დავით დეფი - David Dephy



თეთრი პერანგი

(tetri perangi)

თეთრი პერანგი ყოველთვის გაცვია, შენ თვითონა ხარ თეთრი პერანგი. ღმერთი ჩემ წინ დგას შენა ხარ ღმერთი, ვერავინ ხვდება? ნუთუ ვერავინ? მეც ჩემ პერანგებს ხელით ვკერავდი, ნაჭრებს ვჭრიდი და ხელით ვკერავდი და ვერასოდეს ვერავინ ამჩნევდა, შენ რომ გმოსავდა ჩემი პერანგიც, ღილების ნაცვლად ვადებდი ხოჭოებს, სახელოებს კი ვქარგავდი სხივებით და თუ სინათლით სულს მოვიხვეჭავ, მეც შენ თეთრ პერანგს განვესხივები, რადგან ჩემთვის მაქვს ზუსტად ეგეთი, ეგეთი თეთრი და გამჭვირვალე და სიზმარიც გავს ზოგჯერ აბრეშუმს, თავისი სინაზით მას ვემჭვირვალე და მოვიხიბლე როგორ მომერგო, რა ერთნაირი ბედი გვქონია და კიდევ ბევრი, ბევრი მომე დრო, სანამ აქა ვარ და ცას ბროლიანს, რომ ავაკვირდე, ტვინი ამეწმინდოს და ფიქრთან ერთად ჩემ სუნთქვას ავყვე, სიტყვებს ვეაზრო და რომ მეც იმ დროს ქაღალდს არ ვგავდე შუაზენახევს, ხოჭოები კი ოქროსი გახდნენ და ფერს იცვლიან ახალს და ახალს, ვერიდე ტკბობას და ყველა მახეს, შენ კი ღმერთი ხარ და ჩემ წინ დგახარ და ალბათ ფიქრობ, - “მართლაც რომ ერთი, ან ერთნაირი პერანგი გვმოსავს”, - ორივეს ერთი გვაქვს სამოსელი ნამდვილი სიტყვა და არა ლოცვა, ნამდვილი, ნამდვილი, ყველაფრით ნამდვილი, თუნდაც ლოცვით და ლოცვის გარეშეც, თეთრი პერანგით სამყაროს ზომის, სიკვდილი ჩვენ წინ გავათარეშეთ, შენ ყველა მხრიდან შუქი გდიოდა, მე იმ სხივებით ბედს ვიკერავდი, როგორც ნიშანი ღვთაებრიობის, სიმბოლოდ კაცის, თეთრი პერანგი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.