ბზრიალებს ჟამთა სვლის ბორბალი,
დრო მიქრის დაუნდობელი,
ღაღადებს სამყაროს რბოლაში,
ეს გული დაუცხრომელი.
მიფრინავს ახალგაზრდობა,
ვით ცაზე თეთრი მერანი,
დარდია, თუ უდარდობა,
ვერ შეაჩერებს ვერავინ.
ვერ ვიტან ამპარტავნობას,
სულ ვგმობ ამ დაავადებას,
მუდამ უპირატესობას,
ვანიჭებ მე თავმდაბლობას.
პატივს ვცემ ავანგარდობას,
კლასიკას ვუმღერთ ყველანი,
მოდაც თუ არის გართობა,
ეს ვერ ამიხსნა ვერავინ.
ეს ლექსიც არაფერზეა,
რა შუაშია ფერარი?!
ტრიალებს დროის მანქანა,
ბოლოსკენ მივქრით ყველანი.
წუთისოფელი მოკლეა,
ხომ ნათელია დღესავით,
მაგრამ სიცოცხლის სურვილი,
მაინც ანათებს მზესავით.
წყალს მიაქვს ძველი ბორანი,
ვბერდებით, ჩვენი დროც გადის,
სიცოცხლე ძალზე ტკბილია,
ჩვენ გვჯობნის ყვავიც, ყორანიც.
გოეთეს ბრძნული აზრებით,
ნათქვამით ფილოსოფურით,
,,იმედი თურმე ყოფილა
სხვა სული-უბედურების”
,,უბედურების” მე მკითხეთ,
გოეთეს დავეთანხმები,
ბედნიერებსაც სჭირდებათ,
იმედის ნაპერწკალები.
ცხოვრებისეულ ჭიდილში,
იბრძოლო მომავლისათვის,
რთული არ არის ღრმა ძილში,
უბრალო მოკვდავისათვის.
ზმანება მალე გაქრება,
ვნახოთ, რას ვიზამთ ჩვენ ცხადში,
ამ უსასრულო განცდებმა,
თავი იჩინეს ნახატში.
ეს ლექსი აბსტრაქტულია,
ალბათ თქვენც გიჭირთ გარჩევა,
სურათი დახატულია,
და თქვენ გიტოვებთ არჩევანს.
იბრძოლოთ სიცოცხლისათვის,
ანდა, დაყაროთ ფარ-ხმალი,
ალბათ სჯობს მომავლისათვის,
მალე გავიგნოთ გზა-კვალი.
ავტორი: eka1974
დრო მიქრის დაუნდობელი,
ღაღადებს სამყაროს რბოლაში,
ეს გული დაუცხრომელი.
მიფრინავს ახალგაზრდობა,
ვით ცაზე თეთრი მერანი,
დარდია, თუ უდარდობა,
ვერ შეაჩერებს ვერავინ.
ვერ ვიტან ამპარტავნობას,
სულ ვგმობ ამ დაავადებას,
მუდამ უპირატესობას,
ვანიჭებ მე თავმდაბლობას.
პატივს ვცემ ავანგარდობას,
კლასიკას ვუმღერთ ყველანი,
მოდაც თუ არის გართობა,
ეს ვერ ამიხსნა ვერავინ.
ეს ლექსიც არაფერზეა,
რა შუაშია ფერარი?!
ტრიალებს დროის მანქანა,
ბოლოსკენ მივქრით ყველანი.
წუთისოფელი მოკლეა,
ხომ ნათელია დღესავით,
მაგრამ სიცოცხლის სურვილი,
მაინც ანათებს მზესავით.
წყალს მიაქვს ძველი ბორანი,
ვბერდებით, ჩვენი დროც გადის,
სიცოცხლე ძალზე ტკბილია,
ჩვენ გვჯობნის ყვავიც, ყორანიც.
გოეთეს ბრძნული აზრებით,
ნათქვამით ფილოსოფურით,
,,იმედი თურმე ყოფილა
სხვა სული-უბედურების”
,,უბედურების” მე მკითხეთ,
გოეთეს დავეთანხმები,
ბედნიერებსაც სჭირდებათ,
იმედის ნაპერწკალები.
ცხოვრებისეულ ჭიდილში,
იბრძოლო მომავლისათვის,
რთული არ არის ღრმა ძილში,
უბრალო მოკვდავისათვის.
ზმანება მალე გაქრება,
ვნახოთ, რას ვიზამთ ჩვენ ცხადში,
ამ უსასრულო განცდებმა,
თავი იჩინეს ნახატში.
ეს ლექსი აბსტრაქტულია,
ალბათ თქვენც გიჭირთ გარჩევა,
სურათი დახატულია,
და თქვენ გიტოვებთ არჩევანს.
იბრძოლოთ სიცოცხლისათვის,
ანდა, დაყაროთ ფარ-ხმალი,
ალბათ სჯობს მომავლისათვის,
მალე გავიგნოთ გზა-კვალი.
ავტორი: eka1974
