მე არ შემიძლია
მე არ შემიძლია ავარიდო თვალი,
ჩემში უამრავი სახე ისარკება.
ხსოვნა ფიქრის ძაფით მაშინ იქარგება,
როცა ცის ბილიკებს დაუყვება მთვრალი
მთვარე და სიბნელე გადაიკარგება.
მე არ შემიძლია ავარიდო მზერა
წარსულისკენ წასულ ნისლის ფილაქანებს,
ანდა იმნაირებს, ანდა იმათგანებს,
ვისაც უბედობით ურჩი ბედისწერა
უჩინმაჩინივით სადღაც მიაქანებს.
ფიქრში სანთელივით იწვის გარინდება,
ზოგჯერ შეცნობილი ვეღარ შემიცვნია.
სიხარულიც დარდით მიტომ შემიცვლია,
რადგან სხვათაებრი გაცლა - გარიდება
მე არ შემიძლია.
მთვარის გზაზე დაფარფატებს
ამაღამაც რამე ისევ
ღამისთევად მექცა,
მოვიხვიე მარტოობა
ატლასად და დიბადა.
ახლა ისე (ღმერთო ჩემო),
ლამაზია ზეცა,
თითქოს სულაც არ იყო
და ამ წუთში დაიბადა.
სივრცეს შუბლზე შემოუკრავს
ფიქრის რუხი ტილო,
მრუმე ლანდი ვარსკვლავების
სიანცეს ებუტება.
და ოჰ, მთვარე მოყვავილე,
როგორც ცის ღიღილო,
დამფრთხალ ღრუბელს იჭერს ფრთხილად
და გულში ეხუტება.
მთვარის გზაზე დაფარფატებს
ჩემი თეთრი სევდა,
ცისთვის ასე ნაცნობი და
მიწისთვის უალიბო.
ამ სინაზეს ზეცის გარდა
სხვა ვინ დაიტევდა...
და მე მინდა ვარსკვლავების
ნაკვერჩხლები ავკრიფო.
პოეზია
გუშინ, სოფლის ორღობეში მორბენალი
ჩემი ფეხშიშველა სიყვარული,
დღეს, ზღვის ნაპირს კენჭებისგან აღარიბებს
და ხელუკუღმა უბრუნებს მის უნაპირო თავდავიწყებას.
ერთი იმედით, რომ სურვილები სარკმლის მინას დუმილად არ შემოახმება
და ოცნებები არ დარჩება ნახატი _ ორთქლით.
შემხედე, თვალის უპეები ჩამოვიწიე,
გაგიღე კარი და შემოგიშვი.
ნუ, ნუ დაფრთხები, მანდ ტკივილები უფსკეროა.
თუ ჩამივარდი, ხელს არაფრით არ ამოვისმევ.
ნახე, ხელისგულებზე ბედის ხაზი გადავჭერი
და ახლა სისხლის ყველა უწვრილეს კაპილარში მოედინები.
არ ჩამისახლდე უცხო სხეულად,
ნუ გამომიხრავ ჩემი სისხლის წითელ ბურთულებს.
არ გამითეთრდე, არ შემატოვო ცარიელ ფურცლებს.
ნუ დაგამშვიდებს წიგნის თაროზე მომრავლებული
უცხო სიტყვათა განმარტებითი ლექსიკონები.
ჩემს გულისცემას მაჯებთან და ყელთან ახლოს,
შენი სუნთქვა და სისხლში შენი შემცველობა მიწესრიგებს.
სურვილს თხოვნამდე ნუ ამიკრძალავ...
ა მ ი მ ე ტ ყ ვ ე ლ დ ი...
სარკმელი
(ხმელი ლექსებიდან)
ხსოვნა მოსაწყენი გამოცდილებაა.
არაფერია იქ ნედლი და მოულოდნელი.
დაცულია სიტყვისგან რისკი.
ნანგრევების ქვა,
შეყვარებულია წარსულზე და
ვერ თავისუფლდება მისგან.
აქ იყო დრო.
დარჩა ადგილი.
არ იწმინდება ფიქრი,
მტვრის ფენებს შორის
შარშანდელი და დღევანდელი.
ამოგხედავენ მობეზრებული ნივთები შიშით.
აქ იყო კარი.
დარჩა ფანჯარა.
და როცა კარგავ გიხარია,
რადგანაც გჯერა: ეს უკვე მოხდა.
