ჰოლდერლინი ფრიდრიხ - Holderlini Fridrikh




ყარიბი
მარტოეული ვდექ აფრიკის ფიცხელ ველებს თვალნი ვუწვდინე
კიდითი კიდე. ცეცხლმა აწვიმა დედამიწას ოლიმპოს გარდმო.
შორეთიდან წამოიპარა მლივი ქედი, ხერხემალი რამ მოქანავე
კვლავ განძარცული, განდგომილი პიტალო თხემი მაღლა-მაღლა ამორღვეოდა.
ჰე! არაოდეს დაიხეთქავს მუნ ხასხასა ტევრი დიდჩრდილოვანი,
მოშარიშურე ჰაერს სალუქად და მზვაობრად არაოდეს აეტანება.
მწვერვალებიდან დასხლეტილი ნაკადულები ტკბილხმიანად არაოდეს დაირხევიან,
არცა დაჰკვლევენ ყვავილგადავლილ მდელობს ვერცხლისფერ ნაკადად მერმე.
არა ნახირი დაისამხრებს წყაროთა ნაპირ თავისნებისად.
ხეებშორის არაოდეს იმჩინარებს მუნ სახლაკი მგზავრის მიმხმობი.
ჯაგის ძირა-ძირ სიდინჯით ჯდა ფრინველი რამე ჰანგისუჩვევი.
შიშნეული და ასწრაფებული ყარყატთა გუნდი განელტვოდა მიდამოებას.
წყალთა ამოთა მოღებად როდის გეზრახე მე, დედაბუნებავ! უდაბნოთ წიაღ
ისეც მიმელის აქლემთა სათნოდ რუდუნებით მონაგარი ცვარი ცხოველი
ჭალის სიმღერა მომესმინა, მომეხილა სახე ცხოვრების, ხატებანი ფერად-ფერადნი,
ამად გვედრიდი, მშობლიურთა წალკოტთა კრთომას განრიდებული,
შეგთხოვდი კი თურმე ამაოდ: წარმომევლინე ცეცხლოვან და ზვიად რამეთუ,
ერთია მხოლოდ: უფროის ღვთიურ, უფროის მშვენ განმიტკბობდი თვალთა ოდესღაც.

კვლავ ჰოლიუსი მოვიხილე ყინულოვანი. ვითარ ქაოსი
ქვადქცეული მუნ ზღვა საზარი ადგმულიყო ზავთით ცისაკენ.
სამკვდროის ძილად დაცემული სიცოცხლე ბრკმულ და თოვლით იყო შემოგარსული
გარკინებული მძინარება მისი ამაოდ მოელოდა დღენათელის შემობრუნებას.
ჰე! მკლავი დიდის ოლიმპოსი, განმატფობელი, მიწას მუნ როდი შემოსჭდობია,
ვითარცა სატრფოს სხეულებას ცხელი მარჯვენი პიგმალიონის.
არაოდეს უღელვებია მკერდნი წიაღთა ოლიმპიელს მზეებრის ელვით,
არცა ისხარით და ცვარნამით უსაუბრია მოყვასურად წინარე მათთა.
დედამიწავ! გეზრახე მე: ქვრივოხერი შთენილხარ-მეთქი, უშვილოსნოდ
შერჩენილს აგრე გამყოფებს-მეთქი აქაურთა ჟამთა ნელობა.
არა ნაყოფთა გამომსთვლელო, არა პირმშოის გამომზრდელო დედურ მცდელობით,
კვალად შვილში თავის ხილვა არ გეგების ხანმოთეულს ეგ არს სიკვდილი!
ოდესმე იქნებ შენც გაგალღოს სხივოსნებამან ცისადციერმან,
შენს ღატაკ თვლემას სუნთქვით თვისით მოესათნოოს;
შემოისკდინო მარცვლისდარად შენაც გარსნი ბრინჯაოსანი
და გადმოზიდო როსმე სამყარო, მძიმე კვირტებად ახვეწილი და კრძალეული.
ძალი შენი დანაზოგარი დაეგზოს ეგებ სატურფალის გაზაფხულისად,
აფურჩნოს ვარდნი და ააჩქროლოს მზის ბადაგი ჩრდილოეთის სიდუხჭირეში.

