ისე მოიპარა გაზაფხული...
ზამთარს შევრჩი თითქოს დაზაფრული...
ისე აყვავილდა ყველაფერი;
ხეთა ტოტზე მღერის გაზაფხული.
ისე გაიფურჩქნა ყვავილები;
სიოს მოაქვს სუნი არნახული!
სულზე მეფინება ვით მალამო,
და ყველაფერს კურნავს: გარდა გულის!
წვიმა მოცქრიალებს თვალჟუჟუნა:
გამჭირვალე კაბით, იის სუნით...
თითქოს უნდა თავის მოწონება
და კეკლუცად ცეკვავს-სიხარულით.
აგერ ნაკადულიც მორაკრაკებს,
როგორც მჩქეფარეა ძარღვში სისხლი!
უნდა თითქოს ეხლა ამოვარდნა
და კალაპოტს ებრძვის ჩაციკლული.
როგორც გული არის საგულედან,
ლამობს ამოვარდნას-გაყინული.
თითქოს ცაც ბობოქრობს-გარინდული;
ამბოხი აქვს ეხლა გამიზნული!
ისე მოიპარა გაზაფხული...
ირგვლივ მშვენებაა არნახული...
