ნანა მეფარიშვილი - რაღა ეგაზაფხულ-ემარტება

რაღა ეგაზაფხულ-ემარტება,
იტყვიან ქალიაო თმაჭაღარა,
ვერ გრძნობს ასაკი რომ ემატება,
ნუთუ ოცნებებმა არ დაღალა...
თურმე სიყვარულზეც წერსო ლექსებს,
ცეკვავს, სახლს რომ მარტო დაიგულებს,
თურმე ერთხელაც არ დაიკვნესებს,
მკლავზე ეფერება თაიგულებს.
ისევ თამამია მისი მზერა,
წლებმა როდის უნდა დაადინჯოს?!
ალბათ, იმას ცდილობს ბედისწერა,
იქეთ შეშალოს და გააგიჟოს.
მიდის, გზას მიჰყვება ნებიერი,
გულში რა აწუხებს, ვინ რა იცის,
იქნებ სულარაა ბედნიერი,
მაინც არ იშურებს ალალ სიცილს.
მხრებიც დაღლილი აქვს,
ალბათ მუხლებს
ძლივსღა მიათრევს და ისევ ვნებით
მღერის,
ტკივილებსაც არვის უმხელს,
უყვარს ძველებური გატაცებით.

ნანა მეფარიშვილი