ვერ იხანგრძლივებს ჩასაფრება ნეტარებას.
ესაა მეხსიერების თვისება,
მოყვები თავიდან თუ ბოლოდან,
მაინც არაფერი იცვლება.
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში
და გაავსე შენი სევდიანი
გული
კაქტუსის ყვავილებით.
ისინი მარტოდმარტო მღერიან,
მარტოდმარტო ფიქრობენ და ოცნებობენ
სიყვარულით
გათანგულ ბარხანებში.
მათი თვალები ჰგავს სუფთა ზეცას,
შენს ფიქრიან შუბლს.
და ჩემნაირ გულწრფელ შეყვარებულს,
რომელიც სათქმელს თვალებით ამბობს
და მარტოობის
მდუმარე ჩრდილში წრფელია,
როგორც სინათლის ალზე
ნაზი ფარვანა.
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
მე, ჩემი ლექსის კაბით შევმოსავ მას.
ჰო, გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
თორემ ისე მძიმეა, ისე მძიმე, ეს სიცარიელე
არამგონია, კიდევ ცხრა თვე ვზიდო.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
შენ ხომ ყველაზე კარგად იცი როგორ მომარგო ის
და დილის ყავის არომატივით ქალობის ნელ-სურნელებით დამიტკბო.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული
და მე გეტყვი პასუხს ყველა კითხვაზე,
რომელზეც შენ სიჩუმითა და უხერხული დუმილით მპასუხობდი.
მე ხომ ვიცნობ შენი მორჩილების რეფლექსებს.
დარღვეულია დიდი სიმშვიდე და
ყველა შუაზე გახლეჩილი სხეული როდი ხვდება ერთიმეორეს.
მერცხლებს, თბილი ქვეყნებიდან დაბრუნებულებს,
ჩვენი სახლის ჯარგვალზე რომ ბინა დაიდეს,
კარს ხომ დღითა და ღამით უტოვებ ღიას,
ბუდეში კვერცხები რომ არ დაუცივდეთ და ბარტყები დააფრთიანონ.
იცი, როგორი სიმშვიდე მენატრება?
ბავშვობაში, ჩემს გაოცებას, თოვლის ფანტელების სიმრავლით გამოწვეულს,
რომ შემოაგებე და მითხარი: ნუ გეშინია, მიწა დაიტევს...
მას შემდეგ მიწამ იმდენი რამ დაიტია, მეშინია გაოცება არ მომიკვდეს.
იცი, სიკვდილზე ფიქრი გადავაფიქრებინე მამას,
ვუთხარი, შენს შემდეგ ჩემი რიგია და ნუ ჩამაყენებ ამ რიგში მამა.
დამიჯერა და დამყვა...
ჰოდა გაიხადე შენი სხეული და ჩამაცვი,
ჩემი ღამეების სიზმრებს გაგიმხელ,
სხვა ცხოვრებაშიც მოვდივარ ქალად
და ვაჩენ შვილებს, ჩემს გაგრძელებებს,
რომ არ დავმთავრდე და დავასახლო მთელი სოფელი.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
თორემ ახლა ის უხერხული ღიმილი მე მეყინება ტუჩზე სიჩუმედ და
ჩემი სიზმრის შვილებისთვის არ მაქვს პასუხი:
დეე, ძნელია დედობა?..
სამყაროვ, მაინც რით გაგაოცო
სამყაროვ, მაინც რით გაგაოცო,
დედოფლის ფატა მახურავს ეკლის.
მე ახლა ცის შუბლს მინდა ვაკოცო,
რომელიც შენში ოდნავად შემცვლის.
იქნებ ვაჭარბებ, იქნებ ვამეტებ,
მზითევს მიგზავნის ზეცა მაღალი.
მე ფრთხილად ვაშრობ სველ პერგამენტებს,
რომ წავაწერო რამე ახალი.
დამდევს ოცნება ცისფერფარცება
და სურვილები, ლაშქრად კრებული.
ან ჩაიწვება, ან გადარჩება
სული- ფარულად ახანძრებული.
ხშირად იდუმალ წრეში მახედებს
და მათამაშებს გრძნობა მისანი.
ვამტვრევ და ვაწყობ სულის ნატეხებს,
რაც საკუთარი თავი ვიცანი.
ყველამ თავისი არსი იპოვა,
ვინც განვლო ცამდე გზა სიმწარეთი.
მჯერა, ჩემიდან შენამდე მოვა
ამოფრენილი ოქროს ბწკარედი.
