ვილნიუსი. სადგური.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
საერთო იყო ის გალია,
ყველას გვიტევდა.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
ფეხზე შებმული უხილავი ბორკილებით,
რომ ვერასდროს მივმხვდარიყავით
ჩვენ მონები ვართ.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
იქ ყველანი ერთ ენაზე ვლაპარაკობდით
და ერთ ჰაერს ვსუნთქვდით, რადგან
ჩვენი ფილტვები ვერ გუობდა სხვანაირ ჰაერს.
და მერე, როცა გავამტვრიეთ გალიის კარი
და სხვა ჰაერი ჩავისუნთქეთ,
დაგვავიწყდა ბორკილის მოხსნა,
რადგან არასდროს დაგვინახავს ეს ბორკილები,
რადგან გალიას ვხედავდით მხოლოდ.
მერე მე და შენ უსასრულოდ ვიხეტიალეთ
და როცა შევხვდით,
შევისუნთქე შენი ჩუმი ბაგეებიდან
წამოსული თბილი ჰაერი,
მივხვდი ისეთი ნაცნობი იყო
ჩემთვის შენი ფილტვების სივრცე,
ვერ გაგიშვებდი.
და ახლა, როცა გაიზარდა სამყარო ასე
და გზააბნეულ ბავშვებს ვგავართ,
შენ ერთი ხვდები,
რა ტკივილები მაღვიძებენ გამთენიისას
შენს მხარზე მძინარს,
რატომ ვწყვეტ სიცილს მოულოდნელად,
რატომ ვჩუმდები,
რატომ მიყვარს შენს უხეშ თმაზე
ხშირად შეხება
და რას ვეძებ შენს თვალებში ისეთ საოცარს,
ჯერაც რომ არსად მიპოვნია,
ან რას ვფიქრობ,
როცა ჩემს წინ მდუმარედ ზიხარ,
ხელებს ითბობ ჩაის ჭიქაზე
და დათოვლილ ნაძვებს უყურებ.
უბრალოდ, რადგან გალიაში დავიბადეთ,
დავათრევთ ჯაჭვებს,
ხანაც ისინი დაგვათრევენ
და ამიტომაც უცხო მიწაზე გაჩერება არ შეგვიძლია.
ჩვენ ვერასოდეს გადავღებავთ დარაბებს ყვითლად,
დაბრუნებულს ვერასოდეს დაგხვდები სახლში,
ვერასოდეს დავარღვევთ საზღვრებს,
ვერც ვაგონებში,
თვითმფრინავებში,
გემბანებზე შევძლებთ ცხოვრებას.
ჩვენთვის არავის უსწავლებია თავისუფლება,
ჩვენ კი მისი ნიჭი არ დაგვყვა,
ჩვენ,
გალიაში დაბადებულ,
უცნაური თაობის ბავშვებს.
წლების შემდეგ
მხოლოდ ერთზე დამწყდება გული,
რომ ვერასოდეს მოგიყევი, როგორ თოვდა
როცა ბაქანზე ვიდექი და შენს ჩამოსვლას ველოდებოდი.
2009 წ.
ვენეცია. გასვლა.
მტრედების გუნდი, სან მარკოდან აფრენილი,
უკვე აღარ ჩანს.
გარს უვლის გემი ხიდების ქალაქს,
არხების ქალაქს,
სევდიანი გონდოლების ჩუმი მიმოსვლით
გადაღლილ ქალაქს,
სადაც შენ არ ხარ.
და მერე რა, რომ ასე მიყვარს ხმაური ტალღის,
ქუჩები ვიწრო,
ტანმაღალი ღვინის ჭიქიდან ნაპირისკენ გახედვა ჩუმად,
და მერე რა, რომ მეღიმება ძალიან ხშირად,
როცა უძველეს ქვაფენილზე
ისე ფრთხილად დავაბიჯებ,
თითქოს მურანოს მინა იყოს ეს ქვაფენილიც
აქ ვერ დავრჩები,
შენ აქ არ ხარ.
და მერე რა, რომ გზები თუ არა,
ყველა არხი, ყველა მდინარე აქეთ მოდის და
თოლიებსაც აღარ ყოფნით უკვე ჰაერი
ნახშიროჟანგის უსაშველოდ მომატებისგან,
და ისე უყვართ ეს ქალაქი ადამიანებს,
რომ ჰგონია ყველას თავისი
და არხებში თევზებიც კი გაწყვიტა ჭუჭყმა.
