მამა პეტრე - მაშინ რომ...



მაშინ რომ...

მაშინ რომ ქუჩაში გამაგდე,
ვერ ვგრძნობდი და თურმე წვიმდა.
მერე კი პიქრები დავლანდე,
სველი და სულ ერთი ციდა.
მაშინ რომ ქვაფენილს ავყევი,
საღამო სიყვითლეს ქსოვდა,
რამდენი რამ მქონდა სათქმელი,
სათქმელი დაღლამდე მქონდა.
წვიმის და ფოთლების კამათი,
მე ბავშვურ სიანცეს მგვრიდა,
გავფანტე ფიქრების კალათი,
და მერე იისფრად წვიმდა.
წვეთები მძივებად დავკიდე,
აქა-იქ დაფენილ ფოთლებს,
არ მინდა სიყვარულს დაგპირდე,
რომ ჩემი იმედი გქონდეს.
მაშინ რომ ქუჩაში გამაგდე,
ეს მხოლოდ იმ წუთას მწყინდა,
არ ვიცი, ვიარე-სანამდე,
ვერ ვგრძნობდი და თურე წვიმდა.

/მამა პეტრე 3 აპრილი, 2009 წ./



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.