ორშაბათ დილა გათენდა,
თეთრვირს გაუღეს კარიო,
ჯოხი ჰკრეს, ჭალას ჩალალეს;
«მანდ ხვრიმე ლურჯი ნარიო!»
შემოეყარა ვირს მგელი:
«ვირო, შენ ვისი ხარიო?!»
«არა ვარგლეხიკაცისა _
ბაგრატიონთი ვარიო...
ქალაქით მამიტანია
სამნი მარილის ქვანიო,
პატარას შენც გინაწილებ,
რომ შაინელო მხალიო!» _
«მე მხალი-მხული არვიცი,
მხალს არჭამს ჩემი გვარიო,
ჩემს მამა-პაპას უყვარდა
გამოსახრავი ძვალიო!
მოიცა, ვირო, მამიჭერ
პატარა ბეჭის ძვალიო!
დიდი არ დაიყროყინო,
არშემიყარო ჯარიო!
კუდი არგააცანცარო,
არგამომთხარო თვალიო!»
ახმეტური პატარძალი
ახმეტური ქალი ვიყავ,
ახ, ნეტავი მეო,
ოცდახუთი წელიწადი
ოსტატს ვებარეო,
ნემსს ყუნწი საითა ჰქონდა,
ის ვერვისწავლეო.
საპატარძლოდ მომამზადეს, _
ეს მეამა მეო;
უმარული ბევრი ვისვი,
ფერი ვიჭარბეო,
ნეფიონირომ მოვიდა,
ზურნას ვერავყეო,
ჯოხირომ დაარაკუნეს,
ჩამოუარეო;
ქურანი ცხენი მომგვარეს,
ზედ გადავჯექ მეო,
უზანგშირომფეხი ჩავდგი,
გადავალაჯეო;
საყდრის კარსარომ მივედი,
მღვდელსა შავძახეო:
«აბა, ჩქარა, შე სულძაღლო,
კარი გააღეო!»
მღვდელმა წიგნი ვერიკითხა,
ხელში წავგლიჯეო,
დიაკვანსა გავუჯავრდი,
თავში ვაწყვიტეო,
შარი ვუგდე, ქვეშ მოვიგდე,
ზედ დავაწექ მეო,
საოხრო წამოსდგომოდა,
ზედ ჩამოვეგეო;
ცოტა ავ გუნებად ვიყავ,
კარგა გავხდი მეო...
მაყრიონი არსად ჩანდა,
ცხენს მოვახტი მეო,
გავწიე და წინ წავედი,
არვის ვუცადეო,
დარბაზის კარსრომ მივედი,
ძირს ჩამოვხტი მეო,
წინ ტაბლარომ მამაგებეს,
ჯამი გავტეხეო,
ჯიხვით ღვინო მამიტანეს,
ის მეამა მეო,
დედამთილი მომეგება, _
პირი ვარიდეო,
პირში შაქარი ჩამიდო, _
თითი მოვკვნიტეო;
შიგნი-შიგანრომ შევედი,
სკამი შევზვერეო,
ზედ ბალიში ავიტანე,
რბილად დავჯექ მეო;
დედამთილსა წავჩურჩულე:
«პური მშიან მეო»,
ერთი მწვადირომ შემიწვა,
ის მეწყინა მეო,
დავუარე თაროებსა,
ერბო მოვძებნეო,
ცეცხლზე ტაფები შემოვდგი,
კვერცხსაც მივაგნეო,
ასი კვერცხის ტაფამწვარი
მარტომ შევჭამეო;
დედამთილი ვჯოხე, ვჯოხე,
მული ქვეშ ვიგდეო,
იმათი თმების ნაგლეჯი
ბანზე მოვფინეო,
მამამთილსაც ხელი მივყავ,
წვერი ვაგლიჯეო,
იმისი წვერის ნაპუწკი
ღობეს მოვფინეო;
ნეფეს წიხლი მოვახვედრე,
კარებს ვაწყვიტეო,
ერთი კაი შვინდის სახრე
მაზლსაც ვუშხივლეო,
მაზლი კარებს ეფარება, _
ღმერთო, გადავრჩეო...
ორი კვირის პატარძალმა
შვილი ვშობე მეო,
მერე ქალებში წავედი _
დავიტრაბახეო!