ყიფიანი გურამი - Kipiani Gurami



ღობე

ვერ გავიხსენე, ვინ მიმასწავლა
ეს სველი თიხა და წნული ღობე,
ღობის მიღმა კი იყო ნისლი
გაუმჭვირვალე, რძისფერი, ცივი,…
იქნებ მე თვითონ წავაწყდი სამანს
გზა ამერია ტყესა და ბარდში,
ზურგი ვაქციე გზასა და ქალაქს,
ველს გავაყოლე ფიქრი და დარდი...
თვალი მოვავლე ღობეებს მიღმა
დაბურულ ბაღებს
და სარებს შორის გამოილანდა
თოვლის ფიფქივით მიმქრალი სახე.
სველი თვალები შემომანათა
გაკვირვებული, დიდი და მწვანე.
მერე უეცრად გაქრა ბურუსში,
ალბათ თან წაყვა ნისლსა და მთვარეს.
შემომაჩეჩა ნაბიჯების ხმა
მწარე და ტკბილი,
ტკბილი და მწარე...
………………………………………………
გაუსაძლისი, უსასრულო, მოწნული ღობე
გასდევს ამ თიხნარს,
თიხას ნაცრისფერს, სველსა და მლაშეს,
ღობის სარები ხელჩაკიდებულ დედაბრებს ჰგვანან,
თითქოს და, სველი თავსაფრებით აუკრავთ სახე.

ფარაონი

აფრადაშვებულ გრძელი ხომალდით
ანაკლიასთან ფარაონი მოადგა ნაპირს,
გემის ბაქანზე წინწაწეული მარცხენა ფეხით,
მშვიდსა და ამაყს თავს უმშვენებდა
ორთავ ეგვიპტის თეთრი ურეა.
დიდხანს უყურა ქვიშიან ნაპირს
კოლხეთის ჭალას,
უმზერდა წლობით და აუმღვრევლად,
ისევე წყნარად,
როგორც უმზედა ამონის ტაძარს...

ზღვას კი მოსწყინდა ხომალდის ზიდვა,
ჩუმად მოშორდა ქვიშიან ნაპირს,
შორს გაიწია და მიილია...
და შერჩა გემი ფარაონითურთ
ქვიშას და კენჭებს, წვრილ-წვრილ ნიჟარებს,
ზანტი თევზების უმწეო ფართხალს.

დღესაც აქა დგას ეგვიპტის მეფე,
სიკვდილის შემდეგ რომ ისურვა
კოლხეთის ხილვა...
ზღვის ვერაგობამ რომ შესძრა ერთხელ,
დღესაც აქა დგას ჭიით გამოჭმულ
მშრალ ფიცარნაგზე,
მწარე ღიმილი უღრიცავს ტუჩებს და
ორკაპაზე დასვენებულ გაყოფილ ნიკაპს.

არ წამოხვიდე…

მე თვითონ მოვალ, ამოვცურდები,
თიხით შელესილ მაგ ხრიოკებზე...
არ წამოხვიდე, გემუდარები,
არ წამოხვიდე...
ვერ გამოაღწევ ბურუსიდან მაგ აწოწილი,
წვრილი კანჭებით...
და ვერც მდინარეს გადაახტები ცივს და უფერულს
არა თუ თევზი, კიბორჩხალაც ვერ ბუდობს მასში.
წყალი მომტაცებს შენს მწვანე თვალებს,
ოქროსფერ ფაფარს,
და მერე უნდა ვძერწო და ვძერწო
დაუსრულებლად
წითელი თიხის მუნჯი თოჯინა.
უნდა ვეძებო მწვანე კენჭები
და აწეწილი სველი ფუჩეჩი,
არ წამოხვიდე… ჩემს სანახავად,
არ წამოხვიდე,
გემუდარები...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.