მერაბ სალუქვაძე - უსათაურო

ამ ცხოვრებასთან პირისპირ ვრჩები

სიმწვანე ათოვს ნაზამთრალ ვარდებს,

მეძახის დედა, მეძახის შვილო,

ალერსით ლოყას ლოყაზე მადებს..

წუხული მიდის ღიმილი რჩება

სიმწვანე ათოვს ნაზამთრალ ვარდებს,

მიჭირავს ხელში აპრილის ფერი

და გაზაფხულზე ტკივილი ქრება..