არყის ტყე
მასწავლე შენი ხელისგულები ტუჩები და ჩამსხვრეული თვალები
შენი გულის თბილი ოთახი
გუშინ ვიყავი პეტრე - პავლეს სასაფლაოზე
და დიდხანს ვკრეფდი საფლავის შავი ფილებიდან შენს დამჭკნარ ღიმილს
და მისი მყიფე რეხი ფოთლები მიმქონდა ახლოს ნესტოებთან
როგორც ბავშვობის თეთრი ყვავილი
ცხვირის ბორცვს რომ ყვითლად მტვერავდა
მასწავლე შენი ბეღურებით დახუნძლული მკლავები
მე ყოველ ღამე ამ მკლავების ჩრდილში ვიძინებ
და ყოველ ღამე ბალიშის ქვეშ ვპოულობ
ჩემი გაცვეთილი სიზმრების ნამცეცებს
მასწავლე შენი სოფლის ბოლოს ანთებული ნათურასავით შორეული გული
ის ხომ ვერასდროს ვერ შეამჩნევს ჩემს ლამპასავით მბჟუტავ სხეულს
და გაურითმავ
სამსტრიქონიან ხელისგულს
ახლაც ფრთხილად რომ ეფერება
გულიჯიბეში ჩატოვებულ ერთადერთ შემოდგომას.
იგორ პანჩენკოს სასიყვარულო სიმღერა
გუშინდელი დღე მინდა ვიყო
და ვღიღინებდე ძველ სიმღერას მკვდარ ფრინველებზე
რომელთა ჩრდილსაც დროდადრო აჩენს სოფლის ბილიკი
და საღამოჟამს ბებერი თუთის ფუღუროდან მათი ფრთების შრიალი ისმის
ამ გზით მოვდივარ ყოველდღე შენთან
მომაქვს ჩამქრალი ლამპების შუქი
ვმღერი და ვკვდები ყოველდღე შენთვის
შენი სხეულის სითბო რომ არა
თბილ ქვეყნებში გავფრინდებოდი
შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვეღარ ვნახავდი უდედმამო სახლების სიკვდილს
შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვერ შევიგრძნობდი ჩვენი ბაღის თვალუწვდენელ შემოდგომას და
ვერ მოვისმენდი მეზობელი ქოხმახების ძილს
რომელსაც ქვია დახვრეტილი ბავშვის სახელი
აქ იწყება ჩემი სიყვარული
საქორწინო ლოცვა
ვიდრე საუბარს დავიწყებდე იმაზე, როგორ
შეიქმნა ცა და შემდეგ მიწა, რომელზეც ახლა
გიდგათ თითეულს ხორცი.
იმას გახარებთ დაწვრილებით, თუ რატომ გჯერათ,
რომ ეს მიწა ხართ
და რატომ გტანჯავთ, რომ ეს სული ხართ
და რატომ ამბობთ, ცოცხლები ვართო, სანამ ესწრებით
სულის და ხორცის ქორწილს.
ყოველ ქორწილში, დამეთანხმეთ, მივდივართ, რადგან,
იქ სიხარული გველოდება პატარძლის სახლთან,
სულიც და ხორციც ხარობს.
და თითეული ჩვენთაგანი, რომელიც მიდის
მეფე- დედოფლის დასალოცად და გულში ჩქარობს,
ნურცერთ ფიქრზე ნუ შეყოვნდება, იჩქაროს, ის ხომ
თავის ქორწილში მიდის.
თავდაპირველად იყო სული და შემდეგ უკვე
გამჩენმა მიწა გააჩინა, ეს ჩემზე უკეთ
პატარა ბავშვმაც იცის.
იმ სიყვარულშიც ბავშვი გვჯობნის, რომელიც ცამდე
მართალი იყო ღვთის წინაშე, როდესაც ამდენ
დუმილის შემდეგ სხეულსა და სულს შორის იშვა.
