ხიმენესი ხუან რამონ



ნუთუ ეს მე ვარ

ნუთუ ეს მე ვარ,
საკუთარ ოთახში ვინც დადის ამ ღამით,
თუ მათხოვარი,
ჩემს ბაღში რომ მიძვრება ბინდისას?
თავს ვატრიალებ და ვხედავ,
რომ ყველაფერი იგივეა და სხვანაირი.
ფანჯარა ღიაა,
თუ ეს ძილია?
ბაღის სიმწვანე ძალზე მკრთალია,
ცა იყო ლურჯი და წმინდა
ეხლა კი ღრუბელთა ქარბუქი იწყება.
თმები შავი მაქვს,
რუხი მაცვია,
თმები ჭაღარა
შავი მაცვია.
ნუთუ ეს მე ვარ?
ამ ხმას, რომელიც ეხლა ჩემში ჟრერს,
ნუთუ იგივე ძალა შემორჩა,
რომელიც ჰქონდა ოდესღაც?
ეს მე ვარ, თუ მათხოვარი
ჩემს ბაღში რომ მიძვრება ბინდისას?
თავს ვატრიალებ,
ღრუბელთა ქარბუქი იწყება.
ბაღი ბნელია და სევდიანი.
მოვდივარ-მივდივარ…
ეს ხომ ძილია?
თმა მაქვს ჭაღარა,
და ყველაფერი იგივეა და სხვანაირი.

მე არ ვარ

მე არ ვარ მე,
მე ის ვარ,
ვინც თან დამყვება და არ ჩანს,
ვისაც დრო და დრო ვხვდები,
ხანდახან კი საერთოდ მავიწყდება,
ვინც სდუმს, როდესაც მე ვლაპარაკობ,
ვინც მოწყალეა, კეთილი, როდესაც მე მძულს,
ვინც სეირნობს, როდესაც სახლში ვზივარ,
ვინც ფეხზე იდგება, როდესაც მოვკვდები.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.