ანთაძე ანანო

სამსახურიდან განთავისუფლებული მივდიოდი რომელიღაც ბარში. სულ ერთი იყო უბრალოდ ლუდი უნდა დამელია. გზაში ბრბო შევნიშნე. მან ისე უცნაურად მიმიზიდა, რომ შევერიე. რაც უფრო ვუახლოვდებოდი ბრბოს შუაგულს მით უფრო მერეოდა ტვინი. ისე სწრაფად ხდებოდა ყველაფერი. როგორ დავდიოდი, რაზე ვფიქრობდი, არაფერი არ მახსოვს იმის მეტი ,რომ იმ ხალხის ერთმანეთში არეულ ტანისამოსებისა და კანის ფერებს ვხედავდი, კიდევ მათ შორის გამონათებულ წვრილ-წვრილ მზის სხივებს. მერე სისველე ვიგრძენი, მესიამოვნა. წესით ცოტა უნდა გამოვფხიზლებულიყავი, მაგრამ როდესაც ყველამ ერთდროულად შავი დიდი ქოლგები გაშალეს უფრო გავბრუვდი.

მეორე დღეს გავიგე რომ ეს აქცია შვიდი საათი გაგრძელებულა, არა და თითქოს წამები იყო. გამეღვიძა ძალიან უსიამოვნო ქუჩაზე, ხესთან. მარტო კორპუსები იდგა, სრულიად ერთნაირები. ასფალტზე ქაღალდის ნაფლეთები ეყარა. რამდენიმე ხნის შემდეგ გავიგე, რომ ერთი ყმაწვილის ელექტროსკამზე დასმის აქციაზე მიმიღია მონაწილეობა.

ბარგი ჩავალაგე და ზღვაზე გავემგზავრე. ჩასვლისთანავე საცურაო ფორმა ჩავიცვი და ისე ღრმად შევცურე, რომ ნაპირი ძალიან შორს ჩამომრჩა. მზეს მივუბრუნდი, წყალს ზურგოთ დავეყრდენი და უცებ გავითიშე.

გადავრჩი, ტალღებს ნაპირზე გამოვურიყივარ. აზრზე რომ მოვედი უამრავი ადამიანი თავთან მედგა და გაოცებული მიყურებდა. ზოგიც გახარებული რომ გამოვფხიზლდი. ამის შემდეგ სასტუმროს ნომრიდან თითქმის ერთი თვე არ გავსულვარ. ერთადერთი, დილაობით აუზზე ჩავდიოდი ხოლმე. ვიკვებებოდი დამლაგებლის მიერ ბალიშზე დატოვებული პატარა შოკოლადებით.

ერთხელ ღამით დამლაგებლის საკუჭნაოში შევიპარე და იმ შოკოლადებს მივაგენი. მუჭებით ჯიბეებში ჩავიყარე, ჩუმად ნომერში დავბრუნდი, ჩემოდნები ჩავალაგე და წავედი.

სად მივდიოდი არც მე არ ვიცოდი. ვიფიქრე რომ ტრასაზე გამვლელ ნებისმიერ ავტობუსს გავყვები-მეთქი.

ასეც მოვიქეცი და თავი ძალიან უცნაურ ადგილას ამოვყავი. გათენდებოდა თუ დაღამდებოდა ცა ყოველთვის ვარდისფერი იყო, დღისით კი მზე წითელი. ყველა სახლი სტაფილოსფერი და სახელმწიფო შენობები ყვითელი.

ძალიან მომეწონა იქაურობა. ბინის ქირაობა მომინდა, მაგრამ არ მელაპარაკებოდა, თან მე კი არ ვიყავი გამონაკლისი, არამედ ერთმანეთშიც არ ლაპარაკობდნენ. ამის მიუხედავად ქალაქში სიჩუმე მაინც არ იყო. ჩიტები ჭიკჭიკებდნენ განუწყვეტლივ საკმაოდ ხმამაღლა. ფერების სიმრავლის ერთფეროვნებას დიდხანს ვერ გავუძლებდი. ჩემი ბარგით ისევ ტრასაზე დავჯექი. ისევ ავტობუსს ველოდებოდებოდი. მაგრამ არანაირი ტრანსპორტი არარ მოდიოდა. გავიდა დღეები და მე ისევ იქ ვიჯექი.დავიღალე ჯდომით . ისევ ქალაქში შევედი . ქუჩაში დიდი საათი ეკიდა. მას შევხედე და მივხვდი, რომ რომ ტრასაზე მხოლოდ თხუთმეტი წუთი გამეტარებინა. მაღაზიაში მაჯის საათი ვიყიდე და ისევ ავტობუსის მოსაცდელ ღია სივრცის „ოთახისკენ „ წავედი. ამჯერად გზას ფეხით გავუყევი.

დრო სასწაულად იწელებოდა. ჩემს წარმოდგენაში რომ ხუთი საათი გაივლიდა

სინამდვილეში ათი წუთი გადიოდა. ამის მიხვედრაში საათი მეხმარებოდა. მეხმარებოდა - ზედმეტად დადებითად ჟღერს, პირიკით საათმა სულ გამაგიჟა, მოვიხსენი და გადავაგდე. რამდენიმე ხანში ავტობუსი დავინახე. ჩავჯექი და ეგრევე ჩამეძინა.

გამეღვიძა ჩემს მშობლიურ ქალაქში. მეგობარს ვესტუმრე. მას ყველაფერი მოვუყევი რასაც თქვენ გიყვებით. მან ფსიქოლოგთან გამგზავნა. მივედი, ცოტა ველაპარაკე.

ფსიქოლოგმა დიაგნოზი დამისვა, რომ მე დროის შეგნება არ მქონდა.