გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (გავაზის თვალი)



ცხრამუხა

შორიდან რომ შეხედავთ - ერთი ხე გეგონებათ დიდი.

მიუახლოვდებით: ცხრა მუხას დაითვლით.

ცხრა ძმას ხუთმეტ ალაბის დიამეტრზე წრე გაუკეთებიათ.

ძმების ჰასაკი ას წელს გასცილდება.

ტანი დაკორძილი აქვს თვითეულს: ალბად გამძლეობისათვის.

მუხებს წვერვალი არ აქვთ: თვითეულს საკუთარი. მათ მხოლოდ ტოტები აქვთ. საცა ტოტები იწყებენ აყრას - იქ მუხებს ჭრილობა ემჩნევათ. ეტყობა: ოდესღაც გადაუბელიათ. შემდეგ აყრილი ჩქოლი ტოტები განგებ გადაუწვენიათ: რომ მუხები ერთიმეორეს გადაზრდოდენ. კორძიანი და დაგრაგნილი მკლავები ცხრა ძმის ერთმანეთს ჩახვევიან. დაცილება მათი მიწისძვრას თუ შეუძლია. ერთიმეორეზე გადაჭდობილ ტოტებს თავის მხრით ტოტები აუყრიათ მაღლა: როგორც აიყრის ერთი ხე. ხედავთ: ძირს - ცხრა ტანი ცხრა ძის და მაღლა - ერთი გუნდი ერთი მუხის.

მუხის ფოთოლი სქელია. ფოთოლიც ფოთოლს ეკვრის. ცხრა მუხის წრე ტალავარია. მზის ჩქერი ვერ სჭრის ცხრა მუხის ტევრს. მზე კონცხზე გარჩენილა. მსხვილი რკოები სცვივიან ხადახან.

მზით ამეწამულ ტევრის ქოჩორზე ჭიჭინობელა სიცხის მაყრულს აბამს.

შუადღე თავდება.

ცხრამუხის ტალავარში სიმღერა გაისმის ქვესკნელის გუგუნით:

ჭურის მრეცხველი ჭიჭინობელას ბანს თუ ეუბნება.

გრილოშია ჭურის თავი.

მუხებს გორაკი აურჩევიათ. აქ წვიმა არ გაჩერდება: ღელედ ჩაივლის.

მიწა ზედა ფენში მოშავოა. ქვედა ფენებში - მოყვითალო. ბოლოში - კირიც მოსჩანს. მიწა არანესტიანი: ხმელი და ხურვალი.

შიგ ჩაკირულია მრავალი ჭური. ასჩაფიანი. სამოცჩაფიანი. ორმოცჩაფიანი. ოცჩაფიანი. ათჩაფიანი. ხუთჩაფიანი.

ჭურის მრეცხველი ასჩაფიანშია. სარეცხელი უჭირავს ორტარიანი. ხეხავს დაჟინებით და მღერის: მეორე მრეცხავი ორმოცჩაფიანს თავს ადგას. ჭურის თავზე ფიცარია ნახვრეტიანი. ნახვრეტში მრეცხავს ტარი გაუყრია გრძელი. ტარს ბოლოში მოგებული აქვს სარცხელი. ისიც ხეხავს ჭურს. ისიც ღიღინებს.

განზე მესამე დგას. სჭრის ბლის ტყავებს დალბობილს.

ახალ სარცხელს ამზადებს.

პატარა ბიჭს აყალო მიწა მოაქვს.

მეორე ბიჭი ამ მიწას ზელავს ფეხებით.

ეს მიწა ჭურის დასაგნისია.

მესამე ბიჭი რეცხავს სარქველს: პრკე-მოდებულს.

ჭურისთავი ღობეშემოვლებულია. მესერის სარებზე აქაიქ ცხენის თავებია ჩამოკიდებული. ცხენის თავებს ორშიმოები მისდევენ. ზოგი დიდი: ერთ თუნგ ღვინოს დაიტევს. ზოგი მომცრო: ქვევრისათვის. ზოგი რგვალი. ზოგი წოწოლა. ზოგი გამობერილი. ზოგი შეფერდილი.

ცხრამუხის წრე არაა სრული: ერთი მხარე სწორი ხაზით გადაიჭრის. აქ გაწოლილია გრძელი თუჯისფერი საწნეხელი დაჭრილ გველეშაპივით.

საწნეხელიდან მოსჩანს ვაზნარი დაზნექილ და დაფენილ სერზე.

ვენახის ფოთლებს ხმობა შეჰპარვიათ: შაბიამანის მური გოგირდში გადადის.

მოაქვთ მტევნები ყვითელი და მოშავო.

მოაქვთ კალათებით და გიდელებით.

მეტი წილი ქალია და ბავში.

საწნეხელის გვერდით ქალია შავებში. პატარა ბიჭებს ფეხებს ჰბანს. ფეხები ხტიან სიამით. ქალის ხელებისაგანაა ეს სიამე თუ ცივი წყალისაგან?! ქალს ხელები ხმელი აქვს დაშოთილი და დაშვეტილი. წყალი ანკარაა და გრილი. არა - აქ სხვა სიამეა:

ბიჭების ფეხები მტევნების წნეხვას ელიან.

ბიჭების თვალები ილესებიან: მტევნების მარცვლებს თუ ედავებიან.

ქალი წელში იმართება. ტანი - მაღალი. თავზე - თავსაფარი უბრალო. სახე - მშვიდი: მოგრძო თვალს სევდა ემჩნევა ოდნავ. თვალები: თითქო არ იძვრიან. თვალებში: შავი ფერი ლურჯათ მოკიაფე. ფუგურა ხმელი, ასეთი სახისაა ქართული ხატი მარიამის.

- ბიცოლა ნინო! ბიცოლა ნინო!

- ჩაგვიშვი საწნეხელში: ბიცოლა ნინო!

- ჯერ ადრეა: მამას დაუცადეთ.

- აი მამაც!.

- მოდის მამა..

ნიკოს სტუმარი მოჰყავს.

სტუმარს წვერი ჩიჩილაგასავით აქვს.

- კაი მოსავალი გქონია: ნიკო..

- არა უშავს..

ნიკო წყლიანი თვალებით ნახევრად ავსილ საწნეხელს გადახედავს.

- მამა! მამა! მამა!

- ჩაგვიშვი საწნეხელში..

- ცოტა მოიცადეთ..

ბავშვები ფეხებს იწმენდენ ტილოთი.

სტუმარი მტევნებს სინჯავს.

- ცოლიკოური უფრო მარჯვედაა..

- წელს ციცქამ უფრო ივარგა. აბა ნახე..

- კრახუნა რას შობა?!

- კრახუნა გადამიშენდა.. ცოტა დამრჩა..

- არა კი?!

- ცალკე მინდა დავწურო..

- საფერე რას გიშობა?!

- საფერეც გადაგვარდა..

- მაღლარი?!

- მაღლარმა წელს მოიკეთა..

- ალექსანდროული?!

- ვერც მაგას დავემდურები..

მოაქვთ ყურძენი: ყვითელი და მოშავო.

მოაქვთ კალათებით და გიდელებით.

საწნეხლის მუცელი ივსება.

- მამა! მამა! მამა!

- ჩავალთ საწნეხელში!

- ჩადით!

ბიჭები საწნეხელში გადახტებიან.

ფეხები ხალისობენ. წვივები კრთიან.

მტევნები იწყებენ ცრემლვას: მაგრამ სიხარულით.

საწნეხელი ილეშება დაწურულის ტბორით.

ტბორს მოაქვს სურნელი - (არის ქვეყანაზე რაიმე ამ სურნელის სადარი?!).

ჭიჭინობელა უმატებს ჭიჭინს.

ჭურის მრეცხველი ამოდის ჭურიდან.

მეორე მრეცხველი სარცხელს ასწორებს.

მესამე ბლის ტყავებს ალაგებს დაჭრილს.

ნიკო ნინოს მიმართავს:

- აბა რძალო! კარგი სადილი!

ნინო მიდის უსიტყვო.

ოცი წამი - და პატარა ბიჭი ძლივს მოათრევს კალათს:

კეცზე შემწვარი ქათამი. წვენი - ისრიმისა და მაყვალის. ისრიმი - გვიანი ყურძენის. ჭადები: ვაზის თუ ნიგვზის ფოთლებში გამოცხობილი. ღვინით სავსე დოქი ნეშოთი თავდაცმული: ახლად ამოღებული წყაროს მუცლიდან. ჭიქა. ჭინჭილა. კულა.

მუხების ქვეშ: სიგრილე ხავსიან კლდეების.

მუხების თავზე: მზის მარცვლების აჯეჯილება და ჭიჭინობელა.

რამდენი ახსოვს ცხრამუხას ასეთი სადილი?!



სარიდან -

ჭურისთავიდან ცოტა მოშორებით ნიგვზები ამართულან.

ნიგვზები მუხებს ედავებიან სიდიდით. ჯერ კიდევ არ შეხმიათ ფოთოლი.

აქაც მაღლობია და სიგრილე.

ნიგვზების ქვეშ სიპი გრძელი ქვებია გადაგებული: საჯდომად.

ერთს ქვაზე მოხუცი ზის და ჩიბუხს წევს.

ფოთლები ნელად შრიალობენ. ალბათ მათ უსმენს. თუ განვლილ ხანას იგონებს?!

მოხუცის წინ ოდაა: მაგარი მუხისგან ნაშენი. ფიცრები სქელია: თითქო დამორილი ძელები.

ოდას უცქერს მოხუცი.

აქ ნიკო ცხოვრობს: მისი უმცროსი შვილი ცოლით. შვილებით. აქვე ცხოვრობს ნინო: ქვრივი მისი შუათანა ვაჟის. ქალით და ვაჟით.