მერე რა, რომ ზურგჩანთებზე ამხედრებული მთელი მსოფლიო
აქეთ მოილტვის,
მე სხვა სახლი მაქვს,
სხვაგან მყავხარ
და ამიტომაც სხვა მისამართი აწერია ჩემოდანს ჩემსას
აქ ვერ დავრჩები.
ზემოთ, გემბანზე, არაყს სვამენ სხვა ქართველები,
იატაკზე სძინავთ არაბებს,
და ჩვეული, ლაღი ხმაურით,
ყავით სავსე, თეთრი ფინჯნებით
მაგიდებთან სხედან ბერძნები.
და ზანგები, ჭრელი ჩანთებით,
ერთი ჰოლიდან სხვა ჰოლისკენ იპარებიან
ასეთია ცხოვრება მაშინ,
როცა არ გყოფნის სამშობლოს წყალი
და მალულად სხვის წყლებში ცურავ.
გავცდით შუქურას
და გაშლილ ზღვას ვიპყრობთ თანდათან.
მე იქ არ დავრჩი,
იქ საკუთარ სახეზე მეტად ნიღბები უყვართ.
იქ შენ არა ხარ,
შენ სხვაგან ხარ.
ჩემს ბილეთს კი, საბოლოო მიმართულებად,
დაბეჭდვის დღიდან აწერია შენი სახელი.
2008 წ.
ბერლინი. იანვარი.
ამ ყრუ კედელთან დახვრეტილი ანგელოზების
ნაცრისფერ გვამებს გადმოაბიჯე
და ისე მოდი,
რადგან გზები გვამების გავლით ოდითგანვე უფრო მოკლეა,
ვიდრე სხვა გზები, შემოვლითი და შორეული.
თანაც, თოვლში ხომ არასოდეს არ ჩანან ჯვრები,
არც სახელები, არც გვარები
და არც თიხის ძველი ქოთნები,
ჩამომხმარი ყვავილებით ამოვსებული.
გადმოაბიჯე აქ ჩამარხულ სიცოცხლეებს,
რომ ჩემთან მოსვლა წამითაც არ დაგაგვიანდეს.
არ შემახსენო,
რომ ერთ დღეს ყველა მიმატოვებს,
რადგან ვიცხოვრე დაყოფილმა ათას ნაწილად
და საკუთარ არსებობას ვერ იქნა და ვერ შევეგუე.
არ შემახსენო,
რომ გჭირდება,
შენს სულს ჭირდება,
მოხსენიება ჩემს ჯერაც უთქმელ ღამის ლოცვებში _
ისედაც ვიცი,
ვერ გადავრჩებით უერთმანეთოდ.
და როცა წასვლას დააპირებ,
ამ ყრუ კედელთან დამარხული, დავიწყებული ტკივილების
სასაფლაოებს შემოუარე
და ისე წადი,
მინდა, რომ დიდხანს გიყურებდე ჩემგან მიმავალს.
მერე გახდება ყველაფერი უფრო ადვილი
და როცა სიკვდილს გადაწყვეტ, არ დაგავიწყდეს _
ფერადი კაშნი,
ჩრდილოურ ზამთრის ღამეებში რომ მოგიქსოვე ხელის კანკალით,
გამოდგება ერთ დღეს თოკადაც _
ისე მოვქსოვე, რომ გაუძლოს სიმძიმეს შენსას,
შენი თეთრი სხეულის და
გულის სიმძიმეს, სადაც მე ვცხოვრობ.
და ამ თოკზე რომ გიპოვიან ჩამოკიდებულს,
გალურჯებულს და მოქანავეს,
ძველი საათის მორყეული ქანქარასავით,
მე გავიღიმებ
და ვიტყვი, რომ გაქცევაში დაგეხმარე,
ისე მიყვარდი.
2009 წ.
ამსტერდამი-ბოსტონი. გადაფრენა
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია,
ვიდრე მაშინ,
როცა ლამაზი, ჩემზე ბევრად უფრო ლამაზი,
თექვსმეტი წლის ბებიაჩემი,
მთელი ექვსი წლით უმცროსი ჩემზე,
ფარდის იქიდან უყურებდა ბაბუაჩემს,
შავი ულაყით მოჯირითეს სოფლის შარაზე,
და არ იცოდა, მალე სამ ვაჟს მისცემდათ ღმერთი,
დედასავით ხორბლისფერებს,
მამასავით მხარბეჭიანებს,
რომ მერე ისე წაერთმია, არც კი ეკითხა.