ხოლო მანადე, ვიდრე ღმერთი ცისა და მიწის
სიყვარულს გულზე დაადებდა სიცოცხლის ნიშანს,
გულისსწორებმა ერთმანეთის წინაშე დადეს
უღალატობის ფიცი.
არავის გვახსოვს ის ტკბილი დრო, როდესაც ზეცას
მიწა მეუღლის სხეულივით სხეულზე ეწვა
და სულში იყო ხორცი.
მაგრამ ჩვენ ვიცით, თუ ვინ იყო შემცოდე, როცა
სიყვარულს ფუძე მოეშალა და მხოლოდ ლოცვამ
იხსნა წყევლისგან ის მართალი, ხორცი კი, ხორცი
სიკვდილისათვის გაიწირა, რადგანაც ხორცმა
სულის სიყვარულს უღალატა, სული კი დღესაც
სულს ითქვამს მხოლოდ ლოცვით.
ცას იმ დღის შემდეგ გამოეყო ხმელეთი, ხოლო
სული სხეულში, როგორც უცხო ბინაში ცხოვრობს,
და სანამ ცხოვრობს, ქორწილია, თუმცაღა მხოლოდ,
დროებით შედის სული ხორცში და ბოლო-ბოლო
ადრე თუ გვიან ტოვებს.
ამიტომ, სანამ ერთადა ვართ სულიც და ხორციც,
ნუ დავასრულებთ სამარცხვინოდ ერთადერთ ქორწილს
ნუ დავიჯერებთ, რომ სხეულიც ჩვენა ვართ ჯერაც.
პატივი ვცეთ და ყოველ
შემთხვევისათვის გავამხნევოთ ასეთი ლოცვით,
რადგან ქორწილის შემდეგ სულად ვიქცევი, მჯერა.
სულად ვიქცევი, მჯერა.
სტუმრის სიმღერა
თუ თქმას ვაპირებ, ახლა ვიტყვი ყველაზე მთავარს,
ახლა, როდესაც სტუმრად ვარ და უცხო აივნის
რიკულს ვეყრდნობი, მცხელა,
დავყურებ ქუჩის ორომტრიალს და ვამბობ: გზა ვარ,
რომ ნეტარია ყველა,
ვინც ჩემთან ერთად ამ გზას გულით გაივლის.
ღვთის გულისათვის, ნუ ამყარებთ უძლურ იმედებს,
რომ ღვთის გმობაა ჩემი ლექსი, რომ ვარ თავხედი,
რომ თქვენთან ერთად ქალაქს
მეც ასე ვტკეპნი. ნუ ცდუნდებით, თქვენ გზას მიენდეთ
და მნიშვნელობა არ აქვს,
ქვია თუ არა ამ გზას ჩემი სახელი.
უმნიშვნელოა, მე ვინა ვარ, თქვენც კარგად იცით,
რომ თქვენნაირი უღირსი ვარ და მაქვს უფლება,
ვიმღერო მისთვის ასე,
ვილოცო მისთვის, ვინც ლოცვაა ცისა და მიწის,
ვისაც ვერ იცნობთ ხმაზე,
ვინც ჩემი პირით ახლა გესაუბრებათ.
მე მას ვერ ვხედავ და ყველაზე გაბედულ ფიქრშიც
ვერ წარმოვიდგენ მის არსებას, მე ხომ იმდენად
უმწეო ვარ, რომ ვკვდები
ყოველთვის, როცა მეუფლება სიკვდილის შიში,
მაშინაც, როცა ვერ ვხვდები,
რომ ეს სიცოცხლე ასე მან გამითენა.
მან განმიმარტა პოეზია, რომ ჩემი წერით
მიმყავს ყოველი თქვენთაგანი ახალ ლოცვანთან
და ამ სინათლის მომრევ
ბნელს რომ არ ვიცნობ, რომ გახარებთ, ვსუნთქავ და
ვმღერი,
იგი მამღერებს, თორემ
ამ სიმღერაზე ფიქრიც გულს ამომწვავდა.
