თავდგირიძე ხათუნა



არაბული სიზმარი

"მომწერე შენი არაბული ჭრელი სიზმარი,
რომ მე უკუღმა წავიკითხო მზეცა და მთვარეც..."
გ.კეკელიძე

მზე ჩემი!
შემიდედდა დაძაგრულ ცაზე ...
გვალვებზე ვწევარ როგორც ხანის თეთრი ხათუნი,
აბრეშუმებით მიმშრალებენ ნოტიო თვალებს,
პირს მიბურავენ, მიშიშივლებენ სხეულს პირამდი.

მზე ჩემი!
უკუღმართად გაეგო მკლავზე,
როცა ჭიპლარით გკვებავდი და ჩემად გაქციე,
არაბულ სიზმრებს გაელვებაც სჩვევიათ ცაზე,
წყალსგაყოლილნიც აქ რჩებიან დაბრუნებამდე...

მზე ჩემი!
ახლა შენი ღამეა თეთრი,
უკუღმა მწერენ ეპისტოლეს ციხის პაჟები,
მე კი წამწამებს არაბული სიზმრებით გივსებ
რომ ერთხელ მაინც წამიკითხო შემობრუნებით...

მზე ჩემი!
ახლა შენი ჩრდილია ღამის,
დავრჩები გვალვით გამომშრალი და კანდამზრალი,
სანამდე სულის უსასრულო სინოტივეში,
მომატარებდე დახანჯლული ხანის ტაიჭით.

მზე ჩემი!
ახლა შენი ჟინია ძველი,
გიკვდები, როგორც ბოლო ღამე, ათასმეერთე...
მე მაინც მოგწერ სიზმრებია ჩემი სიტყვები,
ისეთი ჭრელი, შენ რომ შენთვის გამომიგონე.

მზე ჩემი!
შემიდედდა დაძაგრულ ცაზე,
სუყველა სიტყვა მოტანილი უკვე გაცივდა,
არის სიზმარი, არაბული, ჭრელი და მლაშე,
რომელშიც მოგწერ იეროგლიფს, შენ რომ გაშიფრავ...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.