უოლკოტი დერეკ



სიყვარული სიყვარულის შემდეგ

მოვა ის დროც,
როცა შენ, ბედნიერი,
მიეგებები საკუთარ თავს
შენივე სახლის კართან, შენს სარკეში,
და თქვენ გაუღიმებთ ერთმანეთს: შემოდი.

დაჯექი, ეტყვით ერთმანეთს, ჭამე.
და შეიყვარებ ისევ უცხოს, რომელიც შენ ხარ.
მიეცი ღვინო. მიეცი პური. დაუბრუნე შენი გული
თავისთავს, უცხოს, რომელსაც უყვარდი

მთელი ცხოვრება, შენ კი ყოველთვის
ცვლიდი სხვებზე, ვერ ამჩნევდი; მაგრამ მას ესმის.
მოაშორე თაროებიდან სასიყვარულო წერილები,

სურათები, სევდიანი ჩანაწერები.
ამოხაპე საკუთარი სახე სარკიდან.
ჩამოჯექი. იზეიმე შენი თავი, შენი ცხოვრება.

ანდერძის მინაწერი

შიზოფრენიკმა,
გაორებულ ცხოვრებას რომ სევდით გაჰყურებს
და თავის ყოფას ჭრილობების პურით აპურებს,
გაძევება დავიმსახურე.
ძლივსღა მივათრევ ამ პირბასრ ნამგალს,
ვრცელ სანაპიროს რომელიც ადგას.
მე ზღვასთან მიმაქვს ჩემი ცხოვრება,
სიყვარულზე მსურს გავცვალო, რადგან.
მას, ვისაც ენის გამოცვლა უნდა,
ჯერ სიცოცხლე უნდა შეცვალოს.
ძველ ტყუილებზე ვეღარ დავწერ.
ტალღებიც კი, ჰორიზონტი თავს რომ აბეზრებთ,
ბოლოს, უკანვე ბრუნდებიან.
თოლიები, ჟანგისფერი ენის სარსალით,
თავს დაჰკივიან გამორიყულ უვარგის ნავებს, ცარიელ უბეს
და გესლიანად უნისკარტებენ შარლოტევილზე ჩამოწოლილ ვეება ღრუბელს.
ადრე სამშობლოს სიყვარული საკმარისი მეგონა მადლი.
ახლა, ძალიან რომ მოვინდომო, ბაგაშიც ვეღარ გამოვძებნი საკუთარ ადგილს.
სულ მთლად გახრწნილა ჩემი ტკბილი მოგონებანი
და იმ ძაღლის არომატს აფრქვევს, თავგამეტებით რომ ქექავს ნაგავს.
წლები გადის და სიჭარმაგეს შიშით ვუცქერი,
დამსკდარი კანი ხელებზე მძვრება,
ვით ქაღალდი ან ხახვის ფურცელი.
ეს პერ გიუნტის გამოცანას ჰგავს.
ჩემი გული დაცარიელდა სიკვდილის შიშსაც ვეღარსად ნახავ.
მე მინახავს ბევრი სიკვდილი და აღარაფერს არ ველი ახალს.
სხეულს არ აფრთხობს ცეცხლის გეენა,
მიწა, პირი რომ ღუმელივით დაუბჩენია,
მზის ბუხარი და მზის ნაცარი,
ღრუბლით მოსილი თუ უღრუბლო ნამგალა მთვარე,
რომელიც ნაპირს ისე უცქერს,
როგორც კლერკი ცარიელ ფურცელს.

და ეს ჩვეული გულგრილობა სინამდვილეში უჩვეულო მძვინვარებაა.

არქიპელაგი
ამ წინადადების ბოლოს იწყება წვიმა.
წვიმაში ჩნდება იალქანი.

იალქანი თანდათან ქრება კუნძულების თვალთახედვიდან.
ბურუსში შედის რწმენა, რომ სადღაც
ისევ არსებობს ის ნაპირი.

ათწლიანი ომი დასრულდა.
რუხი ღრუბელი, ელენეს თმა.
ტროა, ნაცრის თეთრი სვეტი
წვიმიან ზღვაში.

წვიმა, ცერად დაჭიმული სიმები არფის.
ერთერთს დასწვდება ალალბედზე უსინათლო მამაკაცი –
გაიჟღერებს ოდისეის პირველი ბწკარი.

ბლუზი
ის ხუთი ბიჭი სახლის წინ ნთქავს საკუთარ არჩივს
ეს არის ლანჩი.
ის ცხელი ღამე, ღუმელს რომ ჰგავს, მაღლა მეწევა
მეგობარივით სტვენა-სტვენით შემომეხვევა
და მეც ვერთობი ღამესთან როკვით.
მაქდუგალი თუ ქრისთოფერი?
ამ ქუჩებიდან რომელიღაცას
ლამპიონი დაადებს ბორკილს.

