დეისაძე ერეკლე

ცოტა ხნის წინათ

ეს ლექსის წერის მცდელობაა. უბრალო ლექსის.
გადამცდა ყელში სათითაოდ ყველა ხმოვანი.
უინტერესო ამინდია. სიჩუმე მესმის,
ვით მონაზონის გარდერობი ერთფეროვანი.
გრძელი ჩრდილები კორპუსების, გზაზე წვებიან
ვუყურებ ქუჩას, როგორც ძველი კალენდრის ფურცლებს,
დაახლოებით ისე, როგორც აკვირდებიან,
ახლადგათხოვილ ქალბატონის ფეხმძიმე მუცელს.
გამოჩნდა ქარი. დაბნეული გონზე მოეგო.
ვივიწყებ დაღლას და სურვილებს ცაში ვამიწებ.
სევდა სხეულის ყველა უჯრედს ისე მოერგო,
რომ ალბათ მალე სიგარეტის წევას დავიწყებ.
შენი არ ვიცი, მეგობარო! ყველას ვეცლები
ჩემი ოთახი ემსგავსება ნესტიან საკანს.
სიბნელე დიდხანს დამეძებდა ხელის ცეცებით,
მე ბავშვობაში დემონები მირწევდნენ აკვანს.
როგორც ძილის დროს გადამძვრალი თბილი საბანი
შეუმჩნეველი დამრჩა სული (პირჯვარს თხოულობს),
ღმერთმა ხალებად დამაწერა ზურგზე ანბანი,
ჩემი საწოლის თეთრ ზეწარზე ხშირად პოულობს
დედა, უცნაურ ლაქებს, თუმცა არაფერს ამბობს.
ალაგებს ოთახს. მისთვის თითქმის უცხოა შვება,
ხოლო ანბანი ზურგის კალკით გადაყვანილი,
ძველ აივანზე, ცვარშეუმშრალ ხავსივით შრება...