და მეც ვჯიუტობ, რომ ვნახო ქარში
ხმაუცნაური ჩემი იგავი.
ერთს გვედრი მხოლოდ, დამტოვე ბავშვი,
ისეთი, როგორც ვარ და ვიყავი.
ცას საფირონის ფერი წაერთვა
ცას საფირონის ფერი წაერთვა
და ცის გადაღმა
მეოცნებე ფერს შეერია...
ქარებმა გლოვის ზღვარი გადახსნეს
შეშლილი ფრთებით....
და გადმოლახეს ცხრა ზღვა და ცხრა მთა
ღრუბლებმა -
მოხეტიალე კოსმოპოლიტებმა
და ფიქრად იქცნენ...
და ცრემლად იქცნენ...
და ზეცის დამღლელ ტირილად იქცნენ.
და თენდებოდა კალანდის ღამე
მიჰქონდათ ქარებს,
მოგონილი წლები მიჰქონდათ.
ხელში ეკავა დედამიწას
იდუმალება
და უსასრულო სივრცის წყვდიადში
აღარსად ჩანდა დეკემბრის ბოლო
და თენდებოდა კალანდის ღამე.
თოვდა,
ძალიან ლამაზად თოვდა
და ფოჩებიან თოვლის საბანში
გაუქმებული გაზაფხულის
ძახილს ეძინა,
რომელსაც სარკედ დაედო თავთან
ხსოვნა უსახო გარდასულისა.
იწვოდა ხსოვნა ცეცხლში ტკივილით
და ჟამთა სრბოლის უფერო თვლაში
აღარსად ჩანდა დეკემბრის ბოლო
და თენდებოდა კალანდის ღამე.
დრო
გაზაფხულის მზე დაჟინებით მიმარცვლავს დღეებს
და კალენდარიც უხმოდ იტანს დროს, რომელსაც ვახევ ფურცლებად,
ვაღარიბებ და ვანუგეშებ სამოსელის სიხალვათით.
მე ამ სიჩუმის დაურღვევლობას ვერ მივუცეკვე ფეხშეწყობილად
და დროის სურნელს ვალამაზებ მუმიებივით...
კაბას, რომელსაც ვუნახავდი შენს ხელს და თითებს
ჩემს აივანზე, სარეცხის თოკის მკლავებზე ვკიდებ.
და ამ ქალაქის ვიწრო ქუჩის ქვაფენილებს,
ვუთვლი ღიმილებს ნაოჭებში ჩაფენილებს.
და სანახევრო გულდამშვიდებით,
სიყვარულის არაფრისმთქმელ გამოცდილებას ვუცვლი...
ვაშიშვლებ წუხილს და ვგრძნობ,
სულ რაღაც, ცხრა გრამ უპირატესობას ბედნიერების დაკარგვის წინ...
ნუ აირევი, უნდა გამხილო და გაგიმხილო:
გაგროვებდი:
დედის ნაჯაფარი ხელების დანაყილი სურნელის სურნელად,
მამის ყველა უთქმელ სიტყვად,
ბებოს ჩამოქნილ ჩემი სიმაღლის სანთლად,
წარმოსახვებში გაცოცხლებულ ბაბუის ხატად
სისხლად და ხორცად,
ჩემს მიცვალებულებად და ცოცხალმკვდრებად,
უკანონოდ გაჩენილ იმედებად,
სევდად, ნისიად შემოსაღებულად,
წაკითხულ და წაუკითხავ წიგნებად,
დაწერილ თუ დაუწერელ სტრიქონებად,
აორთქლებულ წვიმის წვეთებად,
უბოროტო თანაგრძნობად.
დუმილად, რომელიც ვერ ვზიდე,
მზედ, რომელიც ფეხისგულებს აღარ მიწვავს,
ფერებად, რომლებსაც ვერ დავწერ,
შვილად, რომელიც ვერ გაგიჩინე,
შეცდომებად, რომლებსაც არ გამოვასწორებ,
უპასუხო კითხვებად, უასაკო საიდუმლოდ,
ვერაგ ბედისწერად, ჯიუტ სიცოცხლედ.
გაგროვებდი და მამისაგან მემკვიდრეობით მიღებულ ურჩ კულულებში გიწნავდი.
ჩამომიშვავდი...გამოგიზოგე...
მაინც დამთავრდი...