მასწავლე შენი ხელისგულები ტუჩები და ჩამსხვრეული თვალები
შენი გულის თბილი ოთახი
გუშინ ვიყავი პეტრე - პავლეს სასაფლაოზე
და დიდხანს ვკრეფდი საფლავის შავი ფილებიდან შენს დამჭკნარ ღიმილს
და მისი მყიფე რეხი ფოთლები მიმქონდა ახლოს ნესტოებთან
როგორც ბავშვობის თეთრი ყვავილი
ცხვირის ბორცვს რომ ყვითლად მტვერავდა
მასწავლე შენი ბეღურებით დახუნძლული მკლავები
მე ყოველ ღამე ამ მკლავების ჩრდილში ვიძინებ
და ყოველ ღამე ბალიშის ქვეშ ვპოულობ
ჩემი გაცვეთილი სიზმრების ნამცეცებს
მასწავლე შენი სოფლის ბოლოს ანთებული ნათურასავით შორეული გული
ის ხომ ვერასდროს ვერ შეამჩნევს ჩემს ლამპასავით მბჟუტავ სხეულს
და გაურითმავ
სამსტრიქონიან ხელისგულს
ახლაც ფრთხილად რომ ეფერება
გულიჯიბეში ჩატოვებულ ერთადერთ შემოდგომას.
იგორ პანჩენკოს სასიყვარულო სიმღერა
გუშინდელი დღე მინდა ვიყო
და ვღიღინებდე ძველ სიმღერას მკვდარ ფრინველებზე
რომელთა ჩრდილსაც დროდადრო აჩენს სოფლის ბილიკი
და საღამოჟამს ბებერი თუთის ფუღუროდან მათი ფრთების შრიალი ისმის
ამ გზით მოვდივარ ყოველდღე შენთან
მომაქვს ჩამქრალი ლამპების შუქი
ვმღერი და ვკვდები ყოველდღე შენთვის
შენი სხეულის სითბო რომ არა
თბილ ქვეყნებში გავფრინდებოდი
შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვეღარ ვნახავდი უდედმამო სახლების სიკვდილს
შენი სხეულის სითბო რომ არა
ვერ შევიგრძნობდი ჩვენი ბაღის თვალუწვდენელ შემოდგომას და
ვერ მოვისმენდი მეზობელი ქოხმახების ძილს
რომელსაც ქვია დახვრეტილი ბავშვის სახელი
აქ იწყება ჩემი სიყვარული
საქორწინო ლოცვა
ვიდრე საუბარს დავიწყებდე იმაზე, როგორ
შეიქმნა ცა და შემდეგ მიწა, რომელზეც ახლა
გიდგათ თითეულს ხორცი.
იმას გახარებთ დაწვრილებით, თუ რატომ გჯერათ,
რომ ეს მიწა ხართ
და რატომ გტანჯავთ, რომ ეს სული ხართ
და რატომ ამბობთ, ცოცხლები ვართო, სანამ ესწრებით
სულის და ხორცის ქორწილს.
ყოველ ქორწილში, დამეთანხმეთ, მივდივართ, რადგან,
იქ სიხარული გველოდება პატარძლის სახლთან,
სულიც და ხორციც ხარობს.
და თითეული ჩვენთაგანი, რომელიც მიდის
მეფე- დედოფლის დასალოცად და გულში ჩქარობს,
ნურცერთ ფიქრზე ნუ შეყოვნდება, იჩქაროს, ის ხომ
თავის ქორწილში მიდის.
თავდაპირველად იყო სული და შემდეგ უკვე
გამჩენმა მიწა გააჩინა, ეს ჩემზე უკეთ
პატარა ბავშვმაც იცის.
იმ სიყვარულშიც ბავშვი გვჯობნის, რომელიც ცამდე
მართალი იყო ღვთის წინაშე, როდესაც ამდენ
დუმილის შემდეგ სხეულსა და სულს შორის იშვა.
