მზე შინა და მზე გარეთა - ქართული ხალხური პოეზია

მზე შინა და მზე გარეთა,
მზევ, შინ შემოდიო!
უყივლია მამალსაო,
მზევ, შინ შემოდიო!
ჩვენ ვაჟი დაგვბადებია,
მზევ, შინ შემოდიო!
დუშმანსა ქალი ჰგონია,
მზევ, შინ შემოდიო!
ვაჟის მამა შინ არარი,
მზევ, შინ შემოდიო!
ქალაქს არი, აკვნისთვინა,
მზევ, შინ შემოდიო!
უყიდნია, შინ ბრუნდება,
მზევ, შინ შემოდიო!
ვაჟის მამას მოუხდება,
მზევ, შინ შემოდიო!
თეთრი კაბა ატლასისა,
მზევ, შინ შემოდიო!
ცხენზე ჯდომა, ჯირითობა,
მზევ, შინ შემოდიო!
ყაბახს სროლა-ბურთაობა,
მზევ, შინ შემოდიო!
მზევ, შინა და, მზევ, გარეთა,
მზევ, შინ შემოდიო!
წმინდა გიორგივ, ცხოველო,
შენს სალოცავად მოველო,
მამირეკია ცოლ-შვილი, _
შენსა წყალობას მოველო!
მასპინძელ კარგად მასპინძლობს
გულითა მხიარულითა,
მწვანე ქოშები გაცვითა
მარანში სიარულითა.