მე არ შემიძლია ავარიდო თვალი,
ჩემში უამრავი სახე ისარკება.
ხსოვნა ფიქრის ძაფით მაშინ იქარგება,
როცა ცის ბილიკებს დაუყვება მთვრალი
მთვარე და სიბნელე გადაიკარგება.
მე არ შემიძლია ავარიდო მზერა
წარსულისკენ წასულ ნისლის ფილაქანებს,
ანდა იმნაირებს, ანდა იმათგანებს,
ვისაც უბედობით ურჩი ბედისწერა
უჩინმაჩინივით სადღაც მიაქანებს.
ფიქრში სანთელივით იწვის გარინდება,
ზოგჯერ შეცნობილი ვეღარ შემიცვნია.
სიხარულიც დარდით მიტომ შემიცვლია,
რადგან სხვათაებრი გაცლა - გარიდება
მე არ შემიძლია.
მთვარის გზაზე დაფარფატებს
ამაღამაც რამე ისევ
ღამისთევად მექცა,
მოვიხვიე მარტოობა
ატლასად და დიბადა.
ახლა ისე (ღმერთო ჩემო),
ლამაზია ზეცა,
თითქოს სულაც არ იყო
და ამ წუთში დაიბადა.
სივრცეს შუბლზე შემოუკრავს
ფიქრის რუხი ტილო,
მრუმე ლანდი ვარსკვლავების
სიანცეს ებუტება.
და ოჰ, მთვარე მოყვავილე,
როგორც ცის ღიღილო,
დამფრთხალ ღრუბელს იჭერს ფრთხილად
და გულში ეხუტება.
მთვარის გზაზე დაფარფატებს
ჩემი თეთრი სევდა,
ცისთვის ასე ნაცნობი და
მიწისთვის უალიბო.
ამ სინაზეს ზეცის გარდა
სხვა ვინ დაიტევდა...
და მე მინდა ვარსკვლავების
ნაკვერჩხლები ავკრიფო.
პოეზია
გუშინ, სოფლის ორღობეში მორბენალი
ჩემი ფეხშიშველა სიყვარული,
დღეს, ზღვის ნაპირს კენჭებისგან აღარიბებს
და ხელუკუღმა უბრუნებს მის უნაპირო თავდავიწყებას.
ერთი იმედით, რომ სურვილები სარკმლის მინას დუმილად არ შემოახმება
და ოცნებები არ დარჩება ნახატი _ ორთქლით.
შემხედე, თვალის უპეები ჩამოვიწიე,
გაგიღე კარი და შემოგიშვი.
ნუ, ნუ დაფრთხები, მანდ ტკივილები უფსკეროა.
თუ ჩამივარდი, ხელს არაფრით არ ამოვისმევ.
ნახე, ხელისგულებზე ბედის ხაზი გადავჭერი
და ახლა სისხლის ყველა უწვრილეს კაპილარში მოედინები.
არ ჩამისახლდე უცხო სხეულად,
ნუ გამომიხრავ ჩემი სისხლის წითელ ბურთულებს.
არ გამითეთრდე, არ შემატოვო ცარიელ ფურცლებს.
ნუ დაგამშვიდებს წიგნის თაროზე მომრავლებული
უცხო სიტყვათა განმარტებითი ლექსიკონები.
ჩემს გულისცემას მაჯებთან და ყელთან ახლოს,
შენი სუნთქვა და სისხლში შენი შემცველობა მიწესრიგებს.
სურვილს თხოვნამდე ნუ ამიკრძალავ...
ა მ ი მ ე ტ ყ ვ ე ლ დ ი...
სარკმელი
(ხმელი ლექსებიდან)
ხსოვნა მოსაწყენი გამოცდილებაა.
არაფერია იქ ნედლი და მოულოდნელი.
დაცულია სიტყვისგან რისკი.
ნანგრევების ქვა,
შეყვარებულია წარსულზე და
ვერ თავისუფლდება მისგან.
აქ იყო დრო.
დარჩა ადგილი.
არ იწმინდება ფიქრი,
მტვრის ფენებს შორის
შარშანდელი და დღევანდელი.
ამოგხედავენ მობეზრებული ნივთები შიშით.
აქ იყო კარი.
დარჩა ფანჯარა.
და როცა კარგავ გიხარია,
რადგანაც გჯერა: ეს უკვე მოხდა.
ვერ იხანგრძლივებს ჩასაფრება ნეტარებას.
