რახანია ასე ხდება,
თოვლი ჩემთან არა დნება,
გაზაფხული იყინება
ბროწეულის ტოტებზე..
რჩება, მხოლოდ დავიწყება,
მაგრამ ღამით მესიზმრება,
დედამიწა,რომ ჩერდება
მივიწყებულ სადგურზე...
ისევ მარტო ღამეს შევრჩი,
მე კაეშანს ასე ვებრძვი,
ერთმანეთის აღარ გვესმის
თეთრ დეკემბრის ღამეში..
დღე არ გავა არ გახსენო,
აღარ მინდა გაგიხსენო,
ღმერთო, აღარ გამახსენო
ზამთრის სიმარტოვეში..
×
