ფაროხზადი ფორუყ



დასაქოქი თოჯინა

ამათზე მეტად,ოჰ,დიახ,
ამათზე უფრო მეტად შეიძლება გაყუჩდე..
შეიძლება ხანგრძლივი საათების განმავლობაში
მიცვალებულათა მზერის მსგავსად სახე გაგეყინოს,
თვალი გაგიშტერდეს სიგარეტის კვლამზე,
თვალი გაგიშტერდეს ფინჯნის გამოსახულებაზე,
ხალიჩის უფერულ ყვავილზე,
კედელზე წარმოსახულ ხაზებზე..
შეიძლება ძალაგამოცლილი ხელებით
ფარდა გადასწიო და დაინახო:
ქუჩაში კოკისპირულად წვიმს,
პატარა ბავშვი ფერადი ფრანებით ხელში
შენობის თაღს აფარებს თავს,
ძველი, მოშლილი საზიდარი
ხმაურიანი სიჩქარით ტოვებს დაცარიელებულ მოედანს..

შეიძლება ფარდის უკან ერთ ადგილზე წუთით გაქვავდე
ისე, რომ ვერაფერს ხედავდე,
ისე,რომ არაფერი გესმოდეს..

შეიძლება იყვირო
არაბუნებრივი ,მეტად უცნაური ხმით:
“მიყვარს”,
შეიძლება ერთი მამაკაცის ძლიერ მკლავებში
მშვენიერი,სრულყოფილი ქალი აღმოჩნდეს,
ტყავის სუფრის მსგავსი მოქნილი ტანით,
მკვრივი მკერდით.
შეიძლება საწოლში
ერთმა ლოთმა, გიჟმა ან მაწანწალამ
ერთი სიყვარულის უმანკოება შელახოს..

შეიძლება განზრახ აბუჩად აიგდო
ყოველი გასაოცარი ქარაგმა.
შეიძლება მარტო შეუდგე კროსვორდის ამოხსნას
და უბრალო, სულ რაღაც ხუთ-ექვს ბგერიანი
პასუხის მიგნებითაც გული გაიხალისო.

შეიძლება ერტმა სიცოცხლემ მორჩილად
მუხლი მოიდრიკოს ცივი სამარის ფერხთით,
შეიძლება ერთ უცნობ საფლავში ღმერთი აღმოაჩინო,
შეიძლება ერთი უმნიშვნელო მონეტით რწმენა იპოვო
და მეჩეთის სენაკში გაიხრწნა ლოცვისას
მოხუცი მწირის მსგავსად.

შეიძლება როგორც
ნულს, ცალკე შეკრებისას თუ გამრავლებისას
ერთნაირი შედეგი გქონდეს.
შეიძლება შენი თვალები მრისხანე ქუთუთოებს მიღმა
გაცვეთილი წაღის უსახურ ღილს მიემსგავსოს.
შეიძლება,როგორც წყალი, საკუთარ გუბეში დაშრე
და სილამაზის წუთით გაელვება
მოულოდნელად გადაღებული შავ-თეთრი სურათივით
სადღაც ყუთში გადამალო.

შეიძლება ერთი დღის ცარიელ ჩარჩოში
მსჯავრდებულის, ჯვარცმულის ან დამარცხებულის სურათი ჩამოჰკიდო,
შეიძლება ნიღბებით დაფარო კედლის ბზარები
და თვითონვე დაიკარგო მათში უაზროდ.

შეიძლება შენც დასაქოქ თოჯინებს ჰგავდე
და შუშის თვალებით საკუთარ სამყაროს ხედავდე,
შეიძლება ჩალით გატენილი ტანით
წლების განმავლობაში მაუდის ყუთში გეძინოს
ბადესა და ბრჭყვიალებს შორის
და ხელის უმნიშვნელო შეხებისას
უმიზეზოდ შეჰყვირო:
“ოჰ,მე უზომოდ ბედნიერი ვარ”.…

მარადიულ დაისში

დღეა თუ ღამე?
არა, მეგობარო, მარადი დაისია,
ქარში
ორი თეთრი კუბოსავით
მტრედის ორი ხუნდის ფარფატია...

სიტყვა უნდა ითქვას!
ერთადერთი სიტყვა!
ჩემს გულს წყვდიადთან შეწყვილება უნდა,
სიტყვა უნდა ითქვას!

