კოტე მარჯანიშვილი ტერენტი გრანელზე



ერთ დღეს, მე და ტერენტის პროსპექტზე სეირნობისას შეგვხვდა კოტე მარჯანიშვილი თავისი ამალით. ბატონი კოტე ჯერ კიდევ საკმაო სიშორიდან მხურვალედ მიესალმა პოეტს, მოახლოვებულმა კი შუბლზე აკოცა და ძმურად გადაეხვია.

- ტერენტი, მე გადავწყვიტე დავწერო სცენარი, რომლის ქვაკუთხედი შენი ლექსი იქნება. ჩვენს სიამაყეზე, ვანო სარაჯიშვილზე ასეთი ლექსი ჯერ არავის დაუწერია. შენ უნდა მეწვიო ბინაზე, ჩვენ ამის შესახებ უნდა ვიმსჯელოთ. მართალია, მე ხშირად მოსკოვში ვარ, ახლაც მივემგზავრები!… რომ ჩამოვალ, უსათუოდ უნდა მნახო. გარსშემორტყმულებმა პოეტს ოვაცია გაუმართეს. ბატონი კოტე კი განაგრძობდა:

- ჩემო ტერენტი, მე შენს შემოქმედებას ვიცნობ, თვალს ვადევნებ შენს მიღწევებს და მხურვალედ ვესალმები. ტერენტი, აუცილებლად უნდა ვნახოთ ერთმანეთი. ეს დადგმა აუცილებლად უნდა განვახორციელო.

სხვებმაც ბევრი კეთილი სურვილები და საქებარი სიტყვები არ დაიშურეს პოეტის მიმართ.

ტერენტის სახე უბრწყინავდა. სახის ფერი ხშირად ეცვლებოდა. სახეს მადლობის, სიყვარულის გამომხატველი მორცხვი ღიმილი უმშვენებდა. მოკლედ რომ ვთქვათ, სახეს მირონცხებული პოეტობის ნიშანსვეტი ეცხო. ამ დროს ტერენტი საუცხოვო შესახედი იყო. ბატონ კოტეს თავისი ამალით როგორც იქნა, გამოვემშვიდობეთ და პროსპექტი ბოლომდე ჩავიარეთ. ტერენტი უაღრესად ბედნიერი ჩანდა. უსასრულოდ ბევრი ხეტიალის შემდეგ გვიან ღამით დავშორდით ერთმანეთს.

ალექსანდრე სიგუას მოგონებებიდან

წიგნიდან “ტერენტი გრანელი – ცისფერი სიშორე”; შემდგენელ-გამომცემელი გაიოზ როგავა






Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.