შურითა და ღვარძლით - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)

სამეზობლო ჰქონდათ მშვიდი,
ლომს, ვეფხვსა და სპილოს,
ერთად ხნავდნენ, თესდნენ, მკიდნენ,
ერთად სხვამდნენ ღვინოს.
ცხელი დადგა ზაფხული და
ყველგან დაშრა წყალი,
სარწყავად რომ არ ყოფნიდათ,
დარდის აჩნდათ კვალი.
ბაღმა, ყანამ, ვენახებმა,
სწრაფად იწყო ხმობა...
შეიკრიბნენ, ითათბირეს,
კვლავ შეჰფიცეს ძმობა.
`მოსავალს თუ ვერ მოვიყვანთ,
თავს ვუშველოთ რითი?!
აბა, ახლა გამოჩნდება
თუ კი რამე ვიცით~.
მშენებლობა წამოიწყეს,
(მტერს დაუდგა თვალი),
როგორც იყო, შორი მხრიდან,
მოიყვანეს წყალი.
არხი გახსნეს. წყლის ნაკადი
ლაღად ისვრის შხეფებს...
ლომმა თქვა ჯერ ჩემსას მოვრწყავ,
ხომ ვარ ნადირთ მეფე?!
ვეფხვმა ულვაშს აჰკრა თათი
მე მაქვს დიდი წვლილი,
წისქვილი მსურს ვაგუგუნო,
მითავდება ფქვილი.
სპილო მწარედ აბურდღუნდა,
ხორთუმს იქნევს ძალით,
თუ ჯერ მე არ დამაწყურებთ,
მზად მაქვს ბასრი ხმალი.
გინებით და წყევლა-კრულვით,
უცბათ მტრებად იქცნენ,
ერთურთს ვეღარ იტანდნენ და
სულ ცალკ-ცალკე ისხდნენ.
ვერ შეთანხმდნენ _ გესლის ნთხევით,
გასკდნენ, როგორც კვახი,
ნაწვალები, ნაოფლარი,
დაანგრიეს არხი.
ერთმანეთი შეიძულეს,
დაიბოღმნენ ბრაზით,
ვერც ხორბალი დაამწიფეს,
ვერც ახარეს ვაზი.
შემოდგომა რომ მობრძანდა,
მაშინ მიხვდნენ "ძმები"
რომ ზამთრისთვის არ ექნებათ,
პური, ღვინო, ძნები.
. . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . .

"თუ გსურს იგემო ღვინო და პური,
უნდა აღკვეთო ღვარძლი და შური".