რა მძიმე, წელშიგამწყვეტი დავიწყებაა!
ტოტს ვაშლი სწყდება
და სელის ყვითელი თესლის მარცვლები
ჩემი მიჯნური ნისკარტების ქვეშ ტკაცუნით იმსხვრევიან.
კესანე თავის ფერმკრთალ ძარღვებს
ნიავქარის ზარხოშს ანებებს,
გადასხვაფერების შფოთის მობეზრებისაგან
თავის დახსნას,
და მერე სად?
მაინცდამაინც აქ, ჩემს თავსა და სხეულში.

აჰ...
ჩემს თავში არაფერია,
გარდა მსხვილი, წითელი მარცვლების ტრიალისა
და ჩემი მზერა
ერთადერთი ტყუილი სიტყვასავით
დარცხვენილია და თავჩაკიდებული.

მე ერთ თვეზე ვფიქრობ...
მე ლექსის ერთ სიტყვაზე...
მე ერთ ნაკადულზე ვფიქრობ...
მე მიწაში გამჯდარ შიშზე...
მე ჯეჯილის მაძღარ სურნელზე...
მე პურის ზღაპარზე…...
მე თამაშობათა უცოდველობაზე...
და იმ ვიწრო, გრძელ ქუჩაზე,
აკაციათა სურნელს რომ ამოევსო...
მე თამაშის შემდგომ მწარე სიფხიზლეზე…
მე ქუჩის შემდგომ თავბრუსხვევაზე
და აკაციათა სურნელის შემდგომ
გრძელ, მომქანცველ სიცარიელეზე…

რაინდობანი?!
რა დროსია!
რაშები დაბერდნენ...…
სიყვარული?!
მარტოა და
ვიწრო სარკმლებიდან
უმაჯნუნო ველებს გადასცქერის,
დერეფანს
სამაჯურის ერთი წვრილი წკირის ჩაწყდომის
ხსოვნით მოწრიალეს...
ოცნებები?!
იფუშებიან
ათასი კარის უმოწყალო ერთგვარობაში...
და ყველა კარი დაკეტილია?
დიახ, მუდამ დაკეტილია!
და დაიღლები...
ყველაფერი დაღლილობის გაკვეთილია...

მე ვფიქრობ სახლზე,
მისი კუთხე-კუნჭულების დუნე სუნთქვით,
მისი თვალის ფახურის მსგავსი
მოციმციმე ლამპიონებით...
მისი დაფიქრებული, ზარმაცი და უშფოთველი მცველით...
ვფიქრობ ახალშობილზე, რომელსაც მოუზღუდავი
ღიმი დასთამაშებს,
წყალზე გაჩენილი მრავალშრიანი ნუჟრივით
და ვფიქრობ ყურძნის მტევანივით ასხმულ
ერთ სისხლსავსე სხეულზე...

მე ნანგრევებზე ვფიქრობ,
მრუმე ქროლვათა ნადავლზე,
ღამით ფანჯრებიდან გამომკრთალ საეჭვო სინათლეზე.
და პატარა სამარეზე,
რომელიც ახალშობილის ტანივით პატარაა...

საქმე... საქმე?!
დიახ, მაგრამ ამ დიდ მაგიდაზე
ფარული მტერი ჩაბუდებულა,
რომელიც შენ ნება-ნება გღეჭავს
ისე, როგორც ხესა თუ რვეულს
და კიდევ ათას ამაო რაღაცას,
საბოლოოდ კი ჩაის ფინჯანში ჩაიმსხვრევი,
ვით ნავი მორევში
და ჰორიზონტის სიღრმეებში
სიგარეტის სქელი კვამლისა და
გაურკვეველი ხაზების მეტს
ვერაფერს დაინახავ...

და ვარსკვლავი?!
დიახ, ასობით, ათასობით,
მაგრამ ყველა მათგანი
მხოლოდ ღამის გალავნის
იქით მხარეს...

და ჩიტი?!
დიახ, ასობით, ათასობით,
მაგრამ ყველა მხოლოდ შორეულ მოგონებაში,
თავისი ფრთების ფართქუნის
ქუშ სიზვიადეში...