ესაა მეხსიერების თვისება,
მოყვები თავიდან თუ ბოლოდან,
მაინც არაფერი იცვლება.
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში
და გაავსე შენი სევდიანი
გული
კაქტუსის ყვავილებით.
ისინი მარტოდმარტო მღერიან,
მარტოდმარტო ფიქრობენ და ოცნებობენ
სიყვარულით
გათანგულ ბარხანებში.
მათი თვალები ჰგავს სუფთა ზეცას,
შენს ფიქრიან შუბლს.
და ჩემნაირ გულწრფელ შეყვარებულს,
რომელიც სათქმელს თვალებით ამბობს
და მარტოობის
მდუმარე ჩრდილში წრფელია,
როგორც სინათლის ალზე
ნაზი ფარვანა.
შემოდი ჩემი დუმილის ტევრში.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
მე, ჩემი ლექსის კაბით შევმოსავ მას.
ჰო, გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
თორემ ისე მძიმეა, ისე მძიმე, ეს სიცარიელე
არამგონია, კიდევ ცხრა თვე ვზიდო.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
შენ ხომ ყველაზე კარგად იცი როგორ მომარგო ის
და დილის ყავის არომატივით ქალობის ნელ-სურნელებით დამიტკბო.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული
და მე გეტყვი პასუხს ყველა კითხვაზე,
რომელზეც შენ სიჩუმითა და უხერხული დუმილით მპასუხობდი.
მე ხომ ვიცნობ შენი მორჩილების რეფლექსებს.
დარღვეულია დიდი სიმშვიდე და
ყველა შუაზე გახლეჩილი სხეული როდი ხვდება ერთიმეორეს.
მერცხლებს, თბილი ქვეყნებიდან დაბრუნებულებს,
ჩვენი სახლის ჯარგვალზე რომ ბინა დაიდეს,
კარს ხომ დღითა და ღამით უტოვებ ღიას,
ბუდეში კვერცხები რომ არ დაუცივდეთ და ბარტყები დააფრთიანონ.
იცი, როგორი სიმშვიდე მენატრება?
ბავშვობაში, ჩემს გაოცებას, თოვლის ფანტელების სიმრავლით გამოწვეულს,
რომ შემოაგებე და მითხარი: ნუ გეშინია, მიწა დაიტევს...
მას შემდეგ მიწამ იმდენი რამ დაიტია, მეშინია გაოცება არ მომიკვდეს.
იცი, სიკვდილზე ფიქრი გადავაფიქრებინე მამას,
ვუთხარი, შენს შემდეგ ჩემი რიგია და ნუ ჩამაყენებ ამ რიგში მამა.
დამიჯერა და დამყვა...
ჰოდა გაიხადე შენი სხეული და ჩამაცვი,
ჩემი ღამეების სიზმრებს გაგიმხელ,
სხვა ცხოვრებაშიც მოვდივარ ქალად
და ვაჩენ შვილებს, ჩემს გაგრძელებებს,
რომ არ დავმთავრდე და დავასახლო მთელი სოფელი.
გაიხადე და ჩამაცვი შენი სხეული,
თორემ ახლა ის უხერხული ღიმილი მე მეყინება ტუჩზე სიჩუმედ და
ჩემი სიზმრის შვილებისთვის არ მაქვს პასუხი:
დეე, ძნელია დედობა?..
სამყაროვ, მაინც რით გაგაოცო
სამყაროვ, მაინც რით გაგაოცო,
დედოფლის ფატა მახურავს ეკლის.
მე ახლა ცის შუბლს მინდა ვაკოცო,
რომელიც შენში ოდნავად შემცვლის.
იქნებ ვაჭარბებ, იქნებ ვამეტებ,
მზითევს მიგზავნის ზეცა მაღალი.
მე ფრთხილად ვაშრობ სველ პერგამენტებს,
რომ წავაწერო რამე ახალი.
დამდევს ოცნება ცისფერფარცება
და სურვილები, ლაშქრად კრებული.
ან ჩაიწვება, ან გადარჩება
სული- ფარულად ახანძრებული.
ხშირად იდუმალ წრეში მახედებს
და მათამაშებს გრძნობა მისანი.
ვამტვრევ და ვაწყობ სულის ნატეხებს,
რაც საკუთარი თავი ვიცანი.
ყველამ თავისი არსი იპოვა,
ვინც განვლო ცამდე გზა სიმწარეთი.
