არ გჯერა? ღამემ გამოიბა ლურჯი ყვავილი!
არ გჯერა? ღამემ გამოიბა ლურჯი ყვავილი!
გამოდი გარეთ!.....
მართალი ხარ,ახლა ქარია,
მაგრამ ოთახში არ ბინადრობს ღამის ფრინველი,
ვერც სარკეები შეედრება გუბეს მთვარიანს,
გამოდი გარეთ!.....
მე ჯადოსნურ ფლეიტას ვუკრავ
და ლოკოკინას ვერცხლისფერ კვალს
ბილიკზე ვაფენ.
ნუ გეშინია,
მეც მიშლიან ასე ხეტიალს,
თუ წამომასწრეს,მეც მომჭრიან ძირში ნაწნავებს,
ჩამომართმევენ ფრთების გაშლის თავისუფლებას,
მეც ჩამკეტავენ.....
გამოდი გარეთ!
თბილ ლოგინში ვერ იგრძნობ ნიავს,
ხეებს რომ ერჩის და ფოთლებს რომ უფორიაქებს,
სახურავი კი არ მოუშვებს შენამდე წვიმას
შეშლილ მუსიკოსს,
და ვერც ლამპა აგინთებს მთვარეს.
არ გჯერა? ჩრდილებს მოუნდათ და ფეხი აიდგეს,
დავლურს უვლიან, სულ აიკლეს არე და მარე!
გამოდი, თორემ დაიწყება ფერიცვალება,
გათენდება და.......
სანამ დროა,
გამოდი გარეთ!
ვაგროვებ სათქმელს, დამეფანტა აზრების მძივი
ვაგროვებ სათქმელს, დამეფანტა აზრების მძივი
და იატაკის ღრიჭოებში თაგვებს მიმოაქვთ
ჩემი გრძნობების ნამცეცები.....
ამ დილით ჩემს გულს მოვატეხე უსისხლო კუთხე, როგორც პურს ყუა
და ბეღურებს დავუნამცეცე
ჩემი თვალების ნაწვიმ რაფებზე.....
მერე გატეხილ ლამბაქიდან კაკტუსს დავუსხი
რძე,
რადგან კნუტი უკვე აღარ მყავს
და მისი რბილი ქათიბის ნაცვლად
ახლა ეკლებზე ვასრიალებ შიშველ ხელისგულს,
ვფიქრობ, რომ მასზე დაქსაქსული თეთრი ხაზები
წალეკონ,გადაანადგურონ სისხლის თქეშებმა.
და თუ ოდესმე ვინმე წითელტუჩება ბოშას
გავუხსნი თითის გისოსებით ჩარაზულ პეშვებს,
დაე, მზაკვრობა დაუტევონ მისმა თვალებმა,
დაე, ელდისგან წამოროშოს მკაცრი სიმართლე
და მითხრას, რომ ჩემს ხელისგულზე
სამყარო მოკვდა.......
ღრუბლის ქვეშაგები გავიშალე
რაღაც აბსურდში ვართ, ყველაზე დიდ
თამაშს
ვთამაშობთ,რაც კი არსებობს...
“პოეტი”
ყველაზე ნამდვილ თამაშს...
მე
ღრუბლის ქვეშაგები გავიშალე,
ახლა გავეხვევი ნოტიონ საბანში
და იმდენს ვიტირებ, წვიმა წამოვა
ღრუბლის ბალიშიდან!...
შენ კი ადგები და წვიმის არრაყს დალევ,
მეც შემომთავაზებ
ძალიან გულგრილად,
აბა, რა იცი, რომ
ჩემი ცრემლებით ცდილობ დათრობას....
მე კი გამჭვირვალე ტერფები მაქვს
და ღამურებმა შემიკერეს ნისლის კაბა,
სუსხია, ძლიერ მინდა ნამეს ყავა,
მაგრამ...
თხოვნასაც ვერ გავბედავ,
რადგან მეშინია,
წეღან დამემუქრე,
თუ არ დაწყნარდები,
ძირში შეგაჭრიო დალალებს და
უკან დაგრჩებაო ეგ ოქროს თმა.....
შენი სილუეტი ფერმკრთალ გარიჟრაჟზე
მკაცრად მიხატულა.
მიტოვებული ვარ,
ფერმა მიმატოვა.....
შენ შემომიკედლე,
მე კი მეშინია შენი
რატომღაც.....
ადრეც მინახიხარ
ვიცი, ღამეებს ყარაულობ
და მოცლილობისას, სევდის გასაფანტად
ჩიტებს ხოცავ.
აბა, რა იცი, რომ
ხშირად მეც დავფრინავ
და, თუ აგერევი ფრინველში შორიდან.....
ნეტა გეწყინება?.....
მტკნარი სიჩუმეა
მე უამრავი შეკითხვა მტანჯავს,
კითხვას აზრი არც აქვს,
მხოლოდ გაიღიმებ
და ცრემლებმობჯენილს ნუგეშის ნაცვლად
სასტიკად მომიგებ, რომ ვერსად წავალ
ასე უფერული.......
თითქოს თენდებოდა, საცაა, წეღან
და ისევ ღამეა
წამი შეიმოსა მარადისობამ თითქოს და
ვბედავ:
მე ისევ შენთან ვარ?
გულწრფელად მიღიმი:
ჰო, ასე გამოდის...
და ეს ჰაერში გამოკიდებული,
დაუსრულებელი,
თეთრი ზღაპარია.....