მოხუცს შვილი აგონდება უდროვოდ დაკარგული. გული არ ტკივა - (უკვე ხანგადასულია) - გული ტკივილს „იგონებს“.

მოხუცი მოსწევს ჩიბუხს. გააპურჭყებს.

ეხლა გვერდით გაიხედავს. მოშორებით - ოდა. კიდევ მოშორებით: კიდევ ოდა. იქით: ასეთივე ოდა. სულ ბოლოს: ისევ ოდა.

მოხუცის გული იღვენთება: ეს ყველა - ნაშიერია მისი.

ბოლო ოდაში მისი უმფროსი ვაჟია. იგი სამოცი წლის იქნება. მას ჰყავს შვილები და შვილიშვილები. დანარჩენ ოდებშიაც მოხუცის ვაჟების უჯახობაა. შვილები და შვილიშვილები მრავალი.

მოხუცი მხრებში იმართება.

ჩიბუხის ტარი ამაყად უჭირავს. გააპურჭყებს.

თვალებს მოადგენ თვალები - (გაღვიძებული გონის).

მოხუცი ჩურჩულობს. თუ ითვლის:

ამდენი ვაჟი. ამდენი ქალი. ამდენი შვილი. ამდენი შვილიშვილი. ამდენი შვილიშვილიშვილი. ამდენი გათხოვილი. მათი შვილები და შვილიშვილები.

მოხუცი იღიმება: ბედნიერია.

მაგრამ: რამდენია მაინც?!

მოხუცი ითვლის: „ჰე სიბერე“: ვერ მოთვალა.

ნუ მოთვლის: ხე - მამა მაგარია ხომ?!

და მოხუცი ცხრამუხას გახედავს:

ცხრამუხასავით მაგრადაა გვარში მოხუცი.

სწევს ჩიბუხს და ისევ აპურჭყებს.

სარიდან გვარმაგარი გლეხია: ლაშხი.

(აქ ფილოლოგიას აქვს გამონაკლი: „გლეხი“ აქ „გლახას“ ენათესავება. სიტყვის მორფოლოგიის შელახვა).

სარიდანთან ბავშვები მიცვივდებიან.

ზოგი ფეხში ეცემა. ზოგი ხელში. ზოგი ზურგში.

- ბაბუა? მამამ აბედი გამომატანა შენთვის..

- ბაბუა კაჟი მოგიტანე.

- ბაბუა: კვესი ვინ გაგიკეთა?!

- ბაბუა: ეს დანა მჭრელია?!

- ბაბუა: ფეხსაცმელი გაგხევია..

მოხუცი გაძვალებულ ხელს უსვამს ბავშვებს. ეალერსება. უღიმის. ბავშვებიც ცქრიალობენ.

სარიდან ეკითხება თვითეულს: ყურძენი ბევრი ჭამე? - სიმინდის ტარო გემრიელია? - ლურსა როგორია? - ალია დაჭედეს? - ბელეშამ ხბო მოიგო?

ბავშვები ეხვევიან მოხუცს.

- ეხლა წადით!.

ბავშვები გაბრიან ჟივილხივილით.

სარიდან დგება. ჯოხს იმაგრებს ოთხმოცდახუთი წლის მოხუცი. ჯერ კიდევ მაგრადაა. მიდის ნელა. ფეხებიც მაგრად აქვს.

ჩასუქები წუღები აცვია. მიდის ნელა.

გაიხედავს ოდის განზე. თვალებმა სინათლე უკლო?! მაინც არჩევს: დაქურჩულ ტაროებს და მათ ყვითელ ხვავებს.

სასიმინდენი: იელისაგან მოწნილნი თუ შქერისაგან.

ხულა. ბეღელი. თავლა. იქით: ფარეხი. ფარეხთან: ბოსელი. იქვე საღორე. იქვე საქათმე.

მოხუცის თვალებს სინათლე ემატება.

ეს - ერთ ეზოში. სხვა ეზოებში?! კიდევ მეტი. ოთხჯერ მეტი.

სარიდან მხრებში მოხრილია. ეხლა ამას არ გრძნობს.

ხელს ისვამს თეთრ წვერზე: სითეთრეს თხის წვერის სიყვითლე მოდებია. წარბების ბეწოები გაზდილან: შიგადაშიგ შავი ბალანიც ურევია. ყურებიდან თეთრი ღინღი მოსჩანს ბლომად.

მაინც მარჯვედაა. მიდის. ეზო გძელია.

ეზოს ძელქვებია ხუთას-თუ-ათასწლოვანი.

ხედავს ძელქვებს. ფიქრი: „ძელი - ქვა“. მოსწონს მათი სიმაგრე.

აქ მაღლობია აბორცვილი.

აღმოსავლიდან მარცხნით: მთების კალთები ლუში ნისლის ფერი. რა ხე არაა იქ?! ფიჭვი. ნაძვი. მუხა. წიფელა. წაბლი. ურთხველა. ზოგი ასი ალაბის სიმაღლის. ზოგის ტანს შემოსარტყამად ოცდაათი მკლავი დასჭირდება.

მთას - „საირმეს“ ეტყვიან.

მთისა და ძელქვების შუა ხევია გათხრილი.

ხევში: პატარა რუჰ - ნაღველივით შავი. მხოლოდ - კრიალა.

პირი დასავლისაკენ და მარჯვნივ მობრუნება:

ხევი იწურება და იკარგება - (თუ თანდათან ფართოვდება?!).

მოსჩანს დიდი ველი რიონის: სამეგრელომდე და სამეგრელოს იქითაც - გადაშლილი ზღვამდე: როგორც სილაღე - როგორც თარეში - როგორც მუცელი ნოყიერი. ველი - უთვალო: თითქო თვითონ მარტო - თვალი: რომელიც თავისთავს ვერ ხედავს - (სხვა თვალმა უნდა იხილოს).

მოსჩანს არე ქუთაისის კლდეზე მიბჯენილი.

მობრუნება კიდევ მარჯვნით:

თვალის წინ - ყვირილის ველი დახვეწილ ჭალებით: თითქო უზარმაზარი თასი - გაჭიმული და თითქო გაშვეტილ ნავად გადაქცეული.

იქვე: ველი ხანის წყალის.

შერთვა ყვირილისა და რიონისა.

ტყე აჯამეთის: ხედ აჯეჯილი ზურმუხტი.

და ბოლოს - ის ის დიდი ველი: რიონის.

სარიდან ძელქვებთანაა.

გასქცერის: ხეობას - ველს - ჭალას - ტყეს.

ნუ თუ ასე უკლო თვალის სინათლემ?! რისთვისაა ამდენი ნისლი?! აქ ხომ ყოველთვის ანკარაა ცის თაღი და კრიალა?! რადაა სამზირი ასე ახლო?! აქედან სამზირი ხომ შურდული იყო რაინდის მიერ გასროლილი!?

ჰაა: „დაიქცეს სიბერე“ - (სარიდანის ფიქრებში)

თვალებს ცრემლი თუ აწვება.

არა: მგონი ცრემლიც ამომშრალია.

გაიხედავს: ეხლა კიდევ მარცხნით: „საირმე“.

რამდენჯერ ყოფილა იგი აქ სანადიროდ!? რამდენი მოჰკლა ირემი!? რამდენი დასჭრა ნიამორი!? რამდენი კანჯარი!? რამდენი ტახი გარეული!? ვინ მოსთვლის!? მოხუცს თავის ნაშიერიც ვერ მოუთვლია.

მოტრიალდება. მზე ჩადის როგორც ავარვარებული თასი: ჩადის ბნელ საშოში. მიდამოს ეფინება შვინდისფერი მეწამული. მეწამული მთის თხემზე იღვრება. თვალში გარჩენილია ჩასული თასის დაღი და მთისკენ გახედული ლურჯ ხანძარს იჭერს იგი დანელებულს: მზის ჩქერი ქვავდება ლუშად - (რა შეედრება?!).

მოხუცი ხედავს მზის ჩასვლას.

„მეც ჩავალ“ - (მოხუცის ფიქრი ნელია).

რბილდება მოხუცი და სახლისკენ ბრუნდება.

შორიდან ჯოგის ხრიალი მოისმის.

ჯოგი მოიზლაზნება ნაიალაღარი: ავსილი. ხარი - (ნისლა - ლურსა - გიშერა). ძროხა - (ბელეშა და მურეშა). ცხენი - (ალია და ლურჯა). კამეჩი. ცხვარი. მოზვერი. უშობელი.

მოიზლაზნება ჯოგი.

წყალს ასმევენ. ივსებიან მუცლები და ილესებიან.

ხარი ძროხას აედევნება. ბიჭი შეუძახებს და ხარი განზე გავარდება. ჯოგის ტანი შეირხევა. ხარი ხარს ეცემა რქებით. ბიჭი შეუყვირებს და ხარები ერთმანეთს სცილდებიან. ჯოგი ტორტმანობს. განზე კამეჩი გაიბუღრავებს. მტვერი დგება. ძროხა ბღავის. უშობელი ღმუის. უშობელი ჯიქანში ეცემა ძროხას: იწყებს ჯიქნას. ბიჭი მივარდება და ხელით აცილებს. ჯოგი ზმორებით მოზოზავს.

მზე უკვე ჩასულია.

ჯოგი ფარეხს მოადგება. შედის. ბინავდება.

ქათმებიც მიდიან ხეებისკენ - (უფრო ხშირია ბია).

ემზადებიან დასაბუდრებლად.

ჟივილი ნელდება: თითქო შორსაა - (ინთქება).

ხრიალი ცოტავდება: ცხრება.

საღამო იბინდება.

მუქი ლილის ფერები არეს ეფინებიან.

მოხუცი აივანზე ადის დანელებული.

მყუდროება და მიყუჟება.

