ხეტიალ-ხეტიალში
სიყვარულის ჭას
წავაწყდი

ათას ერთი ღამის
თვალის გულში
მოვისვენე

ის მიტოვებულ ბაღებს
მტრედივით
ელტვოდა.

ღამის თევა...

მთელი ღამე
მიგდებულმა მოკლული
მეგობრის გვერდით,
რომელიც
პირდაღებული,
სავსე მთვარისკენ ქცეული სახით,
სისხლშემხმარი ხელებით
შემომეჭრა
ჩემს დუმილში,
ვწერე სიყვარულით სავსე
წერილები

არასოდეს ვყოფილვარ
სიცოცხლეს ასე მიჯაჭვული

შუა მზეობის ჟამს
გულწასვლისას
მოვუწყვიტე
ფორთოხლები და
შროშნები.

შობა
ნეაპოლი, 26 დეკემბერი 1926 წელი

არ მაქვს
სურვილი,
გავერიო
გზების
გორგალს

გადაღლილობა მაწევს
ტვირთმძიმედ მხრებზე

ასე დამტოვეთ,
როგორც რაღაც,
კუთხეში მიტოვებულ-მივიწყებული

ამ ადგილას
მყუდრო სითბოს
თუ იგრძნობ მხოლოდ

მე ვიმყოფები
ოთხ ყირამალა ალთან
კერისა