ჩალაბაშვილი თემური - Chalabashvili Temuri



სანთელი

შენ სანთელი ხარ უფლის ხმობილი,
ო, პაწაწინა თაფლის სანთელო.
გყოლია მრევლი ხელაპყრობილი -
შენ შეგინახავს ეს საქართველო
ჩამოგიროლებს სული ტაძართა
და ეგ სიწმინდე გასაკვირია.
ბევრჯერ მომხდურმა ცრემლი წაგართვა,
ბევრჯერ დაღვრილხარ და გიტირია.
შენ სანთელი ხარ, სუსტი, უბრალო,
მაგრამ რამდენი კვნესა გიფრძვნია.
შენ საქართველოს ჭირისუფალო,
ბედნიერი ხარ წვა შეგიძლია...

პატარა ბეჟანს

ამოგიყვანა დედამ მკერდიდან
და მოხველ ქვეყნად ფერად სიზმრებით.
შენ მოგყვა შვილო, შენი ხვედრი და,
ბევრიც ეცადო ვერ ასცილდები.
ჯერ უმწეო ხარ, ”აღუც” არ იცი,
ხან უმიზეზოდ სტირი, იცინი,
ჯერ მამის მზერას შენ ვერ განიცდი
და გეშინია შენივ სიმცირის.
ისე მოგერგოს პაპის სახელი,
როგორც მეომარს ბეგთარ-ხალათი.
არაფერი სჯობს ცოდვას გამხელილს -
შეგხვდება ბევრი შური, ღალატი.
ქვეყნად შეგხვდება ბევრი სიკეთეც,
საქართველოში ჩვენს ძველ მამულში,
არვინ გაჯობოს, შვილო, იცოდე -
მიწის მოვლაში და სიყვარულში...
... იქნებ უაზროდ არც იღიმები,
ასეთნი იყვენ ძველი მოყმენი.
შენ უნდა გერქვას მამის იმედი
და მამის მკერდზე მიწის მომყრელი.
მინდა გაგზარდო ლომის ბოკვერად,
და არა მფრთხალი, როგორც კურდღელი,
- აჰა, სამშობლოვ, შვილი ერთგული,
დაადგი შენი მძიმე უღელი...

1980 წ.

პოეტის დედას

რად გამიმეტე ასე დედილო,
ვით განიზრახე ჩემი ღალატი,
სირცხვილით ვის გსურს გააგებინო,
რომ შვილს ჩააცვი მგოსნის ხალათი.
შენ ცისფერ ეტლებს მიმეც მსახურად,
მიფრთხობენ სიზმრებს შლეგა ქარები,
მე თავზე ეკლის ჯიღა მახურავს
და შეშლილს მიგავს ხშირად თვალები.
რად გამიმეტე, ასე, დედილო,
ჩემგან რა წყენა მოგაგონდება?
ჩემს ტვინში ახლაც ლექსი ნებივრობს
და, იცი, ტანჯვა მიახლოვდება?
რად გამიმეტე ასე, დედილო,
მოგეცა ჩემთვის ნიჭი მეგუთნის.
იცი თუ არა, დედავ, დედილო,
რომ თავი ჩემი მე არ მეკუთვნის.
რომ ლექსს დავყავარ უმისამართოდ,
ავკვრივარ ქალაქს მზერადაღლილი,
რომ ეს ცხოვრება მე ვერ გამართობს
და მომკლავს სადღაც ქუჩის ძაღლივით.

რად გამიმეტე ასე დედილო,
ვით განიზრახე ჩემი ღალატი,
სირცხვილით ვის გსურს გააგებინო,
რომ შვილს ჩამაცვი მგოსნის ხალათი.

საუბარი შვილთან

(ეს ლექსი გოდერძი ჩოხელს ძალიან უყვარდა და ვუძღვნი მის ხსოვნას)
ლექსების გარდა
რას დაგიტოვებ?
გრჩება ფიქრები
სისხლით ნაწერი,
საფრენი წლები ჩამოვიტოვე,
მთებიდან მიხმობს
მზე - გულდამწველი.
იცოდეს ღმერთმა,
ცასაც ავწევდი,
შენსკენ დაქროლილ
ქარს რომ შევბმოდი,
და თითქოს, შვილო,
ლექსს კი არ ვწერდი,
ცეცხლწაკიდებულ
სახლში შევრბოდი...
... ნუ გამიწყრები,
თუ შეგაყვარე
მჭკნარი ვარდები,
სველი ძახველი.
მე ვდარდობ, შენ რო
დაგედარდები,
ჯანდაბას ჩემი
გზა და სახელი...

