შემოქმედელი დავითი - Shemoqmedeli Daviti



წრე

ვზივართ მე და ჩემი ბიჭი
მდინარიდან დაბრუნებულნი
გადაჭრილ მორზე,
სოფლის სასაფლაოს გვერდით,
მყუდროებას მხოლოდ
კუტკალიების ხმა არღვევს.
ვზივართ ასე ერთმანეთის
პირისპირ...
მარადისობაში წამით დასიზმრებულები,
ერთი საწყისის
ორი საპირისპირო პოლუსი.
მე სიკვდილისაკენ ვიხრები,
ის სიცოცხლისკენ.
აქედან ასიოდე მეტრში
მამაჩემის საფლავია.
წუხელ მესიზმრა
ჩემი ბიჭის ღიმილი ჰქონდა...

შენ

არ დაადგა საშველი
შენს შეცნობას.
ღალატს რომ დააპირებდი
სიყვარულის ნოსტალგია შეგიპყრობდა,
და პირიქით.
ორი „მე“ ორი თუჯის სფეროა,
ერთი ერთ ჰემისფეროში რომ ურტყამს,
მეორე–მეორეში.
სახლიდან – სამსახურამდე და
სამსახურიდან ოჯახამდე,
მოვალეობის გრძელი თოკი
რამდენჯერაც ჩაგიბამს
იმდენჯერ ჩაგწყვეტია.
ერთ ხელს პირჯვრისსაწერად
რომ მომართავდი,
მეორე შენზე მომტერებულ
ახვრისთვის გინდოდა გელეწა.
დედის მუცლიდან მოყოლებული
ერთნი ხართ და,
ისე სხვადასხვა ენაზე ლაპარაკობთ,
როგორც სოლოლაკელი მეზობლის ბიჭი და
სოფელში ჩარჩენილი შენი
გურული მამიდა
კაცები მაშინ გეწვეოდნენ,
როცა ნაბახუსევზე სახაშეს
ნივრის გემო
აუღიტინდებოდათ კუჭში.
ხოლო ქალები,
სექსით შენთან
უსიყვარულობას, სიმარტოვესა და
ნევროტონულ სიმპტომებს მკურნალობდნენ.
ყველა, ვისთანაც სიყვარულის
ისტორია არ შედგა,
დაქალი გახდა.
გენდერული წონასწორება
დაირღვა და
ძალიან ხომ არ მოგიმრავლდნენ
მეგობარი ქალები?
რომელი უფრო შენ ხარ?
მეძავის სახლის კარს მთვრალი
ბარბაცით რომ შეაღებ, თუ
იოანე ნათლისმცემლის ხატის წინ
ცრემლებით მონანიე.
ცხოვრება კი, ერთი გრძელი მარათონია,
დაწყებული სამშობიაროდან დამთავრებული
სასაფლაომდე.
რაღა მაინცდამაინც
ბოლო წამს უნდა იგრძნო, რომ
სოკრატემ შეუძლებელი მოითხოვა..

პოეტი

ბწკარები ცრემლის მძივებად თოვდა,
რითმების მღვრიე ღარში დამფლავი,
ლექსი ზოგისთვის ძეგლი იყო და
ზოგისთვის საძმო მცირე საფლავი.

მე კი რა სნება ამიტყდა შარზე,
სიტყვებით ბლანდვას რომ ვერ ვეხსნები,
დიდბატონების ცრუ კარნავალზე
დავდივარ ჩემი დარდი ლექსებით.

სტრიქონის შუბი მეპყრა საომრად,
ფარას რომ ფარად იფარებს მწყემსი,
წყევლა იყო თუ უფლის დალოცვა,
სულში რომ ჩადნა პირველი ლექსი.

ჩამოისამხრეს ნისლებმა ახლო,
როცა ცას პირველ სტრიქონს ვპარავდი
და ლეგაქულა ლექსსამოსახლო
მეტაფორების მედგა კარავი.

ბავშვმაც ვიცოდი სისხლს რა ნდომია,
პარნასის კართან ფრთით ასატანი,
რომ პოეზიაც თურმე ომია,
დიდგორის დარად გადასატანი...


ლისაბონის ამბავი
/ვიმ ვენდერსს/

დაგიბრუნდი,
ყველა დრო რომ მიილია
უდროობაში...
სიზმრის ფოთლებს დავიხურავ
და ვიცხოვრებ
სიზმრებს მიღმა თუ
სიზმრის გარეშე.
ზურგზე კამერა,
როგორც მესამე თვალი
საგულდაგულოდ მიიმაგრე,
იარე, სიმართლედაკარგულ ობიექტივს
სინათლე შეაჩვიე.
მარტო ნუ ივლი,
ჟაკ დერიდა და ერიხ ფრომიც თან იახლე
და ისიც, შენი ძმა - ფერნანდო პესოა.
იყველგანყოფე და იარაფრე,
კვარკი არა ხარ?!
ნუ დაყოვნდები,
საგნებიდან რომ
გაქცევა შესძლო.
ხეს რომ ხე ერქვას,
არა მაგიდა, აკვანი ან გილიოტინა.
წყალს კიდევ წყალი,
ცრემლი- არა,
მით უფრო- შარდი.
მთვარის შუქზე ლისაბონის
ლიმნისფერ ცას,
თუ შესძლებ დააგემოვნო,
ცოტა მომჟავო
გემოცა აქვს.

ჰო,ისიც... ნაცნობი უცნობი მინდვრები,
ეს შენ რომ დაწყევლე, სწორედ ის ეზოა,
ვაგონის ბორბლები,გზის პირას ტიტები,
ღამეში მთვარე და ფერნანდო პესოა..







Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.