მე ქუჩიდან გაგონილ დაძახილზე ვფიქრობ...
მე კი უწყინარ წრუწუნაზე,
დრო და დრო კედელში რომ გაირბენს ფხაკურით...
სიტყვა უნდა ითქვას...
სიტყვა უნდა ითქვას
რიჟრაჟებისას,
ცახცახა წამებში,
როცა სივრცე
სისავსის გრძნობასავით
უცბად გაურკვეველი რაღაცით აინთება,
გულით მწადია,
ღელვას მივნებდე,
გულით მწადია,
იმ უზარმაზარი ღრუბლიდან გავწვიმდე...
გულით მწადია, დავიძახო:
არა, არა, არა!

წავიდეთ...
სიტყვა უნდა ითქვას...
ფიალა თუ სარეცელი...
მარტოობა თუ ძილი...
წავედით...

მზე ამოდის

შეხედე, ჩემს თვალებში ჩამდგარი სევდა
როგორ იღვრება წვეთებად,
ჩემი დაუმორჩილებელი შავი ჩრდილი
მზის მკლავებში როგორ ტყვევდება!
შეხედე!
მთელი ჩემი არსება ინგრევა...
ჩემი ნაპერწკალი ნატვრას ისრულებს,
ავყავარ მწვერვალზე,
მახეში მიტყუებს.
შეხედე!
შეხედე!
ჩემი ცა მთლიანად
ციმციმა ვარსკვლავებით როგორ ირთვება!

შენ შორიდან მოხვედი, ძალიან შორიდან,
სურნელებათა და სხივთა ქვეყნიდან..
ჩემო იმედო, ახლა კი ჩამსვი
ბროლის და ღრუბლების ნავში
და წამიყვანე
ლექსთა და ვნებათა ქალაქში!

ვარსკვლავებით მოჭედილ გზას მივიკვლევთ,
მნათობთა მაღლა მივიწევთ..

შეხედე!
ვარსკვლავით დავიწვი,
ვარსკვლავებით პირთამდე ავივსე
და გავთბი, სითბო შევიგრძნე..
გულუბრყვილო ცეცხლისფერი მთვარეების მსგავსად
ღამის ტბორთა ვარსკვლავთმჭერად გარდავიქეცი.
რა შორი იყო ჩვენი დედამიწიდან
ცის კაბადონთა სილაჟვარდამდე!
ახლა კვლავ ჩამესმის შენი ხმა-
ანგელოზთა ქათქათა თეთრი ფრთების ხმა.……
შეხედე, სადამდე მივაღწიე-
გალაქტიკამდე, უსასრულობამდე, უკვდავებამდე!

ახლა, როცა მივაღწიეთ მწვერვალებს,
ტალღების ღვინით განმბანე,
შენი კოცნის აბრეშუმში გამხვიე
და დაუსრულებელ, ხანგრძლივ ღამეებში მისურვე!
მეტად აღარ გამიშვა ხელი!
მეტად აღარ მომწყვიტო ამ ვარსკვლავებს!

შეხედე,ჩვენს გზაზე ღამის ცვილი
წვეთებად როგორ იღვრება!
ჩემი თვალების ღვინით სავსე შავი სურა
შენს თბილ უბეში,
ჩემი ლექსების აკვანში,
როგორ…იძინებს!
შეხედე, შენ მშვიდად სუნთქავ
და მზეც ამოდის!

მზეს კვლავ ვეტყვი სალამს

კვლავ ვეტყვი სალამს მზეს,
კვლავ ვეტყვი სალამს
ნაკადულს, რომელიც ჩემში მიედინებოდა,
ღრუბლებს, ჩემს დაუსაბამო ფიქრებს,
ბაღების ალვების მწუხარე ზრდას,
ჩემთან ერთად რომ იტანდა
გვალვიან სეზონებს,
ყორნების გუნდს,
ცეცხლოვანი ყანების სურნელება რომ მოჰქონდათ
ჩემთვის საჩუქრად,
დედაჩემს, ჩემი ოთახის სარკეში რომ ცხოვრობდა
და ჩემი სიბერის ხატება იყო,
მიწას, ჩემს განმეორებულ ვნებას,
მწვანე თესლებით რომ ავსებდა
ჩემს მხურვალე სხეულს.

