სალომე ბეთლემელი - განთიადის მზე

განთიადის მზე- სალომე ბეთლემელი
ოთახში მზე მყავს ლურჯთვალება ღამენათევი,
განთიადამდე სხივებს მალავს მთვარეულ ცაში,
თითქოს და ჰქონდს სამყოფელში რამე ნათრევი,
რამე ისეთი რაც არასდროს უგრძვნია წამში.
როგორც უბადრუკს და ბობოქარს ოთახი აჩვევს,
გარემოების შეკედლების ყოველ საფეხურს,
ჩუმი ფიქრებით სხვის ტყუილში სიმართლეს არჩევს,
გაპარტახებით ყოველ დარაბს ატეხს სახელურს.
განუკურნელი თავისუფლება მისი სენია,
დაავადება რომლის წამალს სიკვდილიც ვერ ქმნის,
არსებობისთვის არსებული არის გენია,
რადგან ირგვლივში უარსებობის ქარი ჯერ ქრის.
აბდა-უბდობით გამუდმებულ სიტყვების კონას,
გავარვარებით აჟღერადებს მისი ყურება,
აზრი არა აქვს სიცოცხლეში ყველაფრის ქონას
თუ შენში არის მთელი აზრის უგუნურება.
და სადღაც შორს ისმის ისევ ჩუმი გოდება,
მისი ხმა ისმის ბგეროვნებით ჟღერად გამაში,
ის მხატვარია და ფუნჯია ჩემი გონება,
ხელოვნება კი ჩვენ ერთშია გრძნობის თამაში.
ის სამყაროა უარსებობის გამონაკლისით,
მასში ლურჯია იმაზე მეტი ვიდრე წყვდიადი,
როცა შემეხო გათენებამდე გამოვდაისდით,
შემომიერთდა უმზეობით კვლავ განთიადი.
მე ხომ სამყაროს მზე მოვპარე მთვარეულ ღამეს,
მე ხომ ოთახში გამოვკეტე როგორც ნახატი
და არასოდეს მის სილუეტში არ შევცვლი რამეს,
რადგან მსგავსი რამ არც არასდროს არ მაქვს ნანახი.
ის დროს არ უსმენს, დრო მას უსმენს როგორც ჩვევია,
ერთადერთია სამყაროში ვინც მერწყმის მე,
ფერადოვანი ყოველი დილა მხოლოდ ჩვენია,
რადგან ის არის ერთადერთი განთიადის მზე !