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარულმა გემო გაუგო თავისუფლებას
და ახლა უფრო კარგად სუნთქავს,
ვიდრე მაშინ,
როცა ბაბუამ საამაყო შავი ულაყით
მოიტაცა ბებიაჩემი
და მაყრიონმა ოდოიას შემოძახებით
დაარღვია ჭაობიან სოფლის სიჩუმე.
მორჩილად იჯდა კერის პირას ბებია თურმე,
ბედისწერას თუჯის ქვაბში ჩუმად ხარშავდა,
რომ მერე წლები გასულიყო
და მე, ბებიის სიყმაწვილის ფოტოს ნეგატივს,
ერთ მშვენიერ დღეს ოკეანის თავზე მეფრინა,
ლურჯი ჯინსით და გლობალური პრობლემებით,
და ჩემოდანში დიდი წიგნით,
„საქართველო“ რომ აწერია გარეკანზე
და პირველ გვერდზე
ჩვენებური სიამაყით და თავმოწონებით
გამოსახულ ფერად რუკაზე,
ის მიწა არის ჩამოჭრილი,
სადაც თავისი წილი ჭაობები დაუზარლად ამოაშრო ბაბუაჩემმა,
სადაც იმღერა ოდოია,
სადაც სახლი ააშენა და მოყვრისთვის კარი გამოაღო,
სადაც ვენახი ჩაყარა და მსხალი დარგო,
სწორედ ის მიწა,
შვილების ხორცით და ცრემლით რომ ანოყიერა.
ჩაკეტილია სახლის კარი
და ამის შემდეგ შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული გახდა უფრო გლობალური,
ვიდრე ოდესმე,
ჩვენს ებრაელ შვილებს რადგანაც
ქვიათ ბერძნული სახელები
და რადგანაც ქერა თმის გამო,
ბებიისგან რომ გადმომეცა გენეტიკურად,
ხანდახან პასპორტს არც მიმოწმებენ,
შენ მეუბნები,
რომ ბედნიერ ეპოქაში მიწევს ცხოვრება,
გამოდევნილს საკუთარი სიზმრებიდან,
საკუთარი ტკივილებიდან,
დაუმარხავს წინაპრების სასაფლაოზე,
ოკეანის ტალღების თავზე
უპატრონოდ გამოკიდებულს,
მკვებავს ჩემი და შენი
გლობალური სიყვარული.
2009 წ.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
საერთო იყო ის გალია,
ყველას გვიტევდა.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
ფეხზე შებმული უხილავი ბორკილებით,
რომ ვერასდროს მივმხვდარიყავით
ჩვენ მონები ვართ.
ჩვენ დავიბადეთ გალიაში.
იქ ყველანი ერთ ენაზე ვლაპარაკობდით
და ერთ ჰაერს ვსუნთქვდით, რადგან
ჩვენი ფილტვები ვერ გუობდა სხვანაირ ჰაერს.
და მერე, როცა გავამტვრიეთ გალიის კარი
და სხვა ჰაერი ჩავისუნთქეთ,
დაგვავიწყდა ბორკილის მოხსნა,
რადგან არასდროს დაგვინახავს ეს ბორკილები,
რადგან გალიას ვხედავდით მხოლოდ.
მერე მე და შენ უსასრულოდ ვიხეტიალეთ
და როცა შევხვდით,
შევისუნთქე შენი ჩუმი ბაგეებიდან
წამოსული თბილი ჰაერი,
მივხვდი ისეთი ნაცნობი იყო
ჩემთვის შენი ფილტვების სივრცე,
ვერ გაგიშვებდი.
და ახლა, როცა გაიზარდა სამყარო ასე
და გზააბნეულ ბავშვებს ვგავართ,
შენ ერთი ხვდები,
რა ტკივილები მაღვიძებენ გამთენიისას
შენს მხარზე მძინარს,
რატომ ვწყვეტ სიცილს მოულოდნელად,
რატომ ვჩუმდები,
რატომ მიყვარს შენს უხეშ თმაზე
ხშირად შეხება
და რას ვეძებ შენს თვალებში ისეთ საოცარს,
ჯერაც რომ არსად მიპოვნია,
ან რას ვფიქრობ,
როცა ჩემს წინ მდუმარედ ზიხარ,
ხელებს ითბობ ჩაის ჭიქაზე
და დათოვლილ ნაძვებს უყურებ.
უბრალოდ, რადგან გალიაში დავიბადეთ,
დავათრევთ ჯაჭვებს,
ხანაც ისინი დაგვათრევენ
და ამიტომაც უცხო მიწაზე გაჩერება არ შეგვიძლია.
