პატარა ბიჭო ...
გიორგი ლობჟანიძეს
პატარა ბიჭო, ქალაქად წაგყვა
მამის საფლავის ია და სურო,
და რვა თვის შემდეგ გვერდით მოსული
დედის საფლავის ია და სურო,
მერე ყნოსავდი ვარდს ჰაფეზის და
გაგიღო კარი შენ ბინამ რუმის,
შემოეხვია სოფლის, საფლავის
გარიყულობა, ია და სურო
წმიდა წერილის მჩქეფარე სურებს,
დიად მუქარას, აღმავალ წყურვილს...
შემოეხვია ასო-ჩუქურთმებს
სპარსულ-არაბულ დამწერლობათა,
იზეპირებდი პატარა სახლში
ღმერთის რისხვას და სულის გლოვათა...
და ობლის თვალებს ჰკიდებდა ფარდას
აღმოსავლეთი და ამის გარდა
იის, სუროსი სურნელი ნელი...
და ჩამწყვდეული ხშირი სიცილის
ოთახში შიში, შფოთვა, სიფრთხილე
იხვეწებოდა ვით სურის ყელი...
კიდევ კარგი
ტრფობა ცეცხლოვანი, დამდაგველი,
წლებზე გამარჯვებული
რომ მღირსებოდა, მოტივტივე ჩანასახებად
დარჩებოდნენ ჩემი წიგნები.
მხატვარი იდა თვარაძე
რაც უფრო ემატება წლები,
მით უფრო ენატრება დედა,
რომელიც მოუკვდა
და ახლა დროს აღარ ემორჩილება...
და დედა დიდდება მდინარესავით, ზღვასავით, ცასავით
და უკვე ყველაფერია მის ნახატებზე
იგი ძროხაა სამყაროსხელა,
ფაფუკი, ფერადი,
მთვარესავით მოხრილი წევს და
მის ვეება ძუძუებშორის
ნამდვილი სავანეა
ულევი სითბოთი სავსე და ყველა დაეტევა იქ,
დედა სახლია, რომელიც თბილ ქუდს ჰგავს,
ფერადს და ჯადოსნურს,
დედა სახლია, რომელიც სახეს ჰგავს: ფანჯრები თვალები,
პირი კარები, სახურავი თავი;
სადაც ვერავინ შევა შემაშინებელი,
დედა მთვარეა, ჭრელი თვალები
უცინის სავსე სახეზე,
დედა დედაა მთვარესავით სახით
და ზედ ლურჯი ჭებივით თვალებით
და შალი გადაუკიდია მკლავზე
ასაკში შემავალი შვილისთვის...
და ყველა საგანი ხელს ჰკიდებს დასუსტებულ
იდა თვარაძეს
და დედასთან მიჰყავს...
მისი გული ორჯერ გაიჭრა,
რადგან ძალიან უჭირდა ფეთქვა,
ახლა ექიმებმა თქვეს: მესამე ოპერაციაც გარდუვალიაო,
და ეხვეწება იდა თვარაძე თავის მკვდარ დედას
გამოუგზავნოს ფული, საღებავები, შეშა და კულტურის მინისტრი,
რომელიც დაჰპირდა ამდენი ხანია
ცივი სახლიდან თბილ სახლში გადაგიყვანთო...
აი, რამდენ რამეს ევედრება იდა თვარაძე
თავის მკვდარ, ადიდებულ დედას,
რომელიც უკვე ყველაფერია მის ნახატებზე:
სახლი, ძროხა, თაიგული, მდინარე,
მთვარე და ლურჯმწვანეთვალება ღვთაება...
პოეტი ჭოტი
შოთა იათაშვილს
შუაღამეა.
ჩემს მეგობრებს მთელ ქალაქში
ღრმა ძილით სძინავთ.
მხოლოდ ერთი ფხიზლობს. ვიცი: ლექსებს წერს...
და სძინავს მის ხმას,
რომელსაც ისე უჭირს ხოლმე გახმიანება,
თითქოს ნამსხვრევებით სავსე გვირაბიდან
ამოდის დაჭრილი...
იგი ლექსებს წერს...
და მის მეტაფორებს
ფერადი ბუშტებივით ატივტივებს ჭერქვეშა ჰაერში
ოთხი ბავშვის,
დაღლილი ცოლისა
და დედის სუნთქვა
და მათი წამოკვნესანი
ეკლებივით ესობათ ბუშტებს...
და გადატრიალდება გული ჭოტის თვალივით,
რომლის გულშიც ჭროღა ია ანთია...
სილამაზის პირისპირ
როგორ მტანჯავ ტყის მწვანე მდელოვ,
შენც, ნამიანო დილის ზამბახო,
აყვავებულო ტოტო ალუბლის,
რომ ჩემთან ერთად არ გხედავთ ჩემი შეყვარებულიც.