მოვდივარ, მოვდივარ, მოვდივარ
ჩემი ნაწნავებით მიწის წიაღის სურნელების გაგრძელებით,
ჩემი თვალებით წყვდიადით გაჯერებული გამოცდილებით,
თაიგულით, კედლის იქით რომ დავკრიფე
გაუვალ ტევრებში.
მოვდივარ, მოვდივარ, მოვდივარ
და წმინდა აკლდამა სიყვარულით ივსება
და მეც ამ აკლდამაში
მას, ვისაც გული სიყვარულით უცემს
და იმ პატარა გოგონას,
ჯერაც რომ იცდის სიყვარულის აკლდამაში
გულის ფანცქალით,
კვლავ ვუძღვნი სალამს.

მიწაზე

არასდროს მინატრია
ზეცის მირაჟში ვარსკვლავად
ანდა რჩეულთა სულების მსგავსად
ანგელოზთა იდუმალ მეგობრად ვქცეულიყავი,
არასდროს მოვწყვეტილვარ მიწას
და ვარსკვლავებს არასდროს გავცნობივარ.
მიწაზე ვდგავარ სხეულით,
რომელიც მცენარის ღეროსავით
ქარით,მზითა და წყლით საზრდოობს,
რათა იხაროს.

სურვილით მსხმოიარე,
ტკივილით დახუნძლული
მიწაზე ვდგავარ,
რომ ვარსკვლავებმა მაქონ
და ნიავმა მომიალერსოს...

ჩემი სარკმლიდან ვიყურები...
უკვდავი არ ვარ,
მხოლოდ ერთი სიმღერის გამოძახილი ვარ
და ერთი სიმღერის გამოძახილის გარდა
არაფერს ვეძიებ სასიამოვნო გოდებაში,
რომელიც მწუხარების უტყვ მდუმარებაზე წმინდაა...
თავშესაფარს არ ვეძებ სხეულში,
რომელიც დაცვარულია
ჩემი ტანის თეთრ შროშანზე…

ქოხის კედელზე,რომელიც ჩემი ცხოვრებაა,
გამვლელებს სამახსოვროდ მოგონებები ჩამოუკიდიათ
დაჭრილი გული,
წაქცეული სანთელი,
ჭკუაზე შემშლელი,ერთმანეთში არეული სიტყვების
მკრთალი და უტყვი ლაქები...
ყოველი ბაგე,რომელიც ჩემს ბაგეს შეეხო
უნაყოფო ვარსკვლავად იქცა
ჩემს ღამეში,რომელიც
ამ მოგონებათა დინებას შეერთო...
მაშ,რად მინდა ვარსკვლავად ყოფნა ვინატრო?

მწვანე ძრწოლა

მთელ დღეს სარკეში ვტიროდი.
გაზაფხულს
ჩემი ფანჯარა
ხეთა მწვანე ძრწოლისათვის მიენებებინა...
ჩემი ტანი მარტოობის ჭუპრში ვეღარ ეტეოდა
და ჩემი ქაღალდის გვირგვინის სუნი
იმ უმზეო საბრძანისის სივრცეს აქოთებდა.
აღარ შემეძლო, მეტი უკვე აღარ შემეძლო
ქუჩის ხმა,
ჩიტის ხმა,
პატარების მხტომი ჟრიამული
და ფრანთა ცეკვა,
რომლებიც საპნის ბუშტებივით
ძაფის ღერის კიდემდე ეწვდებოდნენ
და ქარი, ქარი,
რომელიც თითქოს ჩაქუფრული ძილის
ყველაზე უფრო ჩაბლანტებულ წამთა სიღრმეში
სუნთქავდა…
ჩემი რწმენის მდუმარე ციხის გალავანს
და ძველი ნაბზარებიდან
ჩემი გულის
სახელს მოუხმობდნენ...

მთელი დღე
ჩემი მზერა
ჩემს ცხოვრებას
მიშტერებოდა თვალებში,
იმ ორ შეშინებულ და შეძრწუნებულ თვალში,
რომელიც დაჟინებულ მზერას გაურბოდა
და მატყუარასავით
თავს ქუთუთოთა უსაფრთხო სამალავს აფარებდა...

რომელი კიდე რომელი მწვერვალისა?
განა მთელი ეს მიხვეულ-მოხვეული გზები
იმ ყოვლისმწოველ პირში არ ერთდებიან და თავდებიან?!