სარიდან მიიყუჟებს.



ვამეხ და არჩიბალდ -

სარიდან აივანზე ზის. ეყვინთება.

სოფელში ძაღლის ყეფა გაისმის: შორს.

ყეფა აღრმავებს სიჩუმეს. მოხუცი წამოდგება.

„მურა“ გარბის ყეფით ჭიშკარისკენ.

მოხუცი მოაჯირს ებრჯინება. ყურს უგდებს. ესმის სხვა ყეფა. „მურა“ გამორბის ნიგვზებისკენ აძურწული: ყეფაში - შიში. „მურას“ მთელ სოფელში ძაღლი ვერ ერევა. ძაღლის შეეშინდა?! რომელის?! მოხუცს უკვირს უცხო ყეფა ხმამაგარი.

- ვინა ხართ?!

ეზოში ცხენების თქარათქური გაისმის. უცხო ყეფა წყდება.

- ბაბუა! ბაბუა!

ათას ხმაში იცნობს მოხუცი ამ ხმას.

- ვამეხ! შვილო!

ვამეხს „მურა“ ელაქუცება. ძაღლს თავზე ხელს უთათუნებს ვაჟი. ცხენს აბამს. მიაბამს არჩიბალდის ცხენსაც. ავარდება აივანზე. არჩიბალდს ხელში „ალლან“ უჭირავს.

- ბაბუა! ბაბუა!

ეხვევა. ჰკოცნის.

- ვამეხ! შვილო!

- მობრძანდით არჩიბალდ!

არჩიბალდ ადის. „ალლან“ გვერდით ჰყავს.

სახლიდან გამოცვივდებიან: დედა ნინო - ბიძა ნიკო - ნიკოს ცოლი - ნიკოს ბიჭები.

- ეს ყმაწვილი ვინაა?!

გაისმის ხრიალში მოხუცის ხმა.

- ჩემი მეგობარი.. სპარსეთიდან..

მცდელი თვალები უცხოელს სინჯავენ.

- შვილო! ვამეხ!

ეხვევა დედა.

ბიჭები ფეხშიშველები ფეხებზე ეკვრიან.

ვამეხ ხან ერთს აიყვანს ხელში. ხან მეორეს. ხან მესამეს. ჰკოცნის ყველას.

ერთი ბიჭი „ალლანს“ მოჰკრავს თვალს და შიშით აცახცახებული განზე გავარდება.

- ნუ გეშინია!. დიდი ძაღლია არა?! ორ მგელს გაგუდავს.

ამშვიდებს ვამეხ. შემდეგ - უეცრად:

- მატასი სადაა?!

- დღეს თავი დაიბანა... მთას იშრობს.. ივარცხნის..

ვამეხ მოსწყდება.

არჩიბალდ ნინოს ათვალიერებს.

ვამეხ შევარდება ოთახში. სტაცებს ხელს დაჰს. აიყვანს ხელში. აიგდებს მხარზე. გამოჰყავს აივანზე. არჩიბალდ ხედავს ოდნავ გაშიშვლებულ წვივებს გაშვეტილს. ჩამოუშვებს. მატასი დარცხვენილია.

- ჩემი დაჰ მატასი!. ლამაზია არა?!

პატარა ლამფის სინათლეზე მოსჩანს წარბშეკრული მატასი: როგორც მახეში ახლად გაგებული ბოლოშავი. უცხო კაცს უნდოთ უცქერს. თვალები ელავენ მუქლურჯად. ხანდახან ლალის ალიც გადაჰკრავს - (ეს მხოლოდ ერთ წუთს). ასე ელავენ ღამეში უხედნი კვიცის თვალები. უეცრად მოსხლტება და ისევ დარცხვენილი ოთახისკენ გაბრუნდება. სიტყვა არ უთქვამს.

არჩიბალდ სუნთქავს არეს რომელიც მატასიმ შეარხია:

სურნელი თუ დასტოვა ველური ყლორტის.

სიჩუმეს ისევ ვამეხ არღვევს:

- ხომ კარგად ხართ?!

- კარგად შვილო!. ყველა კარგად..

- ჩვენები როგორ არიან?!

ერთი წუთის დუმილი. ვამეხ უსვენარია:

- როგორ არიან: ბაბუა?!

- ყველა კარგად.. მხოლოდ..

- რა მოხდა?!

- საწყალი ვანო...

- ჩვენი ვანო?! ალექსის ვანო?!

- ომში დაიღუპაო. მოიწერეს..

ვამეხ აღარავის უყურებს. გავარდება.

- ხვალ წადი..

- არა.. ეხლავ..

უკან „მურა“ მისდევს.

„ალლან“ იღრინება. ბავშვები ერთიმეორეს ეკვრიან. არჩიბალდ დოგს გახედავს. დოგი მშვიდდება.

- დაბრძანდით..

არჩიბალდ ჯდება. მდუმარება.

ალექსას სახლიდან მოისმის ხრიალი. „სიხარულია“: ნახვის. მხოლოდ ერთის ხმა „გაცხადებისაა“. ეს დედა უნდა იყოს. კიდევ დუმილი. ეხლა ტირილი მოისმის.

- რად უთხარი ბაბუა?!

- ხვალ რომ მეთქვა: ეწყინებოდა.. ხომ იცი - ვამეხ..

ვამეხ ბრუნდება. სიხარული აღარ ემჩნევა: თუ გაბზარულია.

მას მოჰყვება ბიძაშვილი. ვამეხივით ბრგე.

- მაღლარისათვის თავი ხომ არ მოგიხდიათ?!

- უშენოდ ვინ მოხდიდა?!

- ბატონო არჩიბალდ!. მხოლოდ ორი წამი!.

- ნუ სწუხდებით..

ვამეხ და ბიძაშვილი ჭურისთავისკენ გასწევენ. პატარა ბიჭს ანთებული ჭრაქ მიაქვს წინ.

ნინო სამზარეულოს მიმართავს.

ნიკოს ცხენებისათვის ახალი ჩალა მოაქვს.

მოხუცი არჩიბალდს ათვალიერებს.

ამბობს თავისთვის:

- ფიცხია!. ჩქარია!.

არჩიბალდს ხმა შორიდან ესმის თითქო. ხომ არ სმენია ოდესმე?! სიზმარში თუა.

ფიქრებს მატასი გასწყვეტს. ჩაირბენს კიბეზე და დედათან გაიქცევა. შველის ნახტომი აქვს. ტყვილად არ ქვია ამ კუთხეს „საირმე“.

- სადაური ბძანდებით?!

- ანგლიიდან ვარ...

- ქართული გცოდნიათ..

- ცოტა..

- რა ქვეყანაა „ანგლია“?! აგლიჩანები ხომ არ ცხოვრობენ?!

- მაგ უნდა იყოს..

- ჩვენი თამაზიც აგლიჩნებში წავიდოდა..

„ვინ?“. ჰკივის ვიღაც არჩიბალდის ტვინში. აღრჩობს კივილს.

ნეტავ ვინმე მოვიდოდეს. ჰაა: ეს ვამეხის ბიძაა ნიკო.

მაგრამ ნიკოს ლაპარაკი არ უყვარს.

ისევ მოხუცის ხმა.

არჩიბალდს ეშინია ბაასის გაგძელების.

მაგრამ ხმა ნიკოსკენაა:

- ცხენები თავლაში დააბი.. კარგათ მოუარე..

- ჯავრი ნუ გაქვს..

მოხუცი იწყებს რაღაცას. მაგრამ ვამეხ უკვე მოდის.

- მაპატიეთ ბატონო არჩიბალდ..

- რა სათქმელია..

სუფრას გაშლიან. არჩიბალდ ხან ნინოს უცქერს და ხან მატასის. ეხლა პატარა ლამფას წყევლის - (წეღან კი ლოცავდა): ვერ არჩევს კარგად. სუფრას უსხდებიან. ვახშმობენ. არ არის არც ნინო და არც მატასი.



* * *

არჩიბალდ ოთახშია. ნინო და მატასი ვახშმობის დროს ალბად ოთახს ამზადებენ. ყველაფერი მზადაა. სუფთა ლოგინი სუფთა ქვესაგებელით. მაგიდა. სკამი. ფანჯარა გატეხილია და დიდი ბალიშია შიგ ჩაგებული. კედლებზე - სურათები გაზეთებიდან ამოჭრილი.

შემოდის მატასი. შემოაქვს წყალი თუნგულათი. ტაშტი. საპონი. პირსახოცი. არჩიბალდს უკვირს. წყალს უსხამს. ხელს იბანს.

ყნოსავს ქალის სიახლოვეს. ასეთი სურნელი ახლად აყრილმა ტყემ იცის. კუნთები - დაძაბულობაა (შევარდენის ბარტყის?!).

მატასი გადის. თვალს აყოლებს. ჰო რა ცუდია ეს პატარა ლამფა.

ტანს მაინც არჩევს: თითქო მშვილდი - (მოწეული თუ გასხლეტილი?!). მონადირე ქალის ატეხილობა. აქ ირგვლივ სანადიროა ხომ?! თეძოები ჯერ კიდევ არ გაგანიერებია. მკერდი მთლად არ აბორცვილა.

შემოდის ხელმეორედ. შემოაქვს ტაშტი. თუნგულათი წყალი.

არჩიბალდ გაოცებულია.

მატასი მარტო დარცხვენაა:

- ფეხებისთვის..

არჩიბალდის ხმა იმსხვრევა:

- დასტოვეთ..

- არა.. მე თვითონ.. დაგბანთ..

არჩიბალდ გაშტერებულია.

უეცრად ვამეხ შემოდის. ცნობს გაოცებას.

- ეს ძველი ჩვეულებაა ჩვენი.. სტუმარს ახალგაზრდა ქალი ძილის წინ ფეხებს დაბანს..

