ჭორიკანა გვირილები



დილით ადრე მოველ სახლთან,
ატუზულა ქარი კართან.
არ დამწყვიტო გოგოვ გული,
გამომართვი თაიგული.

შენს სურათებს გულში ვიკრავ
და შორიდან გადევნებ თვალს.
ნუ გამექცევი, მოგეფერები.
ყვავილებით მოგიქარგავ თმას.

მე იმ ბაღში გელოდე და
გვირილებში ცრემლი ვღვარე.
რომ არ მოხველ სურათები,
გვირილებში გადავყარე.

დრომ გაგვყარა, დაგვაშორა,
როგორ უცებ გაქრა წლები.
ჩვენს სიყვარულზე იჭორავებს,
ჭორიკანა გვირილები.

მოგონებამ დამაღონა
იქ დავიდე ახლა ბინა.
სახლის ნაცვლად წავედი და
გვირილებში ჩამეძინა.

ცამ საბანი დამახურა,
მიწამ კი დამიგო ლეიბი.
მთებმა მთებს ბანი მისცეს
და ამღერდნენ გვირილებიც.

გამეღვიძა ავქვითინდი,
და მივიდე გულთან ლულა.
არ გაბედო!-მას უყვარხარ! -
გვირილებმა ჩამჩურჩულა.

/ ლია ფანჩულიძე /



Loading...


თეგები: ლექსი ჭორიკანა გვირილები

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.