ჩემთვის რა მოგიციათ, სიცრუის მარტივო სიტყვებო
და სურვილთა თუ სხეულთა ვარჯიშებო?
ნაწნავებში ყვავილს თუ ჩავიწნავდი,
ამ სიყალბეზე
ჩემს თავს ზემოთ დადგმულ
ქაღალდის აშმორებულ გვირგვინზე
უფრო მაცდურ-შემპარავი არ იქნებოდა?!
როგორ შემიპყრო უდაბნოს სულმა
და ხვეწნა-მუდარის მშობიარობის თვის ჯადომ
როგორ გამაძევა...
როგორ გაიზარდა ჩემი გულის დაუსრულებლობა
და ეს ნახევარი ვერცერთმა ნახევარმა
როგორ ვერ გაამთელა?!
როგორ ვიდექი და ვხედავდი,
მიწას ჩემს ფერხთა ქვეშ საყრდენი ეცლებოდა
და ჩემი ჯუფთის სხეულის სიმხურვალე
გზას ვეღარ იგნებდა
ჩემი სხეულის ამაო მოლოდინში.
რომელი კიდე რომელი მწვერვალისა?!
შემიფარეთ,
ფორიაქშემდგარო ჩირაღდნებო,
შემიფარეთ,
განათებულო, ეჭვიანო სახლებო,
მზიური ტანსაცმლის კალთები რომ გერხევათ.

შემიფარეთ,
მარტივო, სრულყოფილო ქალებო,
კანის მიღმიდან
თქვენი თითების ნაზი წვერები
ნაყოფის სასიამო მოძრაობის
გზას რომ მიჰყვებიან
და თქვენი სამოსის
საყელოთა ღრიჭოებში
ჰაერი
მუდმივად
ახალი რძის ოხშივარს შეერწყმის...

რომელი კიდე რომელი მწვერვალისა?!
შემიფარეთ, გიზგიზა კერიებო
ბედნიერების მომტანო ნალებო
სამზარეულოს შავ საქმეში
ვერცხლის ჭურჭლის წკრიალო,
საკერავი მანქანის მწუხარე ღიღინო,
ხალიჩებისა და ცოცხების დღე-ღამის პაექრობავ,
შემიფარეთ, მთელი სამყაროს
გაუსაძლისო სიყვარულებო,
წარუვალობის მწველი სურვილი
ჯადო წყლითა და
ახალი სისხლის თბილი წვეთებით
რომ გირთავთ სარეცელს დაუფლებისა.

მთელი დღე, მთელი დღე დანებდა,
როგორც გემი წყლის აფოფრილ ტალღებს...
კლდის ყველაზე წამახულ კიდეთა მხარეს მივიწევდი,
ზღვის უღრმეს ქვაბულთაკენ,
ყველაზე უფრო ხორციჭამია თევზებისკენ
და ჩემი ზურგის მყიფე ლარებმა
სიკვდილის შეგრძნების მშვილდივით მომზიდეს.
ჩემი ფეხის ხმა
გზის უარყოფიდან გაისმოდა
და ჩემი სასოწარკვეთა უფრო ვრცელი იყო,
ვიდრე ჩემი სულის ნიჭი დათმენისა.

გაზაფხულის ის მწვანე წარმოსახვა კი,
სარკმლის მიღმა ჩუმად მდინარი,
ჩემს გულს ასე ეუბნებოდა:
«შენ არასოდეს წინ არ წასულხარ,
სიღრმეში წახველ!»

პარასკევი

ჩუმი პარასკევი,
მიტოვებული პარასკევი,
ძველი ქუჩებივით სევდისაღმძვრელი პარასკევი,
აბეზარი მთქნარებებივით გაწელილი პარსკევი,
უმოლოდინო პარასკევი,
დანებება-დამორჩილების პარასკევი.

ცარიელი სახლი,
მწუხარე სახლი,
სიჭაბუკის ქარიშხალთა შეტევების ცხვირწინ კარმიხურული სახლი,
სიმარტოვის, ავი წინათგრძნობის, ჭოჭმანის სახლი,
ფარდის, წიგნის, კედელში ჩაშენებული კარადების, სურათების სახლი.