- არ შეიძლება არ ავასრულო ეს ჩვეულება?!

- თქვენი ნებაა..

მატასი გადის. მიაქვს ხელსაწყო.

ვამეხიც ემშვიდობება:

- ძილი ნების..

- გმადლობთ..



* * *

ძილი თუ ღვიძილი?! ზმანება თუ არის..

ორი წლის ბავშვი ფეხს იდგამს. გაიარს. დაეცემა. ვიღაც ხელში აიყვანს ბანგვლიანი და დიდი. ბავშს ეშინია: ეს ხომ თვითონ დევია - (რომ აშინებდენ). ტირის: ეხლა ქალი აიტატებს. მიჰყავს. საით?! რა იცის?!.

წინ რაღაც მაღალია. შავი და დიდი. ხანდახან შრიალი ისმის. ბავშვს ეშინია. ქალი ამშვიდებს: ეს ტყეა. ქაჯები რომაა იქ - (ასე ამბობდენ). არა: იქ ირემია და კანჯარი. ირემი და კანჯარი რაა?! აი: უშობელს რომ ჰგავს.

ბავში აღარ ტირის. ქალს ბავში წისქვილისკენ მიჰყავს. ხრიალი. ბავში ხელს წვდის: უთითებს. იქ სიმინდს ფქვავენ. სიმინდს ფქვავენ?! აი ფაფას რომ აკეთებენ: ფქვილიდანაა. ბავში ნელდება.

„ფაფა!“ იძახის ბავში. ფაფა აქ სადაა?!

გამოდის ვიღაც: იგიც ბანგვლიანი. იგიც ხომ დევი არაა?! აი ვაშლი! ბავში გამოართმევს. გაუვარდება. ჩაგორდება წყალში. წყალს მიაქვს ვაშლი. ბავში ტირის - „დედაა!“.

„დედა წასულია“. „დედა მალე მოვა“.

ბავში მოლზე გაიარს. ჰკივის: ეკალი შეესო?! ქალი ეკალს გამოუღებს. „რა გატირებს“. „ბურთს არ მოგცემ“.

ბავში მზეს გახედავს ჩამავალს. ხელს გაუწვდის. ეს წითელი ბურთია. „ბუ...თი“: იძახის ბავში. ეს რას ამბობენ: ხვალ ქარი იქნებაო. რაა?! კიდევ გახედავს კიდურს. ბურთი აღარაა. „ბუთი“. „აი ბურთი“. აძლევს.

ბავში ამთქნარებს. საღამოა. ქალს მიჰყავს სახლიდან.

ყმაწვილს ტირიფის ჯოხი გაუკეთებია. ახლად გაუტყავებია. ბავშს აძლევს. რა სუნი აქვს?! ჰოო..

ქალს მიჰყავს. აკვანში აწვენს. ბავში ტირის.

„დაიძინე“.. „ნანა ნანინა“.

ბავში აღარ ტირის. ბავში იძინებს.

ძილი თუ ღვიძილი?!

არჩიბალდ ფანჯარაში ლუშ ალიონს გახედავს.

გული ხომ არ ეხუთება?



საჯვარე -

ნიგვზის ჩრდილი: ფართო და გაუვალი.

სიპი ქვის საჯდომი გრძელი.

- ბაბუა ასეთი ხმალი თუ გინახავს?!

- აბა მაჩვენე!.

ვამეხ გაუწოდებს.

- კარგი ხმალია. სად იშოვე?!

- ჩემმა მეგობარმა მაჩუქა..

არჩიბალდ იქვეა აწურული.

- კარგი ხმალია..

მოხუცი თვალს ვერ აცილებს. რკინას სინჯავს.

- თუ გინახავს სადმე ასეთი რკინა?!

- მინახავს.

არჩიბალდ განაბულია.

- სად გინახავს?!

- აი იქ..

მათ პირისპირ სამი ვერსის მანძილზე მოსჩანს სერი.

სერზე ხის საჯვარეა და ძველი სასახლე.

- მაყაშვილის ნამოსახლარზე?!

- სწორედ იქ..

არჩიბალდ შეირხევა - (ამჩნევენ მოხუცი და ვამეხ?!)

- იქ ეხლა მგონი არავინ ცხოვრობს..

- არავინ..

- ბაბუა სარიდან! მაყაშვილი მართლა გადაშენდა?!

- გადაშენდა..

- არა: ერთი დარჩა..

არჩიბალდ გულშია მარტო.

- რა იქნა?!

- უცხოეთს წავიდა..

არჩიბალდის გული ფეთქის შეწყვეტას აპირებს.

- დიდი ხანია?!

- დიდი ხანია..

- მაინც რამდენი?!

მოხუცი იგონებს:

- ჰო: შენ რომ დაიბადე იმ წელს..

არჩიბალდის წინ სინათლე იელვებს ფართო და წამსვე ქრება.

სერისკენ გაიხედავს. ხის საჯვარე და ძველი სასახლე.

მოხუცის ხმა თითქო იქიდან ესმის: ისე შორსაა.

რაღაც აგონდება.

ვამეხ ხმალს გამოართმევს მოხუცს:

- მაშ იქ გინახავს ასეთი ხმალი?!

- სწორედ ასეთი...

- მაყაშვილი თუ გინახავს?!

არჩიბალდ გაგუდულია - (ცრემლები თუ აწვება?!)

- თამაზ?! როგორ არა..

- არჩიბალდის ცალ თვალზე ხორბლის ოდენა ცრემლია.

- როგორი იყო?!

- კარგი.. ძალიან კარგი.. ფიცხი კაცი იყო.. კეთილი..

არჩიბალდ ცრემლს იწმენდს მალულად.

გული აშვებულია - (გულს ვერავინ დაინახავს).

მოხუცი დგება. მიდის ნელი ბიჯით.

ვამეხ არჩიბალდს უცქერს იჭვნეული.



* * *

ბატონო არჩიბალდ! გავისეირნოთ ცხენებით!

სიამოვნებით..

ცხენები მზადაა. მიდიან. „ალლანს“ მატასის უტოვებენ: შეეჩვია.

ჰო ეს ხევი: აქ ქაჯებით აფეთებენ.

ჰო ეს ღელე: აქ წყლის კაციაო - ესმოდა.

ეს გორაკი. ეს ვენახი. ეს ხე: ძელქვის ხე. ეხლა დაპატარავდა თუ?! ეს მიდამო. არჩიბალდ შორსაა - (საუკუნემ განვლო მას აქეთ?!).

კაცი მწოლარე მიდის - (სულ ერთია: ურმით თუ რონოდით) - არ იცის საით მიდის. მაგრამ არჩიბალდ მწოლარე არ არის: იგი ცხენზეა. და მაინც: არ იცის - სადაა. გზნობს რომ შორსაა: ზმანეულ არეში.

ვამეხის ხმით თუ გამოერკვა.

აღმართი. ესეც ჰო: სადღაც.

მიდიან სოფლის ორღობეში.

პატარა სახლები. ზოგი ოდა. ზოგი ქოხი ძელის. ზოგი კრამიტით დახურული. ზოგი ისლით. ბევრი ყავრით - (საირმეში მრავალია საყავრე ხე). ყველგან ეზო დიდი და მორჩილი. აქ საცვლები ჰკიდია. იქ ხარები ტკვერავენ ახალ ჩალას. ბავშვები თამშობენ ძონძებში გახვეულნი. ქალები თავსაფარს ისწორებენ - (როს შეხვდებიან): თუმცა თვალებს უფრო აალმასებენ. აქ ღორის ღრუტუნი გაისმის. იქ ძაღლი ჰყეფს - (ორღობის ძაღლი: ეს ცალკე „რასსაა“). თუ არ შეუტიე - შეურაცხებულად გრძნობს თავს: აღარ მოგეშვება.

არაფერი შეცვლილა - (ეს არჩიბალდის ფიქრია).

ავლეს აღმართი.

დიდი ღობე. ურთხველის სარები ერთიმეორეზე მიჯრილი. ღობე კედელია თითქო. კედლად გაწყობილ სარებს რიგრიგან ორი სარი აკავებს: იქით და აქეთ ჩასობილი. ორ სარს თავები იელით აქვთ ერთიმეორეზე წაკრული.

დიდი ალაყაფის კარი. გააღებენ. შედიან. კარი თავისით იხურება: გრძელი ნამორი აქვს გამობმული და მისი მსხვილი ბოლო დასძლევს.

ეზოში აქაიქ: ცხენის თუ ჯორის ფუნა.

ხის საჯვარე პატარა -

თითქო გაგუდული მეღამურა.

მიტოვებული. გარიყული. დაგდებული.

კელდებზე უთვალავი ობობა და უთვალავი ქსელი.

საცოდავი საჯვარე: როგორც უდაბნოში დაკარგული ლოცვა.

მდუმარება სიკვდილის - (ამ მდუმარებას სუნი აქვს).

საჯვარის პირისპირ: სასახლე. დიდი. ცხრათვალიანი. მაგარი მუხის. თუმცა გადაზნექილი განზე როგორც მოქცეული კისერი. ფანჯრები: ჩამტვრეული ყველა - თითქო თვალებმოთხრილი თუ ჩათხრილი. კარები: ზოგი შელეწილი და ზოგი წაქანებული. სახურავი: დამპალი ყავარი. მრავალ ყავარს ხავსი მოდებია და იფინება მური: თითქო თრთვილი გამწვანებულ თუჯის ფერის.

მდუმარება გადასულის - (ამ გადასულს სუნი აქვს).

ეზოში: ნიგვზები და მუხები.

ნიგვზები და მუხები არხევენ მდუმარებას.

არე - მკვდარი. აქ ალბად მზის სხივი კვდება.

