ჰინი შეიმას - Hini Shaimas



ჯოზეფ ბროდსკისადმი

გულის სიმებდახლეჩილს, გწვავდა ძველი ტაეპი
და ოდენის მახეში შენი ნებით გაები.
მაგ მარცვლებით ცვარავდი ლექსს უგრძესს და უნათლესს,
მათ იეითსს მარადი სავანე გაუნათეს.
ახლა შენთვის მოვმცდარვარ, აღაპზე ვარ წვეული
დგას იანვრის 28, ოცდარვაჯერ წყეული...
მეც მაგ საზომს ვიპოვნი სათაყვანო ხატებად,
შენეული სტრიქონი ისევ დაიბადება.
აწ შენსავით, მეც ვიხმობ გულის ხმას და გონებას:
ჯოზეფ, კარგი ლექსი ხომ ამით აიწონება.
დროს სევდა ჰყავს ძმობილად. სევდა არც ლექსს შორდება.
რაც ოდესღაც ყოფილა, ისევ განმეორდება.
ყინვა ყრუ და მუდმივი სდევს პოეტის შარაგზას,
აეროპორტს დუბლინის ხელმეორედ ჩარაზავს.
ხელმეორედ მოედო სუსხი გულის ნათურებს
და შენს მკერდში, პოეტო, ყინვა დაისადგურებს.
ყინვა, თითქოს, ცულია და მის დარტყმას მოველი,
ბრუნავს მიწა სრულიად, მეორდება ყოველი.
სულს წინ სევდა მიუძღვის, ლექსს რომ იხვევს ნისლებად,
წიგნი ჰორაციუსის ისევ გადაიშლება,
სუსხი ისევ ეცდება, რომ სიცოცხლე განდევნოს,
სითბო შემოეცლება გოროზ მთავარანგელოზს,
ხელახლა გაგვაცურებს ორპირი თვის ანკესი,
კვლავ მოგვისევს ავსულებს ჯოჯოხეთი დანტესი.
მასაჩუსეთსს ვიხსენებ, რომ გამლეშე არაყით,
გული ძლივს რომ ვიჯერეთ სმითა და ლაპარაკით...
თუმც, გონება ხურდება, თითქოს, ახლაც შევთვერი,
შენ არ დაგიბრუნდება ძველებური ელფერი.
შენთან ერთად ჩაკლულა შეკურთხება კაცური,
გალექსილი სხარტულა, მჭახე და უწმაწური.
გახსოვს, ფინეთს ვეწვიეთ უცნაურად მხიარულს,
კინაღამ შევეჩვიეთ ლენინის გზით სიარულს!
აწ წიგნს ვეღარ გადაშლი ველური გაშმაგებით,
გონებასთან თამაშით ვეღარ დაიდაგები,
აწ ვეღარ გაცხარდები ენით, სათაყვანებით,
სიტყვის ავტოსტრადებით, ლექსის ავტობანებით,
შენ ინგლისურს ტანჯავდი, ტანკად გესხა ჯავშანი,
ბოლო წუთებს ხარჯავდი, თურმე, სუნთქვაგამშრალი.
შენს გზას, ალბათ, დრო ასცდა, ყველა ფეთქავს შენსმეტი,
ენას არ აღმოაჩნდა შენთვის წამი ზედმეტი.
არ ახსოვდი იმ ღამეს... იქნებ, დღესაც მტერია?
გაგახსენებ გილგამეშს იქ ხავსი და მტვერია.
ტკბილი და სათაყვანო გელის შენი ოდენი...
სიკვდილია სამყარო, მტვერი მარტოოდენი.
ვერ იქნები მდუმარი... შენ ხომ ენას თან ახლდი!
გახდი მისი სტუმარი! მისი პურით დანაყრდი!



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.