რა მშვიდად, რა ამაყად თავაწეული მიედინებოდა
ჩემი ცხოვრება, როგორც უცხო ნაკადული
ამ მდუმარე, მიტოვებულ პარასკევთა გულში
ამ ცარიელ, სევდისმომგვრელ სახლთა გულში
რა მშვიდად, რა ამაყად თავაწეული მიედინებოდა...

ქარი თან გაგვიყოლებს

ჩემს პატარა ღამეში, აფსუს,
ქარს ხეთა ფოთლებთან აქვს პაემანი,
ჩემს პატარა ღამეში სიპარტახის გულისწყვეტაა.

ყური მიუგდე,
გესმის, კარგო, წყვდიადის ქროლვა?
უცხოსავით მიუჩვეველი შევცქერ სიხარულს,
ნარკომანივით შევეჩვიე უიმედობას.
ყური მიუგდე:
გესმის განა წყვდიადის ქროლვა?

ღამეში ახლა რაღაც ხდება,
მთვარე ისე მეწამულია და მოწრიალე...
ამ ჭერის თავზე კი, რომელიც შეიძლება ყოველწამს ჩაწყდეს,
ღრუბლები
ჭირისუფლებივით
წამოწვიმის წამს მოელიან.

წამი...
და შემდეგ არაფერი...
ამ ფანჯრის მიღმა ღამე ცახცახებს,
და დედამიწა წყვეტს ბრუნვა-ტრიალს,
ამ ფანჯრის მიღმა ვიღაც უცხო
წუხს მე და შენზე.

თავით ფეხამდის მწვანით მოსილო,
ხელები, როგორც წარსულის
მწველი მოგონებები,
ჩემს შეყვარებულ ხელებს ჩასჭიდე
და ბაგეები,
ვით არსებობის თბილი შეგრძნება,
ჩემი მიჯნური ბაგეების ალერსს მიანდე...
და ეს ქარი თან გაგვიყოლებს...

ღამის ცივ ქუჩებში

არ ვნანობ არაფერს,
თუმც გამუდმებით მტანჯავს ფიქრი იმ დანებებაზე.
ჩემი მკვლელობის გოლგოთას მთაზე
საკუთარი ბედისწერის ჯვარს ვეამბორე.

ღამის ცივ ქუჩებში
უნდობლობით გამსჭვალული შეყვარებული წყვილები
გამოსამშვიდობებელი სიტყვებით ტოვებენ ერთმანეთს,
ღამის ცივ ქუჩებში
სხვა არაფერი ისმის გარდა ერთი სიტყვისა: “მშვიდობით”!

არ ვნანობ არაფერს.
ჩემი გული თითქოს დროის სხვა განზომილებას შეერწყა...
ცხოვრება ჩემს გულს გაიმეორებს ,
ხოლო ბაბუაწვერა , ქარის ტალღების დინებას რომ მიჰყვება თან,
მე გამიმეორებს.

ნუთუ ვერ ამჩნევ
ჩემი კანი ერთბაშად როგორ ირღვევა?
რძე ჩემი ცივი მკერდის ლურჯ ძარღვებში
როგორ ფუვდება?
მღელვარე სისხლი მთელ ჩემს სხეულს როგორ იპყრობს
და როგორ ათრთოლებს?

მე შენ ვარ,
შენ და ის, ვისაც ვიღაცა უყვარს,
და კიდევ ის , ვინც იდუმალი სამყაროს ჯადოსნური საგნებით
მოულოდნელად საკუთარ თავში აღმოაჩენს
ამოუხსნელ , ბუნდოვან კავშირს.
კიდევ ნიადაგის დაუცხრომელი ვნება ვარ,
მთლიანად რომ იწოვს და ისრუტავს
არსებულ წყლებს,
სანამ მინდვრები ნაყოფს არ გამოიღებს.

ყური მიუგდე ჩემს შორეულ ხმას ,
ბუნდოვნად რომ მოისმის
განთიადის ლოცვებით დამძიმებულ ბურუსში,
მზერა მომაპყრე სარკეების მდუმარებაში
და დაინახავ, როგორი წმინდაა იგი თავისი არსით...
უკუნ წყდიადში გრძნობას ვუკარგავ
ყოველ სიზმარს ჩემი ხელების ნარჩენებით,
გულს ვასვირინგებ,
როგორც არსებობის უმანკო ბედნიერებაზე დარჩენილ
სისხლიან ლაქებს.