არჩიბალდ გაქვავებული დგას: სიკვდილი თუ იყნოსა.

ვამეხ ღობისკენ იხედება.

ღობეზე აცოცილა ვიღაც. ყბა შეჭრილი აქვს. თვალები მანჭკვალას მიუგავს. თუმცა მანჭკვალას ცქერა გვერდულია და დამცინავი: თანვე გამხვრეტიც. ასეთმა ცქერამ იცის გათვალვა.

უცნობს ხელში შემწვარი ტარო უკავია: ფშვნის და კაკლავს.

ყბები თამაშობენ.

ვამეხ მიმართავს:

- აქ ეხლა არავინ სახლობს?!

- ვინ ისახლებს აქ?!

- როგორ?!

- ეს ადგილი ნაძრახია..

- ნაძრახია?!

- ამ ხეებზე ხშირად წოიო კივის..

- წოიო?!

- ეს ადგილი დაწყევლილია.. აქ ჭინკებიც დარბიან ღამით..

- მერე?!

- აქ ნაშიერი არ ხეირობს.. აქ ნაყოფი კვდება..

- გადაშენდენ?!

- გადაშენდენ..

- ყველა?!

- არა: ერთი გადარჩა..

- სადაა ეხლა?!

- გეიქცა სადღაც..

- გაქცეულს არავინ დარჩენია?!

- ვაჟი ჰყავდა სამი თუ ოთხი წლის..

- სად არის?!

- წეიყვანა თან..

არჩიბალდ რაღაცას ებრჯინება.

- კარგად გახსოვს?!

- როგორ არ მახსოვს! ჩვენი სალომე აწოვებდა ძუძუს.

- რომელი სალომე?!

- კაციას სალომე..

- ცოცხალია კიდევ?!

- ცოცხალია.. ავადაა საწყალი..

- წევს?!

- ლოგინათაა დავარდნილი..

არჩიბალდს ფეხი უცდება თხრილის პირს - (თუ..).

- რა დაგემართათ?!

- ფეხი დამიცდა..

- მართლა წყეული ალაგი ყოფილა..

- კვიმატიანია.. ამ ადგილს არავინ ეკარება..

უცნობი - ხმასთან ერთად ჰქრება.

უვლიან - საჯვარეს გარს - (მკვდარი ფიქრი თუ არის).

საფლავები. ქვები. ზედ წარწერები. მაყაშვილი. მაყაშვილი. მაყაშვილი. ყველგან მაყაშვილი. ჩყ.. წელსა..

არჩიბალდის ფესვები ჰკივიან.

გაიგონებენ ეს საფლავები?!

უახლოვდებიან სახლს. სახლის გვერდით დაქანებაზე დიდი ნიგოზია. ხეს დიდი ფესვი ამოგდებული აქვს: თუმცა ფესვის ბოლო მიწაშია წასული შორს.

არჩიბალდ ფესვს დაეცემა. ახსოვს. არა - : ახლა აძვრენენ პატარა არჩილს ამ ფესვში. ავად რომ იყო - (თუ ახლა არის ავად?!).

ეხვევა ფესვებს.

ვამეხ გაოცებულია.

- რა გემართებათ?!

- უღონოდ ვარ რაღაც..

- წავიდეთ..



გადია -

დუმილი გზაში.

დუმილს ვამეხ თუ დაარღვევს.

- საწყალი თავადი..

- ?!. ?!. ?!.

- ნეტავ სად არის ეხლა?!

- ?!. ?!. ?!.

ან მისი პატარა ვაჟი!?

- !?. !?. !?.

- საწყალი გადია: სალომე..

- !?. !?. !?.

- რა იქნება რომ ვნახოთ. ეგებ უჭირს..

- ვნახოთ! ვნახოთ!

ეს არჩიბალდს არ უთქვამს - (ამას ვიღაც ყვირის მასში).

- გავბრუნდეთ.. თქვენ - ვითომ ექიმი ხართ...



* * *

პატარა ქოხი. ქოხის წინ: წინკარი უფიცრო. წინკარში კედელთან: ლოგინი. ლოგინზე ავადმყოფი ხვნეშის მალიმალ. გვერდზე ქალი უვლის.

- მობრძანდით.

ჩამოხტებიან. ცხენებს წინკარის სვეტებს მიაბამენ.

- დიდი ხანია ავათ?!

- დიდი ხანია.

- ჩემი მეგობარი ექიმია..

- კარქი დაემართოს..

ავადმყოფი ოდნავ წამოიწევს:

ჩაფერფლილი თვალები. შორიდან მოსჩანს კიაფი.

მკერდი ამომშრალი და ჩაფუშული. ხელები: ძვლები.

მომვლელი მიმართავს უცხოს!

- ნახეთ!.

უცხო ავადმყოდს უცქერს. ვერ ჰბედავს მიახლოებას.

ვამეხს თითქოს სურს უხერხულობისაგან გამოიყვანოს მეგობარი.

ავადმყოფს ეკითხება:

- თქვენ აწოვებდით ძუძუს თავადის ვაჟს?!

- მაყაშვილისას?!

- დიახ!.

- ჰოო: რამდენი ხანია მას აქეთ!.

- გახსოვთ?!

- პატარ არჩილ.. ჩემი ბიჭი.. როგორ არ მახსოვს..

- არჩილი ერქვა?!

- არჩილი, პატარა აჩიკო.. ნეტამც კიდევ მანახვა.. საკვდილის წამს.

- ნახავთ.. ნახავთ..

ამას არჩიბალდ არ ამბობს - (ამას ვიღაც ჰკივის მასში).

ვამეხ გაშტერებულია.

ქალი არჩიბალდს თვალებში უცქერს.

- თქვენ...

არჩიბალდმა არ იცის: თუ რით გაგრძელდება ქალის სიტყვა.

მოწყდება საჯდომს და ქვითინით მკერდზე დაუვარდება.

- მე ვარ... მე ვარ... არჩილ...

ეს სიტყვები ეხლა არჩიბალდისაა.

უკოცნის ძუძუებს. ამ ძუძუებმა რძე აწოვეს მას. ეხლა ძუძუები ამომშრალია, რძე სადღა ექნებათ?!

მაგრამ თვალები. ავადმყოფის თვალები.

აქ კი ყველაფერია. ცრემლი. სიყვარული. ძირები. გახარება. აღდგომა. ისევ ცრემლი. კიდევ ცრემლი. ცრემლში ყველაფერია.

- არჩილ! არჩილ!

გამხმარი ხელები ყელს ეხვევიან - (რომელი ტუჩები აკოცებენ ასე?!).

ვაჟის ქვითინი ისმის მარტო.



* * *

ვამეხ დაწინაურდა. ცხენს მიაჭენებს!

არჩიბალდ ჩამორჩა. ცხენი ნელი ნაბიჯით მიდის.

რად დასცილდა ვამეხ?! ეგებ ეწყინა: რომ აქამდე საიდუმლოს უმალავდა?! ვამეხ იჭვნეულისა. არჩიბალდ სწუხს. მიდის აუჩქარებლად.

ისევ ის საჯვარე. ისევ ის სასახლე.

ნიგოზი დაღვრემილია. ფესვი კიდევ უფრო.

გადმოხტება. ცხენს ალაყაფის კარებს მიაბამს. შედის.

ნაძრახი ადგილი?! არა: იგი საშოა მისი. საშოს წყევა არ შეიძლება.

აქ იშვა. ამ ადგილზე. ამ სახლში. აქ მოსჭრა მას ბებია ქალმა ჭიპი. ეს ჭიპი ამ მიწას შეერთო. ნეტავ სადაა მისი ნაწილები?! დაიკარგენ?! გაჰქრენ?! არა. აქ არის: მიწაშია.

ვაჟი იქითაქეთ იხედება: არავინაა - (ევროპელს ეშინია სხვისი თვალის). ნიგვზის ფესვს უცქერს ამოგდებულს. დავარდება მოსხლეტით. აკოცებს მიწას. ფესვში თავს გაჰყოფს და გაძვრება.

წამოდგება ეხლა ხერხემალმაგარი.

ერთი კიდევ დახედავს მიწას და ფესვს.

გამობრუნდება და ცნენს მოახტება. მიაჭენებს.

არაოდეს ასეთი ძალა მას არ უგრძვნია. ტანი აყვანილია უცხო რიტმების მოხეთქით. არავითარი ჯებირი. არავითარი დაბრკოლება. თუ იქნა ასეთი - გაარღვევს და გადალახავს.

ვაჟის ძალა ცხენსაც ედება:

მის ფეხებს აღარ ახსოვთ - ფორხილი განუცდიათ თუ არა.

მაგრამ ამ გავარდნაში: ერთი ბზარი - ვამეხის დაწინაურება.

რად დასცილდა?! ხომ არ ეწყინა: რომ აქამდე საიდუმლო არ გაუმხილა?! ვამეხმა იცის იჭვნეულობა.

არჩიბალდ ნათელშია. ნათელს იჭვი სერავს.

მაგრამ აი - ვამეხ ცხენს მოაჭენებს.

ცალხელში ხელადა უჭირავს: ღვინით სავსე - (მეზობელს გამოართვა?!).

უახლოვდება. შუბლი გახსნილი აქვს. მაშ ტყუილი ყოფილა იჭვი. „კარგი ვამეხ“.

- არჩი..

- ჰო: არჩილ! არჩილ!

- მიწამ ნახა შვილი.. ნიშნად: მისი ზედაში..

არჩიბალდ სვამს ღვინოს.

გადასცემს ვამეხს. ისიც სვამს.

- დაილოცა ამის შემქმნელი..

- დაილოცა.. დაილოცა..

- ცხენებს უახლოვებენ ერთმანეთს. ხელს ართმევენ ერთმანეთს.