გიორგი ლობჟანიძეს
პატარა ბიჭო, ქალაქად წაგყვა
მამის საფლავის ია და სურო,
და რვა თვის შემდეგ გვერდით მოსული
დედის საფლავის ია და სურო,
მერე ყნოსავდი ვარდს ჰაფეზის და
გაგიღო კარი შენ ბინამ რუმის,
შემოეხვია სოფლის, საფლავის
გარიყულობა, ია და სურო
წმიდა წერილის მჩქეფარე სურებს,
დიად მუქარას, აღმავალ წყურვილს...
შემოეხვია ასო-ჩუქურთმებს
სპარსულ-არაბულ დამწერლობათა,
იზეპირებდი პატარა სახლში
ღმერთის რისხვას და სულის გლოვათა...
და ობლის თვალებს ჰკიდებდა ფარდას
აღმოსავლეთი და ამის გარდა
იის, სუროსი სურნელი ნელი...
და ჩამწყვდეული ხშირი სიცილის
ოთახში შიში, შფოთვა, სიფრთხილე
იხვეწებოდა ვით სურის ყელი...
კიდევ კარგი
ტრფობა ცეცხლოვანი, დამდაგველი,
წლებზე გამარჯვებული
რომ მღირსებოდა, მოტივტივე ჩანასახებად
დარჩებოდნენ ჩემი წიგნები.
მხატვარი იდა თვარაძე
რაც უფრო ემატება წლები,
მით უფრო ენატრება დედა,
რომელიც მოუკვდა
და ახლა დროს აღარ ემორჩილება...
და დედა დიდდება მდინარესავით, ზღვასავით, ცასავით
და უკვე ყველაფერია მის ნახატებზე
იგი ძროხაა სამყაროსხელა,
ფაფუკი, ფერადი,
მთვარესავით მოხრილი წევს და
მის ვეება ძუძუებშორის
ნამდვილი სავანეა
ულევი სითბოთი სავსე და ყველა დაეტევა იქ,
დედა სახლია, რომელიც თბილ ქუდს ჰგავს,
ფერადს და ჯადოსნურს,
დედა სახლია, რომელიც სახეს ჰგავს: ფანჯრები თვალები,
პირი კარები, სახურავი თავი;
სადაც ვერავინ შევა შემაშინებელი,
დედა მთვარეა, ჭრელი თვალები
უცინის სავსე სახეზე,
დედა დედაა მთვარესავით სახით
და ზედ ლურჯი ჭებივით თვალებით
და შალი გადაუკიდია მკლავზე
ასაკში შემავალი შვილისთვის...
და ყველა საგანი ხელს ჰკიდებს დასუსტებულ
იდა თვარაძეს
და დედასთან მიჰყავს...
მისი გული ორჯერ გაიჭრა,
რადგან ძალიან უჭირდა ფეთქვა,
ახლა ექიმებმა თქვეს: მესამე ოპერაციაც გარდუვალიაო,
და ეხვეწება იდა თვარაძე თავის მკვდარ დედას
გამოუგზავნოს ფული, საღებავები, შეშა და კულტურის მინისტრი,
რომელიც დაჰპირდა ამდენი ხანია
ცივი სახლიდან თბილ სახლში გადაგიყვანთო...
აი, რამდენ რამეს ევედრება იდა თვარაძე
თავის მკვდარ, ადიდებულ დედას,
რომელიც უკვე ყველაფერია მის ნახატებზე:
სახლი, ძროხა, თაიგული, მდინარე,
მთვარე და ლურჯმწვანეთვალება ღვთაება...
პოეტი ჭოტი
შოთა იათაშვილს
შუაღამეა.
ჩემს მეგობრებს მთელ ქალაქში
ღრმა ძილით სძინავთ.
მხოლოდ ერთი ფხიზლობს. ვიცი: ლექსებს წერს...
და სძინავს მის ხმას,
რომელსაც ისე უჭირს ხოლმე გახმიანება,
თითქოს ნამსხვრევებით სავსე გვირაბიდან
ამოდის დაჭრილი...
იგი ლექსებს წერს...
და მის მეტაფორებს
ფერადი ბუშტებივით ატივტივებს ჭერქვეშა ჰაერში
ოთხი ბავშვის,
დაღლილი ცოლისა
და დედის სუნთქვა
და მათი წამოკვნესანი
ეკლებივით ესობათ ბუშტებს...
და გადატრიალდება გული ჭოტის თვალივით,
რომლის გულშიც ჭროღა ია ანთია...
სილამაზის პირისპირ
როგორ მტანჯავ ტყის მწვანე მდელოვ,
შენც, ნამიანო დილის ზამბახო,
აყვავებულო ტოტო ალუბლის,
რომ ჩემთან ერთად არ გხედავთ ჩემი შეყვარებულიც.