ხოლო მანადე, ვიდრე ღმერთი ცისა და მიწის
სიყვარულს გულზე დაადებდა სიცოცხლის ნიშანს,
გულისსწორებმა ერთმანეთის წინაშე დადეს
უღალატობის ფიცი.
არავის გვახსოვს ის ტკბილი დრო, როდესაც ზეცას
მიწა მეუღლის სხეულივით სხეულზე ეწვა
და სულში იყო ხორცი.
მაგრამ ჩვენ ვიცით, თუ ვინ იყო შემცოდე, როცა
სიყვარულს ფუძე მოეშალა და მხოლოდ ლოცვამ
იხსნა წყევლისგან ის მართალი, ხორცი კი, ხორცი
სიკვდილისათვის გაიწირა, რადგანაც ხორცმა
სულის სიყვარულს უღალატა, სული კი დღესაც
სულს ითქვამს მხოლოდ ლოცვით.
ცას იმ დღის შემდეგ გამოეყო ხმელეთი, ხოლო
სული სხეულში, როგორც უცხო ბინაში ცხოვრობს,
და სანამ ცხოვრობს, ქორწილია, თუმცაღა მხოლოდ,
დროებით შედის სული ხორცში და ბოლო-ბოლო
ადრე თუ გვიან ტოვებს.
ამიტომ, სანამ ერთადა ვართ სულიც და ხორციც,
ნუ დავასრულებთ სამარცხვინოდ ერთადერთ ქორწილს
ნუ დავიჯერებთ, რომ სხეულიც ჩვენა ვართ ჯერაც.
პატივი ვცეთ და ყოველ
შემთხვევისათვის გავამხნევოთ ასეთი ლოცვით,
რადგან ქორწილის შემდეგ სულად ვიქცევი, მჯერა.
სულად ვიქცევი, მჯერა.
სტუმრის სიმღერა
თუ თქმას ვაპირებ, ახლა ვიტყვი ყველაზე მთავარს,
ახლა, როდესაც სტუმრად ვარ და უცხო აივნის
რიკულს ვეყრდნობი, მცხელა,
დავყურებ ქუჩის ორომტრიალს და ვამბობ: გზა ვარ,
რომ ნეტარია ყველა,
ვინც ჩემთან ერთად ამ გზას გულით გაივლის.
ღვთის გულისათვის, ნუ ამყარებთ უძლურ იმედებს,
რომ ღვთის გმობაა ჩემი ლექსი, რომ ვარ თავხედი,
რომ თქვენთან ერთად ქალაქს
მეც ასე ვტკეპნი. ნუ ცდუნდებით, თქვენ გზას მიენდეთ
და მნიშვნელობა არ აქვს,
ქვია თუ არა ამ გზას ჩემი სახელი.
უმნიშვნელოა, მე ვინა ვარ, თქვენც კარგად იცით,
რომ თქვენნაირი უღირსი ვარ და მაქვს უფლება,
ვიმღერო მისთვის ასე,
ვილოცო მისთვის, ვინც ლოცვაა ცისა და მიწის,
ვისაც ვერ იცნობთ ხმაზე,
ვინც ჩემი პირით ახლა გესაუბრებათ.
მე მას ვერ ვხედავ და ყველაზე გაბედულ ფიქრშიც
ვერ წარმოვიდგენ მის არსებას, მე ხომ იმდენად
უმწეო ვარ, რომ ვკვდები
ყოველთვის, როცა მეუფლება სიკვდილის შიში,
მაშინაც, როცა ვერ ვხვდები,
რომ ეს სიცოცხლე ასე მან გამითენა.
მან განმიმარტა პოეზია, რომ ჩემი წერით
მიმყავს ყოველი თქვენთაგანი ახალ ლოცვანთან
და ამ სინათლის მომრევ
ბნელს რომ არ ვიცნობ, რომ გახარებთ, ვსუნთქავ და
ვმღერი,
იგი მამღერებს, თორემ
ამ სიმღერაზე ფიქრიც გულს ამომწვავდა.
