ამიერიდან დიდ ქართულ კლასიკას ოფიციალურად ემატება კიდევ ერთი სახელი მურმან ლებანიძე! ჩემი და მურმანის ურთიერთობა, ასაკში ათწლიანი სხვაობის გამო, ხან მამაშვილობას გავდა, ხან ძმობას! მამაშვილობაში ის ზედმეტად მკაცრი იყო, ძმობაში ზედმეტად ლმობიერი! დამთმობი, ერთგული, გამტანი, უხვი... მე დღეს ჩემს გულში ხან როგორც მამას, ისე ვტირი მას, ხანაც როგორც ძმას. ღმერთს იგი პოეტად ყავდა გაჩენილი, მაგრამ მას არტისტიც ეჯდა სულში ნიღბის სიყვარული და გარდასახვის ვნება მას ბევრი მისი თამანოკალმისაგან გამოარჩევდა. ტრადიციების უერთგულესი კაცი მოდერნისა და ავანგარდის შტუდირებაში დროს თითქმის არ კარგავდა, რადგან მტკიცედ სჯეროდა თუმცა ბულბულს სოლფეჯიო საგანგებოდ არ შეუსწავლია, გალობა არც ერთ აღიარებულ ვარსკვლავზე ნაკლებ არ ეხერხება... ისიც გალობდა! გალობდა დიდებულად! ქმნიდა შედევრებს და სცემდა "შედევრებს"... როგორც ილიას, როგორც აკაკის, როგორც პუშკინს, როგორც სელინჯერს, როგორც კორტასარს, როგორც რეზო თაბუკაშვილს, მურმან ლებანიძესაც უყვარდა თამაში. იგი თამაშობდა ბევრს და ხშირად... იყო უბადლო პარტნიორი. ამას დაადასტურებს ყველა, ვისაც მასთან ურთიერთობა ჰქონია: მოთამაშეც, ქალიც, მწერალიც, უბრალო მკითხველიც... ასეთი დარჩება იგი ხალხის ხსოვნაში, და ამ სახესა და სახელს ვერას დააკლებს ზოგიერთი, მეტწილად წაგებული პარტნიორის არაადეკვატური რეპლიკა, რასაც ხშირად ყოვლად უმიზეზოდ იწვევს გამრჯვებულის წარმატება. არსებობს ასეთი ადამიანური სისუსტეებიც... მურმან ლებანიძე დიდი თამაშიდან გავიდა ათასი წაგებისა და ტკივილის მიუხდავად, გავიდა მოგებული! უზარმაზარი სოლდის პატრონი! ამ სიმდიდრით წარსდგება იგი მომავალი საქართველოს წინაშე! თავისი მაღალი პოეზიით, ლამაზი სიმღერით, დაუვიწყარი სახით! ჩვენ მაინც ვტირით! რას ვიზამთ, ასეთია ცხოვრება და სიკვდილ-სიცოცხლის კანონი!
ტარიელ ჭანტურია - მოგებული კაცი ...