ცხენები გაიწევენ.

არჩიბალდ შესვამს მეორედ. გადასცემს ვამეხს.

ვამეხ შესვამს.

- დაილოცოს ამის გამჩენი..

- დაილოცოს. დაილოცოს..

ვამეხ ცლის დოქს. გაისვრის. მოხვდება ქვას. იმსხვრევა.

- რად გასტეხე?!

- რომ სხვა ტუჩები არ მიეკაროს..

- !? !?

- აღარც სხვა ღვინოს ინატრებს..

ვამეხ ცხენს შეაყენებს. გააგდებს. მიაჭენებს.

იშიშვლებს ხმალს. ჩაუქროლებს ხეებს. განზე კოპიტია.

მოუქნევს მკლავის სიმსხო ტოტს. ტოტი ვარდება.

ცხენს მოატრილებს. მიიჭრება არჩიბალდის წინ.

- რა რკინაა.

უცქერის სიამაყით ხმალს.

- მაყაშვილი თამაზ ცუდს რკინას ხელში არ აიღებდა..

- მაშ ეს ხმალი...

- ჩემი მამისაა...

- ვამეხ ეხლა ხმალია თვითონ.

ცხენი ლაგამს ხრავს.



მაჲა -

სიმინდის ხვავი რიყესავით მიჰყრია შქერის წნელისაგან მოწნულ ნალიას. ნალიის ბოძები ურთხველისა აღარ სჩანან. ხვავის თავზე სხედან ბიჭები და გოგოები. მათ შორის - მატასიც. თეთრ ხვავში - სირენაა თითქო ზღვის ქაფში.

ხვავის ძირას ბოძთან სამფეხა სკამი დგას.

სკამზე სარიდან ზის და ჩიბუხს აბოლებს.

მის გვერდით „ალლან“ თვლემს გართხმული.

სიმინდის ხვავი მთვარის ბადეშია.

არჩევენ სიმინდს. ერთ მხარეზე გარჩეულ ტაროებს ჰყრიან. მეორეზე - ფუჩეჩს. ყვითელი ტაროები თითქო კბილებნაყარი ხვითოები. ფუჩეჩი: თითქო აქაფული სადაფები.

სურნელი. სურნელი.

ტაროსი - ფუჩეჩის - ფოჩოსი - ნაქურჩალის.

ვამეხ ბავშვებშია. ისიც არჩევს.

არჩიბალდ ტაროს სინჯავს. ყნოსავს - (პირველად?!).

ტაროს სურნელი ხსოვნაში არ ამოიშლება.

ირღვევა შორეული. მოსჩანან შორეულში ბავშვის ხელები.

(ხელები ტაროს ხომ არ ეთამაშებიან)

ვამეხ სარიდანს არ ეშვება:

- როგორ იყო ქვის ვაჟის ამბავი?!

- რომელი ქვის ვაჟის?!

- მდინარის გაღმა კლდეში რომაა გამოჭრილი..

- ჰოო..

- მართალია?! ნადირს ის ქვა სიმხეცეს ართმევსო: თუ შეხედა.

- მართალია..

- მართალია?! ფრინველს ფრთები ეკეცებაო - თუ ახლო ჩაუფრინა..

- მართალია..

- მოგვყევი ბაბუა სარიდან!.

ეს მატასის ხმაა.

ხმა გაიკრიალებს ვით წყალგადავლებული ამეთისტი.

არჩიბალდ გახედავს.

მოგვიყევი! მოგვიყევი!

იძახიან გოგოები და ბიჭები.

მოხუცი გააბოლებს ჩიბუხს. გააპურჭყებს. ნელი ხმით იწყებს.

- იმ მდინარეზე თურმე წისქვილი ყოფილა.. ძველათ.. უხსოვარ დროში.. მეწისქვილეს - მოხუცს - შვილიშვილი ყოლია თურმე..

- ვაჟი არა?!

გოგოები ილეწებიან. ერთმანეთს ეტმასნებიან.

ფუჩეჩი შეირხევა ერთი და შრიალი წყდება.

- ჰო ვაჟი.. ღონიერი ვაჟი.. უთხრა ერთხელ თურმე მოხუცმა.. შვილიშვილს.. ნუ გგონია შვილოვო: რომ მდინარე ყოველთვის სდისო.. არის ღამეში ერთი წამიო: როცა მდინარეც მიიძინებსო..

- მდინარეც მიიძინებსო?!

ამეთვისტოს კრიალში გაოცებაა.

- ჰო შვილო.. ყველაფერმა უნდა დაიძინოს.. ღამით.. თუნდაც ერთი წამი.. ჰო და: უთქვამს კიდევ მოხუცს.. შვილიშვილისათვის.. ვინც იმ წამს ნახავსო ის ნახავს უცხო რამესო..

- რას ნახავსო?! რას ნახავსო?!

გოგოები ხტიან.

- ნახავს იმასო: რომ მდინარიდან ქალი გამოვაო.. ლამაზიო..

- ქალიო?! ლამაზიო?!

ილესებიან ბიჭები.

- აბაა..

- მერე-მერე..

- მერე და: ვაჟს გაკვირვებია.. შვილიშვილს.. ეს ამბავი..

- მდინარის ძილი.. რაღაც არ მესმის..

ამეთისტოს კრიალი მთვარის შუქზე გაისრიალებს.

- ყველაფერი უნდა დეივიწყო: შვილო.. მაშინ ნახავ წყალის ძილს.. მოხუცს ასე უთქვამს.. აბაა..

- ვაჟმა რასაკვირველია ქალის ნახვა მოისურვა ალბათ?!

იღიმება ვამეხ. მოხუციც იღიმება.

- მოისურვა და მერე როგორ?! ვაჟი თურმე თლა გაგიჟდა. გალენჩებული დადიოდა.. ღამე არ ძინავდა.. ერთხელ მიეძინა მოხუცს.. ძალიან მიეძინა.. მაგრად.. ვაჟი ადგა და აიღო ბადე.. გავიდა გარეთ.. გაყვა მდინარეს.. ღამე მთვარიანი იყო.. მივიდა ერთ ალაგას.. ისროლა ბადე.. არ ამოყვა თევზი.. დაღონდა საწყალი.. მიატოვა თევზაობა.. ავიდა კლდის პირას.. იქიდან მთვარეს მიაჩერდა..

არჩიბალდს ეწვეთება სიტყვა „მთვარე“. გაჰხედავს: მთვარე ცხრომას აპირებს. მოხედავს მატასის. მთვარის ნათელში ქალიშვილის სახეს თოვლის სილურჯე ეფინება.

მატასი ყურს უგდებს გარინდული.

- რა უნდოდა: მთვარეს რომ მიაჩერდა?!

ილეწებიან გოგოები.

მოხუცი ერთს გააბოლებს და გააპურჭყებს.

- რა უნდოდა და: ვინ იცის.. ჰო: დაფიქრიანებული იყო.. თითქო მდინარეს მიჰქონდა.. აბაა.. დაავიწყდა თურმე ყველაფერი.. ერთი ახსოვდა..

- ლამაზი გოგო არაა?!

ხუმრობს ვამეხ.

- ლამაზი გოგო: მაშ.. მარტო ის ახსოვდა.. სიზმარივით ახსოვდა.. ვითომც თვალღია სიზმარში იყო..

- რაა თვალღია სიზმარი?!

ეკითხებიან ბიჭები.

- თვალღია სიზმარი?! ჰო?! კაცს თვალები ღია აქვს თურმე ხანდახან.. მაგრამ ძინავს.. სიზმარს ნახულობს..

- ეს რაღაც სხვაა..

არ ესმით ბიჭებს. არც გოგოებს.

- აი როგორც მატასი: მთვარეს უყურებს და სიზმარს ხედავს..

ძმა ხელს მოხვევს დაჰს. მატასი დარცხვენილია.

- მერე ბაბუა?!

- მერე და: ყმაწვილს თურმე წაეძინა ცოტა.. რული მოერია. ქათქათა მთვარე მდინარეს ეკროდა. ადნებოდა.

არჩიბალდს ეწვეთება სიტყვა „მთვარე“. ეხლა სიტვა „მდინარეც“. გახედავს მატასის: მდინარის ტოტი თუა მთვარით შერხეული.

- მთვარე მდინარეს ეკროდა?!

- მაა.. ეკროდა.. მდინარემ გააზმორა თურმეც.. თვარე ანათებდა.. მდინარე ზანტად მიდიოდა..

- მერე მერე?!

- მერე და: მდინარემ თურმე მიიძინა..

გოგოები და ბიჭები ერთად: ჰააააა..

ფუჩეჩი იშმუშნება: ირხევა და ნელდება.

ტაროები გაშეშებულ ხელებს შერჩებათ.

მთვარე ასხურებს ელამთვალა შუქებს.

- მერე მერე?!

- მერე და: ყმაწვილს შეეშინდა თურმე.. შეკრთა..

- მდინარე?!

- მდინარე შეინძრა თურმე.. აქაფდა..

- ქაფი?!

- ქაფი ქალად გადაიქცა თურმეც..

- მერე მერე?!

- მერე და: ისევ ქაფში გაიშალა.. ლამაზი გოგო.. აბაა..

- ვაჟი?!

- ვაჟი გაშტერდა თურმე.. თუმცა გულს სიამე მოხვდა..

- მერე?!

- მერე და: ისევ მიეძინა.. ცოტა.. როცა გამოეღვიძა..

- რა ნახა?!

- ნახა რომ: თვალებზე ხელები ჰქონდა შემოჭდობილი..

- ვისი ხელები?

ხტიან გოგოები.

- ქალის ხელები?!

ილეწებიან ბიჭები.

- ქალის ხელები.. მაა..

მოხუცი აბოლებს. იპურჭყება.