არ გჯერა? ღამემ გამოიბა ლურჯი ყვავილი!
გამოდი გარეთ!.....
მართალი ხარ,ახლა ქარია,
მაგრამ ოთახში არ ბინადრობს ღამის ფრინველი,
ვერც სარკეები შეედრება გუბეს მთვარიანს,
გამოდი გარეთ!.....
მე ჯადოსნურ ფლეიტას ვუკრავ
და ლოკოკინას ვერცხლისფერ კვალს
ბილიკზე ვაფენ.
ნუ გეშინია,
მეც მიშლიან ასე ხეტიალს,
თუ წამომასწრეს,მეც მომჭრიან ძირში ნაწნავებს,
ჩამომართმევენ ფრთების გაშლის თავისუფლებას,
მეც ჩამკეტავენ.....
გამოდი გარეთ!
თბილ ლოგინში ვერ იგრძნობ ნიავს,
ხეებს რომ ერჩის და ფოთლებს რომ უფორიაქებს,
სახურავი კი არ მოუშვებს შენამდე წვიმას
შეშლილ მუსიკოსს,
და ვერც ლამპა აგინთებს მთვარეს.
არ გჯერა? ჩრდილებს მოუნდათ და ფეხი აიდგეს,
დავლურს უვლიან, სულ აიკლეს არე და მარე!
გამოდი, თორემ დაიწყება ფერიცვალება,
გათენდება და.......
სანამ დროა,
გამოდი გარეთ!
ვაგროვებ სათქმელს, დამეფანტა აზრების მძივი
ვაგროვებ სათქმელს, დამეფანტა აზრების მძივი
და იატაკის ღრიჭოებში თაგვებს მიმოაქვთ
ჩემი გრძნობების ნამცეცები.....
ამ დილით ჩემს გულს მოვატეხე უსისხლო კუთხე, როგორც პურს ყუა
და ბეღურებს დავუნამცეცე
ჩემი თვალების ნაწვიმ რაფებზე.....
მერე გატეხილ ლამბაქიდან კაკტუსს დავუსხი
რძე,
რადგან კნუტი უკვე აღარ მყავს
და მისი რბილი ქათიბის ნაცვლად
ახლა ეკლებზე ვასრიალებ შიშველ ხელისგულს,
ვფიქრობ, რომ მასზე დაქსაქსული თეთრი ხაზები
წალეკონ,გადაანადგურონ სისხლის თქეშებმა.
და თუ ოდესმე ვინმე წითელტუჩება ბოშას
გავუხსნი თითის გისოსებით ჩარაზულ პეშვებს,
დაე, მზაკვრობა დაუტევონ მისმა თვალებმა,
დაე, ელდისგან წამოროშოს მკაცრი სიმართლე
და მითხრას, რომ ჩემს ხელისგულზე
სამყარო მოკვდა.......
ღრუბლის ქვეშაგები გავიშალე
რაღაც აბსურდში ვართ, ყველაზე დიდ
თამაშს
ვთამაშობთ,რაც კი არსებობს...
“პოეტი”
ყველაზე ნამდვილ თამაშს...
მე
ღრუბლის ქვეშაგები გავიშალე,
ახლა გავეხვევი ნოტიონ საბანში
და იმდენს ვიტირებ, წვიმა წამოვა
ღრუბლის ბალიშიდან!...
შენ კი ადგები და წვიმის არრაყს დალევ,
მეც შემომთავაზებ
ძალიან გულგრილად,
აბა, რა იცი, რომ
ჩემი ცრემლებით ცდილობ დათრობას....
მე კი გამჭვირვალე ტერფები მაქვს
და ღამურებმა შემიკერეს ნისლის კაბა,
სუსხია, ძლიერ მინდა ნამეს ყავა,
მაგრამ...
თხოვნასაც ვერ გავბედავ,
რადგან მეშინია,
წეღან დამემუქრე,
თუ არ დაწყნარდები,
ძირში შეგაჭრიო დალალებს და
უკან დაგრჩებაო ეგ ოქროს თმა.....
შენი სილუეტი ფერმკრთალ გარიჟრაჟზე
მკაცრად მიხატულა.
მიტოვებული ვარ,
ფერმა მიმატოვა.....
შენ შემომიკედლე,
მე კი მეშინია შენი
რატომღაც.....
ადრეც მინახიხარ
ვიცი, ღამეებს ყარაულობ
და მოცლილობისას, სევდის გასაფანტად
ჩიტებს ხოცავ.
აბა, რა იცი, რომ
ხშირად მეც დავფრინავ
და, თუ აგერევი ფრინველში შორიდან.....
ნეტა გეწყინება?.....
მტკნარი სიჩუმეა
მე უამრავი შეკითხვა მტანჯავს,
კითხვას აზრი არც აქვს,
მხოლოდ გაიღიმებ
და ცრემლებმობჯენილს ნუგეშის ნაცვლად
სასტიკად მომიგებ, რომ ვერსად წავალ
ასე უფერული.......
თითქოს თენდებოდა, საცაა, წეღან
და ისევ ღამეა
წამი შეიმოსა მარადისობამ თითქოს და
ვბედავ:
მე ისევ შენთან ვარ?
გულწრფელად მიღიმი:
ჰო, ასე გამოდის...
და ეს ჰაერში გამოკიდებული,
დაუსრულებელი,
თეთრი ზღაპარია.....