არ ვნანობ არაფერს.
ჩემო ძვირფასო , გთხოვ
გაესაუბრე ჩემი არსების მეორე ნაწილს,
რომელსაც ღამის ცივ ქუჩებში ამოიცნობ
შენი სიყვარულით ანთებული თვალებით
და გამიხსენებ მისი მწუხარე კოცნით
შენი ალერსიანი თვალების ქვეშ გაჩენილ ხაზებზე.

შეხვედრა ღამეში

და საკვირველმა სახემ
ფანჯრის მიღმიდან მითხრა:
«მართალია ის, ვინც ხედავს, რომ
მე დაკარგვის შეგრძნებასავით საშიში ვარ,
მაგრამ, ღმერთო ჩემო,
განა შეიძლება ვინმეს ჩემი ეშინოდეს?!
მე ხომ, მე არასოდეს არაფერი ვყოფილვარ
გარდა ერთი მსუბუქი და მაწანწალა ფრანისა
ზეცის ნისლიან სახურავთა მიღმა.
ჩემი ტკივილი, სურვილი და სიძულვილი კი
სასაფლაოს ღამეულ მარტოობაში
დაღრღნა იმ თაგვმა, სახელად რომ სიკვდილს ეძახიან.

და საკვირველი სახე იმ სათუთი, დაუბოლოვებელი
და სუსტი შტრიხებით,
რომელთა მდინარ გრაფიკასაც ქარი
წამიწამ შლიდა და ასხვაფერებდა,
და იმ ფაფუკი, გრძელი ნაწნავებით,
რომელთაც ღამის იდუმალი ქროლვა იტაცებდა
და მათით მთელ ღამეულ სივრცეებს ფარავდა,
როგორც ზღვის ფსკერის მცენარეები,
ფანჯრის იქითა მხარეს მილივლივებდა და იძახდა:
დაიჯერეთ,
მე ცოცხალი აღარა ვარ!

მე მის მიღმა ჯერაც ვხედავდი
მრუმე სიმჭიდროვესა
და ნაძვის ვერცხლისფერ ნაყოფებს,
მაგრამ ის...
ამ ყველაფერის ზემოთ მისრიალებდა
და მისი უსამანო გული
ზღვასავით ისე წამოქოჩრილიყო,
იფიქრებდი, ხეთა მწვანე გრძნობააო
და მარადისობამდე გრძელდებოდა თვალები მისი...

მართალი ხართ,
მე სიკვდილის შემდეგ
სარკეში ჩახედვა აღარასდროს გამიბედავს
და ისეთი მკვდარი ვარ, რომ
ჩემს სიკვდილს ვერაფერი ვეღარ ადასტურებს...

აჰ.
ნეტავ, ბაღის კიდიდან იმ კალიის ხმა თუ გაუგიათ,
რომელიც მთავრისაკენ ზრიალით მიხტოდა?!
მე მგონია, ყველა ვარსაკვლავი
დაკარგულ-გაუჩინარებულ ცაში გადასახლდა
და ქალაქი, რა მდუმარე რამ იყო ქალაქი,
მთელი ჩემი სავალის მანძილზე
ფერწასულ ქანდაკებათა ჯგუფის,
მტვრისა და თუთუნის სუნად აქოთებული
რამდენიმე მეეზოვის,
დაღლილი, თვლემამორეული მაწანწალების მეტს
არავის გადავყრივარ.

აფსუს,
მე მკვდარი ვარ
და ღამე ჯერაც თითქოს
იმ ამაო ღამის გაგრძელებაა.»
დადუმდა
და მისი ორი თვალის ფართო სივრცეებმა
მწარე და ფუჭი ტირილის გემო იგრძნო.
« თქვენ, სახეები რომ ცხოვრების მწუხარე ნიღბით
დაგიფარავთ,
ნუთუ ხანდახან მაინც არა ფიქრობთ იმ ჭეშმარიტებაზე,
რომ დღევანდელი ცოცხლები
ერთი ცოცხლის ნარჩენები არიან და მეტი არაფერი,
თითქოს ბავშვი პირველივე გაღიმებისას
დაბერებულა
და გული
ეს ქვაზე ამოკვეთილი უძველესი წარწერა,
რომლის ძირითადი ხაზებიც დაუზიანებიათ
და შეურყვნიათ
თავის ქვად ყოფნას
უკვე ვეღარასოდეს დაიჯერებს.