არჩიბალდს ეწვეთება სიტყვა „მთვარე“. გახედავს მატასის. ტარო ნახევრად გაუქურჩავთ გაშოთილ ხელებს. შვეტი თითები ალერსით მორტყმიან ყვითელ კბილებიან ღეროს.

- მერე მერე?!

- ყმაწვილმა ასწია ხელი.. თავისი.. მარჯვენა.. შეახო ქალის ხელს.. შემოჭდობილს. შიშით შეახო..

(მატასი ზანტად იზნიქება).

- მას მერე?!

- მერე და: ქალის ხელი ცხელი იყო.. ყმაწვილი ვერ ხედავდა ხელს.. ქალის ხელს.. მხოლოდ ხელს ახლებდა.. მისი თვალი თურმე მისი ხელი იყო მაშინ.. ხელით კოცნიდა კლავს.. ქლის კლავს.

(მატასის მკლავები აზმორებენ)

- ჰოოო..

იგუდებიან ბიჭები.

- აბაა..

მოხუცი იღიმება და აპურჭყებს.

არჩიბალდს ეწვეთება სიტყვა „მკლავი“. გახედავს მატასის. მკლავი ნახევრად შიშველია. მკლავში კრთომაა და სურვილი.

- მერე მერე?!

- მერე და: ყმაწვილი შეეკითხა თურმე: ვინა ხარო.. ქალმა უპასუხა თურმე: მე სახელი არა მქვიაო. მე უსახელო ვარო..

- ჰოოო.

- ქალის ხმა ტკბილი იყო თურმე.. ყმაწვილმა შეფიცა თურმე: ამიერიდან შენი ვარო.. ქალმაც მიუგო თურმე.. მეც გნახავ ხოლმეო.. ეს რომ თქვა ყმაწვილმა გაიხედა და ქალი თქაფანით წყალში გადაეშვა..

(პაუზა)

უეცრად ხვავის პირი მოირღვევა - საცა მატასი ზის.

მატასი მოსწყდება კივილით. ფუჩეჩისკენ გადაქანდება.

შიშველი მუხლი მოხვდება არჩიბალდს.

ვამეხ მატასის დაიჭერს. შეაკავებს. ხუმრობს.

- მატასი მდინარის გოგოა უთუოდ..

- ჰა-ჰა-ჰა..

- ფუჩეჩში რო გადაეშვი: მდინარე გეგონა?!

- ხვავი ჩაინგრა და მეც თან გადამიყოლა.

მატასი დარცხვენილია - (შიშველმა მუხლმა თუ იგზნო რამე).

- მერე ბაბუა?!

- მერე და: ყმაწვილი დანაღვლიანდა.. ველად გავარდა თურმე.. გაიჭრა.. დღე ჩეროში ეგდო.. ღამით იმ ნაპრალთან მიდიოდა.. გალენჩდა.. თუმცა ბევრი ესმოდა უცნაური.. ბალახის ზდა ესმოდა თურმე.. აბაა.. ქალის კლავები ახსოვდა.. სულ ქალის კლავები..

(მატასის კლავები იშმუშნებიან)

- ქალის კლავები?!

ბიჭები არ სცხრებიან.

- ქალის კლავები.. მაა..

- მერე?!

- მერე და: ერთხელ წავიდა თურმე იმ კლდის პირას.. ახლაც თვარე იყო.. მიჯდა.. ცოტა მიეძინა.. რული მოეკიდა. გავიდა ერთი წამი თუ საუკუნე: ვერ გაიგო.. რას გაიგებდა?! როცა გამოეღვიძა: იგრძნო რომ გვერდით ის ქალი იყო.. აღარ უხუჭავდა თვალებს.. თუმცა ბიჭი თვალით ვერ ხედავდა.. ბიჭი ბურანში იყო.. თვალებზე ნისლი ქონდა.. ლამაზი გოგო ითრევდა თურმე მას ბნელეთში.. ბიჭი თვრებოდა.. ქალით თვრებოდა.. ქალი თურმე ქვასავით თეთრი იყო და მაგარი.. ბიჭის ხელებში.. ბიჭი ქვას სვამდა თურმე..

- ქვას სვამდა?!

- აბაა..

(პაუზა)

- რა გემართება მატასი?!

ვამეხ უცქერს ნახევრად წაქცეულ მატასის.

მატასი ტანს ისწორებს აწითლული.

(შიშველი მკლავი არჩიბალდის ხელმა იგზნო: შეაჩერა)

- არაფერი: ნიგვზებში ვიღაცა მომეჩვენა..

- აკი ვთქვი: თვალღია სიზმარს ხედავს-თქო?.

- ჰა-ჰა-ჰა..

კისკასობენ გოგოები და ბიჭები.

- მერე ბაბუა?!

- მერე და: ვაჟმა დაუწყო ხვეწნა - სახე მიჩვენეო.. ქალმა მიუგო: მე უხილავი ვარო.. თუ მოკვდავმა მნახა - ძვირაღ დაუჯდებაო. ასე უთხრა თურმე.. აბაა..

- ალქაჯი ყოფილა..

- მაშა..

- მეტი აღარ უნახავს?!

- როგორ არა!.

- რა დაემართა?!

- ვაჟი დამუნჯდა თითქოს.. ხმას აღარ იღებდა თურმე.. აღარც არავის უცქერდა.. არც უსმენდა.. ერთი სურვილი ქონდა მარტო..

- რომ ენახა ჯადოქარი!?

- რომ ჯადოქარი ენახა. მაშა.. წავიდა კიდევ მდინარის პირას.. ისევ მიეძინა ცოტა.. რული მოერია..

- ამდენი ძილი!.

გოგოები და ბიჭები ხითხითებენ.

- მაშ: მიეძინა ცოტა.. რული მოერია..

- მერე მერე?!

- მერე და: მდინარე შეირხა.. შეჩერდა თურმეც.. ბიჭს გამოეღვიძა და ხედავს: რომ წყალმა მკერდი გაიხსნა.. ამოცურდა ქალი ტალღებიდან.. ამოტივტივდა თურმე.. ტალღები ქაფიანი იყო.. ქალი ქაფში იყო თურმე.. ტიტველი..

- ვაჟმა იხილა?!

- ქალმა დაუძახა თურმე: არ შემომხედოო..

- ვაჟმა შეხედა?!

- როგორ არ შეხედავდა!. თვალები დაატყვევა ქალმა..

- მერე?!

- მერე და: უცქერს თურმე ბიჭი.. ქალს მოშავო თმები მხრებზე გადმოეშვა: თითქო მუქი ნისლი.. სქელი.. ელამ თვალებს აალმასებდა: თითქო ლუში ქვაა წყაროშიო..

- ვეღარ შეაჩერა ბიჭი?!

- რაღაც შეჩერებდა!. კიდევ შესძახა თურმე: ნუ შემომხედავო.. მაგრამ თვალები უკეთესს რაღას ნახავდა.. მაშინ ქალმა შესძახა კიდევ: მხედავდე მარადისო..

- მერე?!

- მერე და: ქალი ისევ წყალში გადაეშვა.. გაქრა..

- ბიჭი?!

- ბიჭი?! გაქვავდა..

სიჩუმე.

- მაშ ქვის ვაჟი ის ვაჟია?!

- ის ვაჟი: მეწისქვილის შვილიშვილი..

(პაუზა)

არჩიბალდ ხედავს.

მთვარე: ტიტველი დიაცი გალახული.
ტაროების ხვავი: კბილნახარი ხვითოები.
ფუჩეჩი: აქაფული სადაფები.
არე - მთვარის ბადეში.
შიგ: ხილვა ლამაზის.
ბადე ინთქება: ლამაზი ჰქრება.
ტაროების ხვავზე - მატასი.
ვის უცქერს?! ვის უსმენს?! (თავის თავს ხომ არა?!).
„მაჲა“: ფიქრი არჩიბალდის.
„ალლან“ მთვარეს უღრენს.



მატასი -

ჭიჭკვა სხალი სუროს არტახებით შეფოთლილი.

სხალთან - ხარები. ყველა - შავი: უნიშნო. ალერდს ტკვერავენ ეპიური დანელებით. კუდით ბუზს იგერიებენ.

დიდს ნამორზე ზის არჩიბალდ. ვაზნარს დაჰყურებს.

ვენახი ლუში ტბაა ჯერ კიდევ. შაბიამანი ფოთლებს აფორაჯებს.

ყურძენს კრეფავენ. მრავალი ქალი და მრავალი ბავშვი.

მზე გადახრაზეა. ჭიჭინობელა არ ეშვება ჭიჭინს. ხანდახან ჭურის მრეცხელის გუგუნი მოისმის მიწის გულბოყვიდან.

ვაზნარი იშმუშნება: თითქო შიგ ველური ცხოველია რომელიც ლოშქრიანი ტუჩებით მწიფე მტევნებს დონდლავს.

სარზე ცხენის თავია ჩამოცმული: რომ ვაზს თვალი არ ეცეს.

კისკასი. ძახილი. ჩურჩული.

- მატასი!.

გაისმის დედის ხმა.

- ფოთლებიდან გოგონას თავი გამოჩნდება.

- რა გინდა: დედა?!

- სტუმარს მიხედე..

არჩიბალდს ესმის „ხმა“: სიტყვას ვერ არჩევს.

ისევ ვაზნარს დასცქერის.

მეწამული მადლი მზის. უშრეტი საშო მიწის.

განზე გაიხედავს. მატასი მოდის დარცხვენით. ხელში უჭირავს კალათი: პურის ღეროებისგან მოწნული. კალათი სავსეა ყურძნით.