მჯერა, ჩემიდან შენამდე მოვა
ამოფრენილი ოქროს ბწკარედი.
და მეც ვჯიუტობ, რომ ვნახო ქარში
ხმაუცნაური ჩემი იგავი.
ერთს გვედრი მხოლოდ, დამტოვე ბავშვი,
ისეთი, როგორც ვარ და ვიყავი.
ცას საფირონის ფერი წაერთვა
ცას საფირონის ფერი წაერთვა
და ცის გადაღმა
მეოცნებე ფერს შეერია...
ქარებმა გლოვის ზღვარი გადახსნეს
შეშლილი ფრთებით....
და გადმოლახეს ცხრა ზღვა და ცხრა მთა
ღრუბლებმა -
მოხეტიალე კოსმოპოლიტებმა
და ფიქრად იქცნენ...
და ცრემლად იქცნენ...
და ზეცის დამღლელ ტირილად იქცნენ.
და თენდებოდა კალანდის ღამე
მიჰქონდათ ქარებს,
მოგონილი წლები მიჰქონდათ.
ხელში ეკავა დედამიწას
იდუმალება
და უსასრულო სივრცის წყვდიადში
აღარსად ჩანდა დეკემბრის ბოლო
და თენდებოდა კალანდის ღამე.
თოვდა,
ძალიან ლამაზად თოვდა
და ფოჩებიან თოვლის საბანში
გაუქმებული გაზაფხულის
ძახილს ეძინა,
რომელსაც სარკედ დაედო თავთან
ხსოვნა უსახო გარდასულისა.
იწვოდა ხსოვნა ცეცხლში ტკივილით
და ჟამთა სრბოლის უფერო თვლაში
აღარსად ჩანდა დეკემბრის ბოლო
და თენდებოდა კალანდის ღამე.
დრო
გაზაფხულის მზე დაჟინებით მიმარცვლავს დღეებს
და კალენდარიც უხმოდ იტანს დროს, რომელსაც ვახევ ფურცლებად,
ვაღარიბებ და ვანუგეშებ სამოსელის სიხალვათით.
მე ამ სიჩუმის დაურღვევლობას ვერ მივუცეკვე ფეხშეწყობილად
და დროის სურნელს ვალამაზებ მუმიებივით...
კაბას, რომელსაც ვუნახავდი შენს ხელს და თითებს
ჩემს აივანზე, სარეცხის თოკის მკლავებზე ვკიდებ.
და ამ ქალაქის ვიწრო ქუჩის ქვაფენილებს,
ვუთვლი ღიმილებს ნაოჭებში ჩაფენილებს.
და სანახევრო გულდამშვიდებით,
სიყვარულის არაფრისმთქმელ გამოცდილებას ვუცვლი...
ვაშიშვლებ წუხილს და ვგრძნობ,
სულ რაღაც, ცხრა გრამ უპირატესობას ბედნიერების დაკარგვის წინ...
ნუ აირევი, უნდა გამხილო და გაგიმხილო:
გაგროვებდი:
დედის ნაჯაფარი ხელების დანაყილი სურნელის სურნელად,
მამის ყველა უთქმელ სიტყვად,
ბებოს ჩამოქნილ ჩემი სიმაღლის სანთლად,
წარმოსახვებში გაცოცხლებულ ბაბუის ხატად
სისხლად და ხორცად,
ჩემს მიცვალებულებად და ცოცხალმკვდრებად,
უკანონოდ გაჩენილ იმედებად,
სევდად, ნისიად შემოსაღებულად,
წაკითხულ და წაუკითხავ წიგნებად,
დაწერილ თუ დაუწერელ სტრიქონებად,
აორთქლებულ წვიმის წვეთებად,
უბოროტო თანაგრძნობად.
დუმილად, რომელიც ვერ ვზიდე,
მზედ, რომელიც ფეხისგულებს აღარ მიწვავს,
ფერებად, რომლებსაც ვერ დავწერ,
შვილად, რომელიც ვერ გაგიჩინე,
შეცდომებად, რომლებსაც არ გამოვასწორებ,
უპასუხო კითხვებად, უასაკო საიდუმლოდ,
ვერაგ ბედისწერად, ჯიუტ სიცოცხლედ.
გაგროვებდი და მამისაგან მემკვიდრეობით მიღებულ ურჩ კულულებში გიწნავდი.
ჩამომიშვავდი...გამოგიზოგე...
მაინც დამთავრდი...