ჩვენ ვერასოდეს გადავღებავთ დარაბებს ყვითლად,
დაბრუნებულს ვერასოდეს დაგხვდები სახლში,
ვერასოდეს დავარღვევთ საზღვრებს,
ვერც ვაგონებში,
თვითმფრინავებში,
გემბანებზე შევძლებთ ცხოვრებას.
ჩვენთვის არავის უსწავლებია თავისუფლება,
ჩვენ კი მისი ნიჭი არ დაგვყვა,
ჩვენ,
გალიაში დაბადებულ,
უცნაური თაობის ბავშვებს.
წლების შემდეგ
მხოლოდ ერთზე დამწყდება გული,
რომ ვერასოდეს მოგიყევი, როგორ თოვდა
როცა ბაქანზე ვიდექი და შენს ჩამოსვლას ველოდებოდი.
2009 წ.
ვენეცია. გასვლა.
მტრედების გუნდი, სან მარკოდან აფრენილი,
უკვე აღარ ჩანს.
გარს უვლის გემი ხიდების ქალაქს,
არხების ქალაქს,
სევდიანი გონდოლების ჩუმი მიმოსვლით
გადაღლილ ქალაქს,
სადაც შენ არ ხარ.
და მერე რა, რომ ასე მიყვარს ხმაური ტალღის,
ქუჩები ვიწრო,
ტანმაღალი ღვინის ჭიქიდან ნაპირისკენ გახედვა ჩუმად,
და მერე რა, რომ მეღიმება ძალიან ხშირად,
როცა უძველეს ქვაფენილზე
ისე ფრთხილად დავაბიჯებ,
თითქოს მურანოს მინა იყოს ეს ქვაფენილიც
აქ ვერ დავრჩები,
შენ აქ არ ხარ.
და მერე რა, რომ გზები თუ არა,
ყველა არხი, ყველა მდინარე აქეთ მოდის და
თოლიებსაც აღარ ყოფნით უკვე ჰაერი
ნახშიროჟანგის უსაშველოდ მომატებისგან,
და ისე უყვართ ეს ქალაქი ადამიანებს,
რომ ჰგონია ყველას თავისი
და არხებში თევზებიც კი გაწყვიტა ჭუჭყმა.
მერე რა, რომ ზურგჩანთებზე ამხედრებული მთელი მსოფლიო
აქეთ მოილტვის,
მე სხვა სახლი მაქვს,
სხვაგან მყავხარ
და ამიტომაც სხვა მისამართი აწერია ჩემოდანს ჩემსას
აქ ვერ დავრჩები.
ზემოთ, გემბანზე, არაყს სვამენ სხვა ქართველები,
იატაკზე სძინავთ არაბებს,
და ჩვეული, ლაღი ხმაურით,
ყავით სავსე, თეთრი ფინჯნებით
მაგიდებთან სხედან ბერძნები.
და ზანგები, ჭრელი ჩანთებით,
ერთი ჰოლიდან სხვა ჰოლისკენ იპარებიან
ასეთია ცხოვრება მაშინ,
როცა არ გყოფნის სამშობლოს წყალი
და მალულად სხვის წყლებში ცურავ.
გავცდით შუქურას
და გაშლილ ზღვას ვიპყრობთ თანდათან.
მე იქ არ დავრჩი,
იქ საკუთარ სახეზე მეტად ნიღბები უყვართ.
იქ შენ არა ხარ,
შენ სხვაგან ხარ.
ჩემს ბილეთს კი, საბოლოო მიმართულებად,
დაბეჭდვის დღიდან აწერია შენი სახელი.
2008 წ.
ბერლინი. იანვარი.
ამ ყრუ კედელთან დახვრეტილი ანგელოზების
ნაცრისფერ გვამებს გადმოაბიჯე
და ისე მოდი,
რადგან გზები გვამების გავლით ოდითგანვე უფრო მოკლეა,
ვიდრე სხვა გზები, შემოვლითი და შორეული.
თანაც, თოვლში ხომ არასოდეს არ ჩანან ჯვრები,
არც სახელები, არც გვარები
და არც თიხის ძველი ქოთნები,
ჩამომხმარი ყვავილებით ამოვსებული.
გადმოაბიჯე აქ ჩამარხულ სიცოცხლეებს,
რომ ჩემთან მოსვლა წამითაც არ დაგაგვიანდეს.
არ შემახსენო,
რომ ერთ დღეს ყველა მიმატოვებს,
რადგან ვიცხოვრე დაყოფილმა ათას ნაწილად
და საკუთარ არსებობას ვერ იქნა და ვერ შევეგუე.
