გალაკტიონ ტაბიძე - ქალავ

გულო, ოცნებას მალავ!

ცაო, ლურჯდება ზოლი!

ვაჟი: - დაიცა, ქალავ!

ქალი: - დაგიბრმა თოლი!

შორით ბრუნდება წყალი,

ნისლი იცრება მთაში.

- არა! - ჩურჩულებს ქალი.



- კარგი! - ამშვიდებს ვაჟი. -

თუნდა წაიყვა ჯოგი,

კიდენ დამრჩება მრავალ.

ბროლ-ღიკილასაც მოგი,

როცა ქალაქში ჩავალ.