თუკი
მოწიო უნდა თუკი ჭამა არ შეგიძლია
თუ არაფერი გვაქვს მოსაწევი:
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
იმღერო უნდა თუ მოწევა არ შეგიძლია
თუ არაფერი გვაქვს სასიმღერო;
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
მოკვდე სიმღერას თუ ვერ შეძლებ უნდა უთუოდ
თუ არაფერი გვჭირს სასიკვდილო,
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
ოცნებებს უნდა აჰყვე მაღლა თუკი ვერ კვდები
თუ არაფერი გვაქვს საოცნებო (წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი)
დიახ,ვიღაც ცხოვრობდა
დიახ, ვიღაც ცხოვრობდა ხან “ჰოთი”, ხან “არათი”,
ზართა აურზაურში ტივტივებდა ქალაქი.
გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი
მღერდა იმას, რაც იყო და ცეკვავდა, რაც არი.
ქალი, კაცი არცერთი არც არაფერს იქმოდა,
არც რამეზე ზრუნავდა, არც რამეზე ფიქრობდა...
რასაც თესდნენ, იმასვე მკიდნენ მამა-პაპურად_
მზეს, მთვარეს და ვარსკვლავებს, კიდევ წვიმას შხაპუნას.
თუ არ ვცდები, რაღაცას პატარები ხვდებოდნენ,
თუმცა, ავიწყდებოდათ, დიდები რომ ხდებოდნენ.
შემოდგომა, ზამთარი, გაზაფხული, ზაფხული
სიყვარული დნებოდა, მათთვის გადანახული.
“როდის?” გახდა “ახლა” და ხე ფოთლებად ხარობდა:
ქალს სტკიოდა? ტიროდა. უხაროდა? ხარობდა.
რაღაც აიმედებდათ, იძინებდნენ, დგებოდნენ.
“არასოდეს” ამბობდნენ, “ოდესმეთი” ტკბებოდნენ.
ვარსკვლავები, წვიმა, მზე, ღამით მთვარის ნათება,
მხოლოდ თოვლს თუ შეეძლო იმისი განმარტება,
ბავშვი როგორ ახერხებს დაივიწყოს მაშინვე
ანდა დავიწყებული გაიხსენოს წამშივე.
ერთ დღეს, ვიღაც, მე მგონი, რაღაც დარდმა მოცელა,
თუმც, არავინ დახრილა შუბლის დასაკოცნელად,
როგორღაც მოიცალა მოუცლელმა ქალაქმა
გვერდიგვერდ და თანდათან, წუთიწუთზე დამარხა.
“ყველა” გახდა “სუყველა” და “ღრმა” გახდა “უღრმესი,”
“მეტი” გახდა “ბევრი” და “უხვი” მთლად “უუხვესი,”
“სულად” იქცა “სურვილი”, “იჭვი” იქცა “მტკიცებად
ძილი სიზმრად ჩაჰყვება მას, ვინც გარდაიცვლება.
ქალიც, კაციც ორივე ნაჩქარევად დაფლული
ზაფხული შემოდგომა ზამთარი გაზაფხული
იქით წასულთ, რატომღაც, აქეთ რჩებათ თვალები
წვიმა, წყვილი მნათობი და წვრილი ვარსკვლავები.
პოეტი, ღამის თავსაბურავში
პოეტი, ღამის თავსაბურავში,
ჩამოდის მწუხრის საფეხურებით,
მოციმციმე სანთელით ხელში.
ყველგან შარი და მონახაზები მიმობნეულა.
მას მაგიური თავსაბურავი აუჩინარებს.
მაგრამ ის ცეცხლი თან რომ ატარებს საჩინოდ აქცევს.
აქ ამ ცხოვრების საფეხურებზე
მისი მბრწყინავი სხეული დადის.
მოწიო უნდა თუკი ჭამა არ შეგიძლია
თუ არაფერი გვაქვს მოსაწევი:
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
იმღერო უნდა თუ მოწევა არ შეგიძლია
თუ არაფერი გვაქვს სასიმღერო;
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
მოკვდე სიმღერას თუ ვერ შეძლებ უნდა უთუოდ
თუ არაფერი გვჭირს სასიკვდილო,
წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი
ოცნებებს უნდა აჰყვე მაღლა თუკი ვერ კვდები
თუ არაფერი გვაქვს საოცნებო (წამოდი ბალღო
ძილს მივცეთ თავი)
დიახ,ვიღაც ცხოვრობდა
დიახ, ვიღაც ცხოვრობდა ხან “ჰოთი”, ხან “არათი”,
ზართა აურზაურში ტივტივებდა ქალაქი.
გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა, ზამთარი
მღერდა იმას, რაც იყო და ცეკვავდა, რაც არი.
ქალი, კაცი არცერთი არც არაფერს იქმოდა,
არც რამეზე ზრუნავდა, არც რამეზე ფიქრობდა...
რასაც თესდნენ, იმასვე მკიდნენ მამა-პაპურად_
მზეს, მთვარეს და ვარსკვლავებს, კიდევ წვიმას შხაპუნას.
თუ არ ვცდები, რაღაცას პატარები ხვდებოდნენ,
თუმცა, ავიწყდებოდათ, დიდები რომ ხდებოდნენ.
შემოდგომა, ზამთარი, გაზაფხული, ზაფხული
სიყვარული დნებოდა, მათთვის გადანახული.
“როდის?” გახდა “ახლა” და ხე ფოთლებად ხარობდა:
ქალს სტკიოდა? ტიროდა. უხაროდა? ხარობდა.
რაღაც აიმედებდათ, იძინებდნენ, დგებოდნენ.
“არასოდეს” ამბობდნენ, “ოდესმეთი” ტკბებოდნენ.
ვარსკვლავები, წვიმა, მზე, ღამით მთვარის ნათება,
მხოლოდ თოვლს თუ შეეძლო იმისი განმარტება,
ბავშვი როგორ ახერხებს დაივიწყოს მაშინვე
ანდა დავიწყებული გაიხსენოს წამშივე.
ერთ დღეს, ვიღაც, მე მგონი, რაღაც დარდმა მოცელა,
თუმც, არავინ დახრილა შუბლის დასაკოცნელად,
როგორღაც მოიცალა მოუცლელმა ქალაქმა
გვერდიგვერდ და თანდათან, წუთიწუთზე დამარხა.
“ყველა” გახდა “სუყველა” და “ღრმა” გახდა “უღრმესი,”
“მეტი” გახდა “ბევრი” და “უხვი” მთლად “უუხვესი,”
“სულად” იქცა “სურვილი”, “იჭვი” იქცა “მტკიცებად
ძილი სიზმრად ჩაჰყვება მას, ვინც გარდაიცვლება.
ქალიც, კაციც ორივე ნაჩქარევად დაფლული
ზაფხული შემოდგომა ზამთარი გაზაფხული
იქით წასულთ, რატომღაც, აქეთ რჩებათ თვალები
წვიმა, წყვილი მნათობი და წვრილი ვარსკვლავები.
პოეტი, ღამის თავსაბურავში
პოეტი, ღამის თავსაბურავში,
ჩამოდის მწუხრის საფეხურებით,
მოციმციმე სანთელით ხელში.
ყველგან შარი და მონახაზები მიმობნეულა.
მას მაგიური თავსაბურავი აუჩინარებს.
მაგრამ ის ცეცხლი თან რომ ატარებს საჩინოდ აქცევს.
აქ ამ ცხოვრების საფეხურებზე
მისი მბრწყინავი სხეული დადის.