არ შემახსენო,
რომ გჭირდება,
შენს სულს ჭირდება,
მოხსენიება ჩემს ჯერაც უთქმელ ღამის ლოცვებში _
ისედაც ვიცი,
ვერ გადავრჩებით უერთმანეთოდ.
და როცა წასვლას დააპირებ,
ამ ყრუ კედელთან დამარხული, დავიწყებული ტკივილების
სასაფლაოებს შემოუარე
და ისე წადი,
მინდა, რომ დიდხანს გიყურებდე ჩემგან მიმავალს.
მერე გახდება ყველაფერი უფრო ადვილი
და როცა სიკვდილს გადაწყვეტ, არ დაგავიწყდეს _
ფერადი კაშნი,
ჩრდილოურ ზამთრის ღამეებში რომ მოგიქსოვე ხელის კანკალით,
გამოდგება ერთ დღეს თოკადაც _
ისე მოვქსოვე, რომ გაუძლოს სიმძიმეს შენსას,
შენი თეთრი სხეულის და
გულის სიმძიმეს, სადაც მე ვცხოვრობ.
და ამ თოკზე რომ გიპოვიან ჩამოკიდებულს,
გალურჯებულს და მოქანავეს,
ძველი საათის მორყეული ქანქარასავით,
მე გავიღიმებ
და ვიტყვი, რომ გაქცევაში დაგეხმარე,
ისე მიყვარდი.
2009 წ.
ამსტერდამი-ბოსტონი. გადაფრენა
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული ახლა უფრო გლობალურია,
ვიდრე მაშინ,
როცა ლამაზი, ჩემზე ბევრად უფრო ლამაზი,
თექვსმეტი წლის ბებიაჩემი,
მთელი ექვსი წლით უმცროსი ჩემზე,
ფარდის იქიდან უყურებდა ბაბუაჩემს,
შავი ულაყით მოჯირითეს სოფლის შარაზე,
და არ იცოდა, მალე სამ ვაჟს მისცემდათ ღმერთი,
დედასავით ხორბლისფერებს,
მამასავით მხარბეჭიანებს,
რომ მერე ისე წაერთმია, არც კი ეკითხა.
შენ მეუბნები,
რომ სიყვარულმა გემო გაუგო თავისუფლებას
და ახლა უფრო კარგად სუნთქავს,
ვიდრე მაშინ,
როცა ბაბუამ საამაყო შავი ულაყით
მოიტაცა ბებიაჩემი
და მაყრიონმა ოდოიას შემოძახებით
დაარღვია ჭაობიან სოფლის სიჩუმე.
მორჩილად იჯდა კერის პირას ბებია თურმე,
ბედისწერას თუჯის ქვაბში ჩუმად ხარშავდა,
რომ მერე წლები გასულიყო
და მე, ბებიის სიყმაწვილის ფოტოს ნეგატივს,
ერთ მშვენიერ დღეს ოკეანის თავზე მეფრინა,
ლურჯი ჯინსით და გლობალური პრობლემებით,
და ჩემოდანში დიდი წიგნით,
„საქართველო“ რომ აწერია გარეკანზე
და პირველ გვერდზე
ჩვენებური სიამაყით და თავმოწონებით
გამოსახულ ფერად რუკაზე,
ის მიწა არის ჩამოჭრილი,
სადაც თავისი წილი ჭაობები დაუზარლად ამოაშრო ბაბუაჩემმა,
სადაც იმღერა ოდოია,
სადაც სახლი ააშენა და მოყვრისთვის კარი გამოაღო,
სადაც ვენახი ჩაყარა და მსხალი დარგო,
სწორედ ის მიწა,
შვილების ხორცით და ცრემლით რომ ანოყიერა.
ჩაკეტილია სახლის კარი
და ამის შემდეგ შენ მეუბნები,
რომ სიყვარული გახდა უფრო გლობალური,
ვიდრე ოდესმე,
ჩვენს ებრაელ შვილებს რადგანაც
ქვიათ ბერძნული სახელები
და რადგანაც ქერა თმის გამო,
ბებიისგან რომ გადმომეცა გენეტიკურად,
ხანდახან პასპორტს არც მიმოწმებენ,
შენ მეუბნები,
რომ ბედნიერ ეპოქაში მიწევს ცხოვრება,
გამოდევნილს საკუთარი სიზმრებიდან,
საკუთარი ტკივილებიდან,
დაუმარხავს წინაპრების სასაფლაოზე,
ოკეანის ტალღების თავზე
უპატრონოდ გამოკიდებულს,
მკვებავს ჩემი და შენი
გლობალური სიყვარული.
2009 წ.
