თამარ ლომიძე - ქარში ქარია




ვდგავარ ქუჩაში
და ქარიშხალს ვასწავლი ფრენას,
ახლა ღამეა..
მე ტალღების მოვარდნას ვუძლებ.
ცა აირია,
ვარსკვლავები მიცვლიან სიზმარს,
თვალებზე ქსოვენ
ღამენათევ ყვავილთა ფურცლებს...
შენკენ გზა მოდის,
მიმოკლდება სავალი ქარში,
მე ვიხდი წარსულს
დაბზარული სხვისი ლანდივით
და სუნთქავს მთვარე,
სუნთქავს მთვარე როგორც ივლისი,
მკერდზე ადნება
სადედოფლო ნისლის მანდილი.
სულში ქარია...
წინ მივდივარ,
უკან ვბრუნდები,
ეს გზა რთულია,
მე მარტივად ვუახლოვდები...
შენი სიშორე
ჩემს სიმართლეს ისე უხდება,
როგორც ლოცვებით აკინძული საღამოები...
ქარში ქარია...
ვიკარგები,
ვინთები,
ვქრები
და წარმართივით ვიმეორებ დროსა და მანძილს.
დღეს მწვერვალი ვარ,
ცასთან ახლოს ვიხსნები სრულად
დათოვლილ გულში
სიყვარულის ჩვილ მზეს ვაძინებ.

თამარ ლომიძე



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.