ფროსტი რობერტ



საძოვარი

დღეს ჩვენი წყაროს სათავეს ვწმენდავ –
ქვიშას დავაყრი, ხოლო სადაც კი
ხმელ ფოთოლს ვნახავ, უცებ გავაცლი
და მალე მოვალ – წამოდი ჩემთან.
ხბოს წამოვიყვან – სუსტსა და ფერმკრთალს,
ჩანს არ უხდება დედის ალერსიც.
ავირბენ ეგერ იმ ნაღვარევში
და მალე მოვალ – წამოდი ჩემთან.


შესვენება უღრან ტყეში ზამთრის ღამეს

ვიცი, ვისია ეს ტყე უღრანი –
შორსაა მისი ეზო-ბუხარი
და არც იცის, რომ ჩუმად, მარტო
ვუყურებ მის ტყეს და გულს უხარის.
ცხენი კი უნდოდ მიყურებს პატრონს,
რაკი ჭკვიანურს ვერაფერს მატყობს –
აქ ქოხიც არ დგას და მხოლოდ ბნელი
ტყეა და შორით ტბა მოჩანს ფართო.
შეაჟღარუნებს ეჟვანს და ელის,
კვლავ იცონს ჩემში მხედარი ძველი,
მაგრამ პასუხად ათასი თრთოლვით
ტყეს ახმოვანებს ფიფქები სველი.
კარგია ტყეც და ფიფქების ბროლიც,
მაგრამ სიტყვასაც ვერ გავტეხ,
მგონი,
და წინ სავალი გზა მიდევს შორი,
წინ ხომ სავალი გზა შორი.

ცეცხლი და ყინული

ზოგს სწამს სამყარო თავის დასასრულს
ცეცხლში შეხვდება, ან და ყინულში.
გამომდინარე მწვავე გრძნობიდან
ცეცხლს ამოვირჩევ მე ამ ორიდან.
მაგრამ მეორედ წარღვნა თუ გველის,
რადგან ვიგემე მე სიძულვილი
გეტყვით აგრეთვე განადგურების
საშვალებაა კარგი ყინული,
და საკმარისი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.