გამიფრინდა სიხარულის ფრინველი
შემთხვევისა გამო სხვისა და სხვისა,
დავშთომილვარ ასე აწ უნუგეშოდ
უბადობის გამო სხვისა და სხვისა.
რად შესჭრიან მზესა წვრილ-წვრილნი ხმალნი?
შეუმოსავს მასვე ლამაზად ალნი,
ვგუშაგობ, არ ეცეს მჭვრეტელთა თვალნი,
რაყიფთა გამო სხვისა და სხვისა.
აღარ არის გავსილ, როს ვნახე, მთვარე,
მე, გლახ, მჭვრეტს შემქმნია აწ დღენი მწარე,
რად შეჭმუნვით არის, არ მოცინარე?
ვგონებ ურვის გამო სხვისა და სხვისა,
შენის ეშყის მომხვდა ისარი გულსა,
ვინღა დამიპლასტრავს ამ ჩემსა წყლულსა?
ყარიბი აწ უძღვნი ძღვნად ჩემსა სულსა
მიზეზისა გამო სხვისა და სხვისა.
