დედას !



შენ ხომ არ იცი რატომ გვანან ასე თვალები დამცხრალ შადრევნებს?! იქნებ ჩვენ როცა გავდიოდით ბაღიდან მშვიდად, მათ სიხარულის ბოლო შხეფი გამოგვადევნეს?! ან იქნებ ვიღაც მაისის ამ თბილ საღამოებს ჩვენთვის კითხულობს, როგორც სონეტებს, გამოწვდილი აქვს ყვავილები პატარა ხეს და ჩვენ ჩრდილის გარდა ხშირად, რატომ ვერაფერს ვხედავთ, რატომ, ჩაუვლით გვერდზე - რაღაც საოცარ ლამაზს ....

ძლივსღა ვერევი მოგონებით დატვირთულ სხეულს, მძიმედ მოვდივარ წუხილის ტევრიც ვერ ავკაფე, რომ დიდ მინდორში გამეშალა თეთრი კარავი და მეთქვა თქვენთვის - შემოდით ჩემთან აქ სითბოა და სისადავე.

როგორი ძალა უნდა გქონდეს, რომ ჩაქოლილმა უმიზნო და უაზრო ქვებით ... ეს სევდის გროვა ამოარღვიო და აიწიო , რომ არ გახოხდე.

ესაა ჯერ რაც შევქმენი შენდა პასუხად, სხვა დანარჩენი შემინახოს ლექსის რვეულმა.

შენც გაქვს უფლება გაიარო თავაწეულმა






Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.