მონუსხული გაწოლილა მიწას და თვალნაცემივით მისჩერებია ციონს. ზევით ხედვით გაუშეშდა კისერი. მისთვის ირგვლივ ყველაფერი ყრუა.
ციონი კი ისეთივე ფერის, ისეთივე სიღრმის.
იქნებ რაღაც გაიელვოს ცაზე. იქნებ რასმე მიაკვლიოს ბედად. აზრთა ტეხილი ხაზებით დახვეულა ტვინი. არ ბეზრდება ამ სამყაროს მიღმითი ჭვრეტა.
შემოაღამდა. კუპრით გაიმურა ცისა ფერი.
ირგვლივ მაინც ყველაფერი ისევ ყრუა. შეღამების ცდუნებაზე აღარ ტოკავს ნერვი. ხელები აქვს თავქვეშ. ისევ უჭვრეტს მრუმე ციონს.
თავის ქალას დასერავენ უბოლოო ფიქრთა ჭირვეული გზები. ფუჭია და უაზროა სვლები. ვერ შეიცნო ამა სოფლის თავსატეხი.
შუაღამე გადაცდება. აცივდება, წამოივლის ოდნავ სუსხი. ის კი ისევ გაწოლილა უპასუხო კითხვათა სარეცელზე.
გათენდება. ნაფოტ-ნაფოტ დაიმტვრევა ბნელი სკნელი. განათდება, გამეფდება თეთრი ფერი.
ხელები აქვს თავქვეშ. აღარ წყდება შეუცნობადის შეცნობის ნდომა. იცის რომ აბსურდია ასე წოლა, ტყუილია ასე მზერა. ეს დროებაც, წუთიერი, ასე უაზრობით დაეფანტა.
დაბერდება. ხვეულა ღარები დასერავენ სახეს. სიკვდილისწინ წაადგება თავზე ვიღაც და უნებლიედ დაუხუჭავს ძალით თვალებს. ჩაიტანენ სადღაც ქვევით. სამუდამოდ დაუხურავენ საჭვრეტ ციონს.
თიხის ცვენა. ბნელით მისხალ-მისხალ იფარება.
ირგვლივ, ახლა, მართლა ყველაფერი ყრუა. დავსილია თვალები. ცვილისფერი გაწოლილა მიწას.
ბერლინი, 1998 წელი
ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz
