ბეჩავმა თავსხმა წვიმაში,
ვარდი ვაფინე გზებზედა,
რამდენჯერ გული გიჟმაჟი,
უფრთოდ ვაფრინე შენკენა.
რაც უნდა ვარდი აჰყარო,
გზებს სურნელება შერჩება,
გულს თუ გინდ შევუცაცხანო,
მაინც შენთვინა ფეთდება.
არ ჩანხარ,ვითომა ვცოცხლობ,
თვალს ცრემლი დაეკიდება,
თუნდაც დამძრახონ, ჩამქოლონ,
ჩემ ნანდაური გერქმევა.