მე კი პირს მივქცევ რაინისაკენ. სვიანია მამული ჩემი.
წინანდებურად მომქროლონ მე მშობლიურთა ნაზთა სიოთა.
წყნარი ხეები ელამუნოს გულს აღმსწრაფველს, ჩემად მთნეველი
ერთი დრო იყო, მკლავები მათი დანდობილად მანანავებდა.
ნეტარი მწვანე, იგივ მოწამე მარადიული, მშვენიერი არსებობისა,
განმაცოცხლებს და სიჭაბუკედ მიმაქცევს კვალად.
აწ ვცან სიბერე. ყინულოვანმა პოლიუსმა დამაჩნია ეგ პირმკრთალობა
და ალკიდებამ სამხრეთულმა დამაცვივნა წმიდად კულულნი.
მაინც კიდევ, ვითარ ავრორა თვის ტითონოსს, მშობელო მიწავ,
ძეს შენმიერს შემომეჯარე მოცინარის ყვავილოვნებით.
კურთხეულო! წიაღ შენსა ბორცვი ისე არ აზიდულა, ვაზის ფესვი არ დაჰხვეოდეს,
ატალღულ ბალახს შემოდგომით ქვე აწვიმებენ ნაყოფს ხეები.
და ჩქერალებში ფერხთ განიბანენ მთანი მღვივარნი.
რტოთა და ხავსთა გვირგვინებით განიგრილებენ მცხინვარე შუბლთა.
ისე, ვითარცა დიდპაპას მხრებზე ატორღება სჩვევიათ ბალღებს,
ეგრედვე მთის წვერს შეჭიდებია ალაგ ქოხი, ალაგ კიდევ ციხე-დარბაზი.
გამოუხლტება ტყეს ირემი მშვიდობიანი და მზენათელს დაეშურება
და მობოინე შავარდენი მოცინარ ზეცას თვალთა მაღლითვე მიმოატარებს.
ბარში კიდევ, სად ყვავილებს მარჩენალი წყარო ეგების,
მდელოს ნებიერ გადაწვდენია ბეწო სოფელი.
სიმყუდროვეა იქ. ძლივძლივობით მოგეყურება ზუზუნი მრჯელი წისქვილისა,
დაღმა-დაღმა მთას მოუყვება გაჭერდილი ფერსოს ჭრიალი.
კანტიკუნტადღა გამოისმის მოპირული ცელის წკრიალი საყვარელი
და შეძახილი გუთნიდედისა, ხარს რომ მიდენის ბიჯებ-ბიჯებით.
საყვარელია დედის ნანა, ბალახზედ მორთხმულს ყრმა კალთაში ჩაუწვენია,
მზე ეფერება ძილშიდ მოღიმარ ჩვილს, ვარდობისთვის.
გაღმით, ტყის პირას ჭიშკარი დგას დაყრუებული, თელის ვარჯი გადაჰფარვია,
აფურჩვნილა და ღობეს მჭირსნედ შემოჯარვია ანწლის ყვავილი
მიმირქმევს სახლი, ბაღნარის ჩერო იდუმალი, სად მამაჩემმა
ნარგთა ტოლ-სწორად სიყვარულისა თვისისაებრ მზარდა ოდესღაც
აჩურჩულებულ ტოტებს თავზე მოვექცეოდი, თრითინასავით ხალისიანი,
ვიშვებდი ჩემთვის,
სუნნელმოდენილ თივის ზვინში შუბლს შევფარვიდი.
ბუნებაო სამშობლოისა! ერთგულ მეყავი ესეოდენ, კვლავინდებურად
ალერსიანი და მზრუნველი ივრდომებ ლტოლვილს.
კვლავინდებურად დამწოდებიან ატმის ხეები, ჩემს სარკმელს კვლავაც
ავარდნია სავსე მტევნები, მოწევნილი ჩემდა მთნეველად.
ალალბედ ღუის ალუბალი და აგრერიგ წარსატყვევნელად,
წაწვდილ ხელსაც ალალბედად და თავისით დაეზიდება რეხი რტოები.
მთნევს და შორისშორ გამიტყუებს ბაღით ბილიკი, ტყის სამოსელს დაულეველს
შემაღწევინებს ანუ ქევქევ ჩამომატარებს საქცევს წყაროსას.
მზევ სამშობლოს! დაფენილ ბილიკს მეწამულად ამიფერადებ, ათინათი შენი
განმატფობს, გუგისა და გუგის შუა უწინდებურად დათამაშდება.
შევსვამ ალსა და შევსვამ სულსა, მზევ, სალხინოს შენის თასითგან,
არაოდეს მინებდეს თვლემას შენით მღვიძარი, ეს ნაწამები ჭაღარა თავი.
სათნოო მზეო! ბალღობის ძილს რომ დასწყვიტე და განმიღვიძე ოდესღაც მკერდი
შენგნივ ხმობილი, თვინიერ ძალით რომ აღმამაღლე და გამაქანე,
აჰანდე, უფრო მონდობილი და უფროის განბრძნობილი კვლავ დაგიბრუნდი,
მოვირჭმო რათა მშვიდობა, ყვავილთა ფერხთით დავუნჯდე რათა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.