ციკლიდან ”ყინულის ქალაქი”

ამიერიდან მე შენ გეკუთვნი,
გადამავიწყდა ძველი მითები,
შენ ხარ მაღალი ჯვარი გეგუთის,
მე კი - დაღლილი ბერის თითები.
და როგორც მიწა ლტოლვილთ მიუტევთ,
ნუ გაგაოცებს ჩემი იერი.
შენ ამაყი ხარ ვით სიჯიუტე,
მე ვით სიმორცხვე - ვარ თვინიერი...
აჰა, მორჩილი მონის კისერი,
აღზევებულა ჩემი ქალაქი,
ისევ და ისევ შენ თუ მიშველი,
ცოცხლობდეს ჩემი ძვალთშესალაგი.
ამიერიდან მე შენ გეკუთვნი,
გადამავიწყდა ძველი მითები,
შენ ხარ მაღალი ჯვარი გეგუთის,
მე კი - დაღლილი ბერის თითები...

ჭირისუფალი

შეუფანცქალდა გული პაწიას,
დაეცა მიწას - ახალმოთოვლილს.
ატირდა მუხა, ტოტი დასწია
და მიაფარა მკვდარ ჩიტს ფოთოლი.

ჰამლეტ გონაშვილს

ენ წამოიწყე "დაიგვიანეს"
და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,
იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენ
ბექა და ბეშქენ ოპიზარები!
კრთოდნენ შენი ხმის მინანქარები,
როგორც ჩანჩქერი კლდიდან ვარდნილი
და არწივული შენი თვალებით
მეხატებოდა წინ ავთანდილი. . .
. . .მღეროდი რაღაც სულ სხვა თილისმით,
თითქოს სიმღერით ტაძარს ხატავდი,
თავზე გეხურა ზეცა თბილისის,
ღომლის მიწაზეც ამოთავთავდი!
დაიგვიანეს, მაგრამ სალამურს
ყური მოჰკრეს და აღარ დარდობენ
და ის პატარა მწყემსი ბიჭები
კახეთის მთებში დანავარდობენ.
შენ წამოიწყე "დაიგვიანეს"
და შუბლზე გაჩნდნენ ოშკის ბზარები,
იქნებ, ე, მაგ ყელს ერთად ხატავდნენ
ბექა და ბეშქენ ოპიზარები.

გაგეჯიბრები, სიკვდილო

გაგეჯიბრები, სიკვდილო,
აბა, სად შენ და სად მეო,
მასპინძლად ხო არ ვარგიხარ,
აღარც რო მიშვებ სადმეო.
დამხვდები ჩაღამებული
მე, მოწყვეტილსა სამზეოს,
წამიყვან? პაპის პაპასთან
რო ვეამბორო მხარზეო.
სისხლი მოვწმინდო მკერდზედა,
ხელი შევავლო ფარზეო,
არცა რა მედარდებოდეს,
დამდგარსა სწორსა კვალზეო...
...მგონი, გაჯობე, სიკვდილო,
ავს არ ამბობენ მკვდარზეო...

ვიცი, გადამრევს ზაფხულის წვიმა...

ვიცი, გადამრევს ზაფხულის წვიმა
და წუთისოფლის ზანტი ეტლები,
ასე ყოფილა დიდი ზნის წინათ,
ასე შეშლილან სხვა პოეტები.
ვიცი გამამხელს სადმე ცდუნება,
დრო ჩამემსხვრევა თვალში სიზმრებად,
ქარი წამოვა ვით ერთგულება -
და შენსკენ ,მავალს შემეხიზნება.
თეთრი ქედნები მასხედან მხრებზე,
ვიღაც მაკავებს ცისკრის ძაფებით -
თქვენ ჩემში პოეტს ამაოდ ეძებთ,
მე მხოლოდ სურვილს ვეთამაშები.
ვიცი, გადამრევს ზაფხულის წვიმა
და წუთისოფლის ზანტი ეტლები.
ასე ყოფილა დიდი ზნის წინათ,
ასე შეშლილან სხვა პოეტები.

1979 წ.

ივანე მაჩაბელი

იქნებ მტვართან დასცდა ფეხი, ვინ იცის,
როცა მთვარე ქართლის მთა-ველს ქარგავდა,
რა ჯანდაბამ დააძინა თბილისი,
არ იცოდა, რა დიდებას ჰკარგავდა.
თუ მთაწმინდამ დაიშურა ნიავი,
ვერ უკოცნა შუბლი დასადაფნავი,
რა ყოფილა ბედი ოხერტიალი -
არ აღირსა სამშობლოში საფლავი!
იქნებ ღამით ქართლის მთებიც კვნესოდენ,
როცა თვალი გასაქცევად ეჭირა,
რად უყვარდა საქართველო ესოდენ -
გოჯ მიწაშიც ქართველს არ შეეცილა...
... და მამულის შეკრთა მიწა - მტკივანი,
მისი ხვედრი მწარე სევდად დარჩა ერს,
საქართველო და მთაწმინდის ნიავი -
დღესაც ეძებს კვალდაკარგულ მაჩაბელს...

1983 წ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.