ჰემინგუეი ერნესტ



ერნესტ ჰემინგუეი – Ernest Miller Hemingway

მოლოდინის დღე


თახში ფანჯრების დასაკეტად შემოვიდა. მე ჯერ კიდევ ვიწექი და დავინახე, ავადმყოფურად გამოიყურებოდა. თრთოდა, სახე გაფითრდებოდა და ნაბიჯებს ისე ადგამდა, თითქოდ მოძრაობისას რაღაც ტკივაო.

– რა მოგივიდა, Schatz (ძვირფასო)?
– თავი მტკივა.
– უკეთესი იქნება, თუ წახვალ და ჩაწვები.
– არა, ყველაფერი რიგზეა.
– დაწექი, ჩავიცვამ და გნახავ.

ქვემოთ ჩასულს ჩაცმული დამხვდა. ცეცხლს ეფიცხებოდა და კიდევ უფრო ავადმ-ყოფურად გამოიყურებოდა. საბრალო ცხრა წლის ბავშვი. ხელი შუბლზე მივადე თუ არა, მივხვდი, სიცხე ჰქონდა.

– დაწექი, ავად ხარ – ვუთხარი მე.
– ყველაფერი რიგზეა – თქვა მან.

ექიმმა მოყვანისთანავე სიცხე გაუზომა.

– რამდენი აქვს? – შევეკითხე ექიმს.
– 102 (38,9)

მისაღებში ექიმს სხვადასხვა ფერის კაფსულებში სამი სხვადასხვა წამალი დაეტოვებინა. ეტყობოდა, გრიპზე ყველაფერი იცოდა. „სანერვიულო არაფერი იქნება“, – მითხრა მან, – „თუ სიცხე ასორსა და ოთხ გრადუსს არ გადააჭარბებს. მსუბუქი გრიპია და არანაირ საშიშროებას არ წარმოადგენს, პნევმონიას თუ თავიდან აიცილებთ“.

ოთახში დაბრუნებულმა, ბიჭის ტემპერატურა ჩავიწერე და დრო ჩავი¬ნიშნე, რათა სხვადასხვა წამალი დროულად მიმეცა.

– გინდა, რამე წაგიკითხო?
– წამიკითხეთ, თუ გსურთ – თქვა ბიჭმა. სახე კიდევ უფრო გათეთრებოდა და თვალები ჩაშავებოდა. ლოგინში გაუნძრევლად იწვა და ჩანდა, ძალზე შორს იყო იქიდან, რაც ხდებოდა.

ჰოვარდ პილის „მეკობრეთა ცხოვრებას“ ვუკითხავდი, თუმცა ვხედავდი, რომ არ მისმენდა.
– თავს, როგორ გრძნობ, Schatz?
– როგორც აქამდე – თქვა მან.

ლოგინის თავთან ვიჯექი, ჩემთვის ვკითხულობდი და ველოდი, როდის დადგებოდა მეორე წამლის მიცემის დრო. მისთვის უკეთესი იქნებოდა, დაწოლილიყო. თუმცა იჯდა და ლოგინის ფეხს უყურებდა.

– რატომ არ შეეცდებით, დაიძინოთ? გაგაღვიძებთ, როცა წამლის მიღების დრო დადგება.
– მირჩევნია, ვიფხიზლო.

რამდენიმე ხნის შემდეგ მეუბნება: “თქვენ არ უნდა დარჩეთ აქ, მამიკო, თუ გაწუხებთ“.
– არ მაწუხებთ.
– მინდოდა მეთქვა, არ უნდა დარჩეთ, თუ შეგაწუხებთ.

გავიფიქრე, რომ ცოტა ქარაფშუტაა, 11 საათისთვის დანიშნული წამალი მივეცი და ცოტა ხნით გარეთ გავედი…

სახლში თქვეს, რომ ბიჭი მის ოთახში შესვლას ყველას უკრძალავს.
– თქვენ არ შეგიძლიათ, შემოხვიდეთ, – თქვა მან, – თქვენ არ უნდა გადაგედოთ ის, რაც მაქვს. ახლოს მივედი. იგი ზუსტად ისე იწვა, როგორც დავტოვე – გაფითრებული, მაგრამ სიცხისგან ლოყების ზემოთა მხარეგაწითლებული. მაშინაც ლოგინის ფეხებს უყურებდა.

სიცხე გავუზომე.
– რამდენია?
სადღაც ასი, – ვუთხარი მე. 102 და 4 ჰქონდა.
– 102 იყო, – თქვა მან.
– ვინ გითხრა? ნორმალური ტემპერატურაა, ნუ ღელავ.
– არ ვღლავ, მაგრამ ფიქრები მომეძალნენ.
– ნუ ფიქრობ, უბრალოდ დაწყნარდი.
– ადვილი სათქმელია, – თქვა და ჩაფიქრდა.
ეტყობოდა რაღაცის გამო თავს ძლივს იკავებდა.
– წყალთან ერთად დალიე.
– გგონიათ, წამადგება?
– რა თქმა უნდა.

დავჯექი, ”ბრაკონიერებიც ცხოვრება” გადავშალე და კითხვა დავიწყე. ვხედავდი, არ მისმენდა და ამიტომ აღარ გავაგრძელე.

– როგორ ფიქრობთ, მოვკვდები?
– რა?
– რამდენი დამრჩა სიკვდილამდე-მეთქი?
– რა დროს სიკვდილია, რა გჭირს?
– გავიგონე, ას ორი თქვა.
– ადამიანები 102 გრადუსი სიცხით არ კვდებიან, რა სისულელეა ამაზე საუბარი.
– ვიცი, რაც არის. საფრანგეთში სწავლისას, ბიჭები მეუბნებოდნენ –ორმოცდაოთხ გრადუსს ვეღარავინ უძლებს. მე კი 102 მაქვს.

წარმოგიდგენიათ, დილის ცხრა საათიდან, მთელი დღე სიკვდილს ელოდა.

– ცუდი ბიჭი ხარ, Schatz, – ვუთხარი მე, – ეს ხომ იგივეა, რაც მილი და კილომეტრი. რა დროს შენი სიკვდილია. აქ და იქ სიცხეს სხვადას¬ხვაგვარად ზომავენ. იმ თერმომეტრზე 37 გრადუსი ნორმალურია, ამაზე კი – ოთხმოცდათვრამეტი.
– დარწმუნებული ხართ?
– აბსოლუტურად. ხომ გითხარი, ზუსტად ისეა, როგორც მილი და კილომეტრი. ხომ იცი რამდენი კილომეტრს გავდივართ, როცა მანქანა 70 მილით მოძრაობს?
– უფ, – შვებით ამოისუნთქა მან.

ლოგინის ფეხებისკენ მიმართული დაჟინებული მზერა თანდათანობით შესუსტდა, საკუთარ თავზე დაკვირვებაც შეასუსტა ბოლოს სულ შეწყვიტა. მეორე დღეს ძალზე სუსტად იყო და უმნიშვნელო რაღაცებზეც კი ტიროდა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.