ტანი აშოლტილი. თავი დახრილი. თმა ერთ ნაწნავად ჩაშვებული: მკლავის სიმსხო. თმის ფერი: „საირმეს“ მუქი ნისლი. ან და: მუხის სქელი ფოთოლი: მოშავო. თვითონაც - ფოთლები: გადაბელილ მუხაზე ახლად აყრილი ტოტების ფოთლები: ხალასი და ცინცხალი.

- მიირთვით!

გაუწოდებს კალათს.

ისევ ის ხმა: კრიალა ემთისტო: ახლა შემკრთალი.

- გმადლობთ..

არჩიბალდ გამოართმევს. თვალები ზომავენ გოგონას.

მატასი მორცხვობს. შეკრთება. თავს ამართავს. გამოიხედავს:

თვალები მოშავო. შიგ ლუში ქვა სრიალა.

„მაჲა“: აგონდება არჩიბალდს. უქცერს „მეტად“.

მატასი უეცრად გატრიალდება. ვისა ჰგავს? დიდი თამარის წამწამები აქვს - (ასე წყობილი წამწამები მარტო საქართველოშია). მაგრამ თამარის ცქერა ნელია. აქ კი ატეხაა უცხო. ვის აგონებს?! ჰო: ირაჰშანდას. მაგრამ ირაჰშანდას თვალები სევდაა შორეული. აქ სიხალისეა კრიალა. ირაჰშანდაში მთვარე თუ დადნა. მატასის ტანზე მზე თუ იწვის.

ისევ ასეთ მოდის. თეფში მოაქვს.

- ამაზე დაალაგეთ..

- გმადლობთ..

არჩიბალდ მტევნებს ამოალაგებს.

- ამ ყურძენის სახელი?!

- რქაწითელი..

- ამ ყურძენის?!

- ციცქა..

- ამის?!

- კრახუნა..

არჩიბალდ ხან მატასის უცქერს და ხან მტევნებს.

- რა კარგი მტევნებია!.

- წელს კიდო არ არი კარქი..

მატასი აღარ მორცხვობს.

- კიდევ უკეთესი მოდის?!

- უკეთესი..

მატასის ხმა ახლა გაბედულია.

გაიხედავს: მოდის ვამეხ. მატასი მსწრაფლ ვენახს მიაშურებს - (შერცხა?!).

- ჰაა: ვამეხ!

- მატასიმ მოგართვათ?!

- დიახ.. რა ლამაზი დაჰ გყავთ: ვამეხ!.

- ჩემი დაჰ თქვენი დაჰც არის..

ვამეხ იღიმება. არჩიბალდ გზნობს უეცარ სიამეს. შემდეგ - რაღაც აგონდება. კრთომა ემჩნევა. კიდევ სხვა რამ აგონდება. ეხლა სიჩქარით:

- ვამეხ: აი ათასი მანეთი.. გაგზავნეთ სადმე სანატორიაში..

- სიამით.. ჰოო.. რა გაუხარდება საწყალს!.

- ჯერჯერობით ეს იყოს..

(პაუზა)

- ვამეხ! ვამეხ!

გაისმის ხმა სარიდანის.

- აქა ვარ ბაბუა.. ეხლავ მოვალ..

ვამეხ მიდის. არჩიბალდ ვენახს გადახედავს. იქ მატასი იმალება ფოთლებში. „თქვენი დაჰც არის“. დაჰ არის მართლა?! არა. ეგების ქალია: გულში რომ შეიჭრა?! არა. ეგებ მეგობარი?! არა. არც დაჰ - არც სატრფო - არც მეგობარი. და იმავე დროს: დაჰც - სატრფოც - მეგობარიც. უნდა მოინახოს სხვა სიტყვა და სხვა სახელი. ეგებ იფიგენია?!

ისევ მატასი ჩნდება. ავსილი კალათი ჭურის თავისკენ მიაქვს.

არჩიბალდ გაუდგება. დაეწევა.

- მე წამოვიღებ კალათს..

- არა: მე თითონ..

- უარს მეუბნებით?!

არჩიბალდ იღიმება. მატასის სიქუშე ეხსნება. დარბილებით:

- წაიღეთ..

მატასი წინ გარბის. არჩიბალდს კალათი მიაქვს.

მდის საწნეხელთან. ჩაჰყრის ყურძენს.

მატასის ხაპი უჭირავს ხელში: „ტკბილით“ სავსე.

- მიირთვით..

ხმაში უცხო ხმაა..

- გმადლობთ..

- ახალი დაწურულია.. ტკბილია..

- გმადლობთ.

გამოართმევს და შესვამს. ეხლა არჩიბალდ თვითონ ავსებს ხაპს.

- ეხლა თქვენ დალიეთ..

- მე ბევრი ვსვი..

- მე რომ გთხოვოთ..

მატასი ხაპს ართმევს. სვამს. თვალებზე ნისლი გადაურბენს. ლუში ქვა ფართოვდება და სველდება. მატასი მოსწყდება. გარბის ვენახში.

არჩიბალდ განზე მიდის.

ჰოო: ეხლა მოაგონდა. დიდი კარდუ და წმ. ნინოს კულტი. მატასი ნინოს ჰგავს უფრო. ლურჯთვალა ქალწული: სავსე ქალობით. შეყვარებული ივერიაზე. მის მიწაზე და ვენახზე. ვაზის ნასხლევიდან ჯვარს ჭრის. ვაზს ცრემლები მოსდის - (სიხარულით?!). ცრემლებს შეუშრობს თმებით. ლერწებს თმები იამებათ. ნაწნავს მოიკვეცს და მოახვევს ლერწებს. მატასი - ნინოა. თუ დახატა მატასი - ნინო იქნება.

გაიხედავს. კიდევ მატასი. ეხლა - დედის გვერდით.

დედის სიმაღლეა. ალერსით უცქერს დედას.

რად არ იცინის დედა?! ან ღიმილი რად და გადაჰკრავს მის სახეს?! ან რად სდუმს მუდამ?! ქართული ხატი მარიამის ასეთია.

არჩიბალდს შორეული ფიქრი მოიცავს:

ეგებ ესეც სიყვარულით იგონებდეს გადახვეწილს - (მამას?!).

არჩიბალდ ფიქრს კლავს.

მიდის ძელქვებისაკენ. იქ მოხუცი სარიდანია. იქვეა ვამეხ.

- მაშ ხვალ მიხვალთ?!

მოხუცის ხმაში ტკივილია.

- ხვალ უნდა წავიდეთ..

მიუგებს ვამეხ.

- გული რაცხას მეუბნება..

- რას?!

- გული ცუდსა გრძნობს..

- რას?!

- რომ ვეღარ გნახო.

- ბაბუა?! სარიდან ბაბუა?!

- ჰო შვილო..

- არა.. არა.. ბაბუა სარიდან.. შენი დღე გრძელია..

- გრძელსაც ბოლო აქვს..

არჩიბალდ ძელქვებიდან მიდამოს გადახედავს. ვინ არ ყოფილა აქ?! ვინ არ იქნება კიდევ?! მამავ! სადა ხარ?! მამავ?!

- არა ბაბუა სარიდან.. კიდევ მნახავ..

- მოვხუცდი შვილო.. მოვიღუნე..

- არა: ჯერ კიდევ მარჯვედ ხარ.. აბა დამეტოლე..

სარიდან ყოყმანობს. იცინის. ვამეხ არ ეშვება. სარიდან წამოდგება. ვამეხ გაეტოლება.

- ხომ ხედავ ბაბუა: მოღუნვა არ გეტყობა..

- ხალისიანი ხარ.. იყავი კარგად.. შვილო..

სარიდან თვითონაც ხალისდება.

არჩიბალდ ტკივილსა გრძნობს. ხვალ უნდა მოსცილდეს ამ არეს. ნახავს კიდევ?! რა ნელია აქ მზე! როცა ჩაიყვინება - მისი მეწამული თვალი „საირმეში“ გარჩება „საირმე“ ლურჯია და მასში გარჩენილ მზის თვალს მეწამული გუგა ლუშ ქვად ექცევა. ეს თვალი - (ლურჯი შუქი) - გავაზისაა. გავაზის თვალი გაჰყურებს ფერსათის მთებიდან: რიონის ველს - ყვირილის ჭალებს - ხანისწყალის ხევს. ეს არე ეგების გავაზის თვალია თვითონ?!

არჩიბალდს ეშინია: უკანასკნელად არ ხედავს ამ თვალს.

რა კარგია: რომ ვამეხ მასთან ერთად მიდის.



* * *

ნიგვზების ქვეშ საღამოა.

- როგორ იყო ბაბუა სარიდან?!

- ასე მოხდა შვილო.. მაშინ..

და მოხუცი ნელი ხმით იწყებს თხრობას.

გაათავებს მოხუცი და კვლავ ეკითხება ვამეხს:

- მაშ წასვლას არ იშლით?!

- უნდა წავიდეთ ბაბუა სარიდან..

საიდგანაც მატასი გამოჩნდება.

- მატასი! შვილო! ხვალ მიდიან..

ეუბნება მოხუცი.

მატასი ილეწება:

- დარჩით კიდო ერთი დღე..

უცქერს არჩიბალდს.

- არ შეგვიძლია..

- მე რო გთხოვთ?!

მატასი თითქო მზის მარცვლებსი აჯეჯილებაა.

ჰოო: მაშინ უარი ძნელია..

არჩიბალდ სიხარულს ვეღარ მალავს.

ვერც სარიდან. ვერც ვამეხ. მატასის სიხარულს დარცხვენა ფარავს.

ვამეხ აიყვანს უეცრად ხელში მატასის.

მატასი წვივებზე კაბას ისწორებს.

თვალები არჩიბალდს უცქერენ.



* * *

ზეგ ამ თვალებზე არჩიბალდ ორ ცრემლს დაინახავს მორიდებით. განზე. კუთხეში



გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.