იქნებ, ყოფნაზე ნარკოდამოკიდებულებამ,
ტრანკვილიზატორთა გამუდმებულმა მოხმარებამ
წმინდა, უბრალო და ადამიანური სურვილები
წაშლა-განადგურების უფსკრულში გადაჩეხა?!
იქნებ სული რომელიმე უკაცური კუნძულის
იზოლაციაში გაასახლეს?!
იქნებ კალიის ხმა მე მხოლოდ დამესიზმრა?!

მაშ, ეს ფეხით მოსიარულენი,
რომლებიც თავიანთ ხის ყავარჯნებს
თმენით დაყრდნობიან,
იმ ფეხმარდ ბედაურთა მხედრები არიან?
ხოლო ეს გამხდარი და ფერწასული წელში მოხრილები
ის წმინდა, მაღალაზრიანი ღვთისმეტყველნი?!

მაშ, მართალია, თურმე მართალია,
რომ ადამიანი ღვთის გამოჩენას აღარ ელოდება და
შეყვარებულმა გოგოებმა
მალემრწმენი თვალები
გრძელი, საქარგავი ყაისნაღებით დაითხარეს...

ახლა ყვავთა ყრანტალის ანასხლეტი
ცისკრის ძილთა სიღრმეში შეიგრძნობა.
სარკეები გონზე მოდიან
და თავიანთ განმარტოებულ, ეულ ფორმებს
მღვიძარების პირველივე განტოტებასა
და შუმი კოშმარების საიდუმლო შეტევას ანებებენ.

აფსუს, მე სისხლისაგან,
რომელსაც სისხლიანი ეპოსის გარდა არასდროს
არაფერი გამოუთქვამს,
და სიამაყისაგან, რომელსაც თავისთავი არასოდეს ასე
საცოდავად არ უცხოვრებია,
დარჩენილი
მთელი ჩემი მოგონებებით
ვდგავარ ჩემი შესაძლებლობის კიდეზე
და ყურს ვუგდებ: ჩქამი არ ისმის.
და ვაცქერდები: ცახცახის ფოთლის ერთი კრთომაც კი არსაით მოჩანს.
და ჩემს სახელს, რომელიც ასეთი
წმინდა ამოსუნთქვასავით იყო,
საფლავთა მტვრის აშლაც კი აღარ ძალუძს!»

შეაჟრჟოლა და
თავის ორივე მხარეს ზრიალით ჩაიქცა.
ღრიჭოებიდან კი მისი მავედრებელი ხელები
ხანგრძლივი ოხვრებივით
ჩემ წინ წამოვიდნენ.

«ცივა და ქარები ჩემი ტანის ხაზებს უმოწყალოდ გლეჯენ,
ნუთუ ამ სამყოფელში
ჯერ კიდევ არის ვინმე,
ვისაც საკუთარი გახრწნილი სახის გაცნობა არ აშინებს;

ნუთუ ჯერ კიდევ არ დამდგარა დრო იმისა,
რომ ეს სარკმელი გაიხსნას, გაიხსნას
და კაცმა თავის მკვდარ ცხედართან
ტირილითა და ვაი-ვიშით
ნამაზი შეასრულოს?!»

იქნებ ჩიტი იყო, რომელიც კვნესოდა,
იქნებ ქარი იყო, ხეთა ტოტებს შუა გახლართული,
იქნებ მე ვიყავი და საკუთარ გულის ჩიხს
პირისპირ შერჩენილი
სინანულის, სირცხვილისა და ტკივილის
ტალღასავით ვიფოფრებოდი,
მაღლა მივიწევდი და
ფანჯრიდან ვხედავდი, რომ
იმ ორი მწარე გაკიცხვის ორი ხელი
ჩემი ორი ხელის მხრისაკენ გამოწვდილი,
ნატყუარი განთიადის რიჟრაჟში ინთქმებოდა
და ერთი ხმა სუსხიან ჰორიზონტზე
მეძახდა:
მშვიდობით!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.