ცხელი ზაფხულის დღესასწაული. ნაღდი ცხონება
აი, ისეთი, წმინდანსაც რომ მოეწონება.
მზე იყო მწველი. მე ვიდექი ჩემს სახლთან ახლოს _
ზანგის კვალობაზე არც ისე თეთრი
და კაცმა რომ თქვას, არც ისე ბნელი.
მეგონა, ყველა ერთი იყო ზანგებიც და ებრაელებიც,
რაკი
არ იყო ეს სენთრალ პარკი.
ძალიან ხომ არ გავუტიე? გავჩერდე? კარგი
მათ ცემით სულმთლად გაალურჯეს ყვითელი ზანგი.
ჰო. მერე ატყდა აყალ-მაყალი.
ერთი შეშინდა. დანა დააძრო,
გავიძრე ზეთისხილისფერი ჯუბა ახალი.
ეს მუშტი-კრივი ახლა არც ვის ემახსოვრება.
მოჩხუბრებს მხოლოდ მუჯლუგუნი წაჰკრა ცხოვრებამ.
ეს იყო და ეს.
და მერე კი, სისხლში ამოსვრილს,
მახსოვს ნიჩბები და ახალი ტანისამოსი.
სახე გამეპო და დრუნჩიდან სისხლი თქრიალებს
მხოლოდღა ჯუბა გადაურჩა ცრემლს და იარებს.
ტროტუარის გასწვრივ გაშხლართულს, მახსოვს,
თავსზემოთ ვიღაც როგორ მიცქერდა,
ერთის დედა კი, ხელებს თავში როცა იშენდა და სახეზე არ ედო ფერი,
გაჰკიოდა: “ჯეკი” თუ “ტერი”, “მორჩით ახლა, საკმარისია!”
თუმც, სიტყვები რის მაქნისია?
მათ საკმარისი სიყვარული არ აღმოაჩნდათ.
არც ის უნდოდათ, შეხვედროდი ცაში მამაშენს,
ამერიკელი ჭაბუკებივით, სისასტიკე გაითამაშეს,
რომლითაც დღესაც სიყვარულის გაკვეთილს ვსწავლობ.
შენც თუ სასტიკად მოგეჩვენოს, შეეშვი, წამო!

ბოლოს

მე ვცხოვრობ წყალთან,
მარტო. ცოლისა და შვილის გარეშე.
რამდენნაირი გზა მოვსინჯე,
ვიდრე აქამდე მოვიდოდი:

დაბალი სახლი ნაცრისფერ წყალთან
და ფანჯრები, მუდმივად ღია
დამღლელი ზღვისკენ. ჩვენ არ ვირჩევთ ასეთ რამეებს,

მაგრამ ის ვართ, რაც გამოგვდის ჩვენი თავისგან.
ჩვენ ვიტანჯებით, წლები მიდიან;
ვერევით ტკივილს, მაგრამ არა მოთხოვნილებას

ტკივილისა. სიყვარული კი – ქვაა,
რომელიც გდია ზღვის ფსკერზე; ზემოთ
წყალია, ნაცრისფერი წყალი. უკვე აღარაფერს ვითხოვ

პოეზიისგან, მხოლოდ – სიმართლეს.
არც მიტევებას, არც დიდებას, არც განკურნებას.
უბრალოდ, როგორც მდუმარე ცოლი,

დამიჯდეს გვერდით და ვუყუროთ ნაცრისფერ ტალღებს.
და შემოგვარიყოს ცხოვრებამ ნაგავი,
როგორც ზღვამ – ნაპირს.

მე უნდა გავხდე უგრძნობელი,
დავივიწყო ჩემი ნიჭი. რაც, შეიძლება, ბევრად მეტია
და ბევრად ძნელიც, ვიდრე ცხოვრება –

ვიდრე რასაც თვლიან ცხოვრებად.

ზღვის მტევნები

ეს იალქანი სინათლეში,
კუნძულებით გაბეზრებული,
გემი, რომელიც მიირწევა კარიბის ზღვაში

შინისაკენ, შეიძლება ოდისევსია,
რომელიც ისევ ეგეოსის ტალღებს მიაპობს
ითაკასაკენ. მამა და ქმარი

ზღვის უმწიფარი მტევნების ჩრდილში
დგას და, აგზნებულს, თოლიეის კივილშიც კი
ნავსიკაას სახელი ესმის.

ვერ ეღირსება გულს სიმშვიდე. ვერავისას. ის ძველი ომი,
ვალდებულებას და სურვილებს შორის აღძრული,
არასოდეს დასრულდება და იგივეა

ყველასათვის, იმისთვისაც, ვინც ჯერ ზღვაშია
და იმისთვისაც, ვინც ნაპირზე იფერთხავს სანდლებს.
იგივეა იმ დღის შემდეგ, როდესაც ტროამ

ამოისუნთქა ბოლო ცეცხლი და როცა ზღვაში
ბრმა გოლიათის ნასროლმა ქვამ აშალა ტალღა,
უზარმაზარი ტალღა, ჰეკზამეტრი.

კლასიკა მხოლოდ გვანუგეშებს.
ჩვენ ეს არ გვყოფნის.

ძალა

არ მობეზრდება ცხოვრებას ბასრი ბალახების მიწაში ჩასობა.

აღტაცებული ვარ მსგავსი ძალადობით –
სიყვარული მყარია. მშვენიერია

დაუნდობლობა, რომლითაც ერთმანეთს უმასპინძლდებიან
ურო და გრდემლი. მათ კარგად ესმით
ერთმანეთის.

მე შემიძლია გავამართლო ბუნებრივობა
მსხვერპლისაკენ გაქცეული ლომისა და გაშეშებული ფურირემის,
გავამართლო შიში მის თვალებში.

მაგრამ ვერასდროს გავუგებ არსებას,
რომელიც ცდილობს ისე წეროს ამ ყველაფერზე,
თითქოს თვითონ ყოფილიყოს სამყაროს ღერძი




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.