ძ აძით შემოსილ დაცლილ სხეულით
ვ გდივარ, ვით სული შემაზარები..
ი ღვიძებს დილა.. მაგრამ ეულნი,
რ ეკენ საუფლოს გლოვის ზარები...
ფ ერმიხდილ სახეს ღარი მიმშვენებს,
ა რ მაძინებენ სევდის ხუნდები,
ს ველი ცრემლებით თვალებს ვისველებ
დ ა შენს ცივ სახეს ვებღაუჭები.
ე ხლა მარტო ვარ..შენ აღარ მოხვალ,
დ ე, მაპატიე თუ რამ გეწყინა,
ა მ შემზარავი წუთებით კვდომა
ს ულით ხორცამდე თუკი მეტვირთა.
ნანა სელეპანოვა - დედა
