ჩხეიძე ზაალი - Chkheidze Zaali



ნატვრა

თუ იწვიმებდა, მოვისხამდი აისის ჯუბას,
ვილტვოდი გარეთ,
უცხო სიხარულს გაჩუქებდით
უკლებლივ ყველას.
მზე ბოლოს მაინც შეაცდენდა ღრუბელთა ასულს
და მოუვლენდნენ წუთისოფელს ჩვილ ცისარტყელას.
დამაკისრებდნენ ნათლიობას მნათობნი, ჰოდა,
მეც ახალშობილს ფეხის გულებს დავუკოცნიდი,
ბედნიერებაც ალბათ ცოლად გამომყვებოდა . . .
ნეტა ეწვიმა.

ტირილი
ავაი
ქორწილი ვქენითო დედო
მერე რა ქორწილი
ოთხი დეკეული დავკალითო დედო
ქორწილი სიკვდილით დავიწყეთო
ავაი
სიცოცხლეს ევედრე გვეწყალოსო დედო
ჩემს ცაზე უთავო მზეები დაღოღავენ
ძმა შემძულდა ავაი საკუთარი
შენი სიყრმისშვილი შემძულდაო დედო
ჩემს ცაზე უთავი მზეები დაღოღავენ
ჩემს ცაზე უთავო მზეები.

ქალაქი

დევების ლოთი, მახინჯი ქალი
ყოველ ცისმარეს ზედ შარა-გზაზე გამოდგება დედიშობილა,
თეძოსთავებზე შემოიწყობს ნაჯაფარ ხელებს,
დგას ასე დოინჯშემოყრილი
და ეფიცხება გამვლელ-გამომვლის დამცინავ მზერას.
ჩვენ კი საბრალო კაციჭამიებს,
მის ლაჯებს შუა ნაუცბათევად დარცხვენილები რომ მივიჩქარით,
ბედნიერებად გვეჩვენება,
თუ ამ მსუქანი, ვებერთელა, ბინძური ტანის უგრძესი ჩრდილი
დაგვიკოცნის გალეულ ბეჭებს.
დროდადრო მაინც წარმოუდგენელ სიმამაცეს მოვიკრებთ ხოლმე,
თავებს წამოვწევთ დამშეულები
და ასე ხარბად, თვალჩაციებით ჩავჩერებივართ
დევების მახინჯ, დედიშობილა, ზედ შარა გზაზე გალაჯულ ასულს.

ქალის გამო

ნებაურთველად შეველტოლვე მრთოლავ სასწაულს,
ოდენ ხელთათვის
შესანდობი ცოდვა ვივალე
და ჩამოგორდა ფრიალოზე მზე
თრთვილისფერი,
ამოდ საჭვრეტი
მოოჭვილი და გამჭირვალე.
პირველშობისას დაბეჭდილი გაიღო კლიტე.
მეც წავთამამდი,
მივეახლე სანუკრე რუს და
მცირედ სოველი,
შენამწიფი,
მარწყვი მოვწყვიტე.

შავი მზით სავსე

შავი მზით სავსე, აცეცხლილი, მდუღარე ლავა
ჩამოყვა ფერდობს,
კბოდეზე სავალ
გზებს მოენთო ხანძარი ერთობ
და ჩამომხუთრდა.
დაოკებული ძლივსძლიობით,
თრთოდა მდუმარედ
ქვეყნის წამლეკი,
უბორკილო,
ზღვა სიმცხუნვარე . . .
არ მაკვირვებდა უჩვეულო მზის სანდომობა,
სიმრუმე ანდა,
იდგა შუაგულ მდინარეში უცნობი გოგო
ჩავლილ ბავშობას უღიმოდა
და ტანს იბანდა.

შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო

(წიგნიდან აბიათარ)
შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
თითის წვერებზე ვიწევი და
გავყივი გორებს
ნუ შეშინდები შეიმოსე აბიათარო
ეჭვის მატლები მრავლდებიან ახლა შენში და
გარეთ მოხოხავენ
ნუ შეშინდები
შეიმოსე აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
შენს გვამზე ვდგავარ
და ვიწევი თითის წვერებზე

. . . აღმოსავლეთი . . .

უმცხუნვარესი,
მარადჟამად მწველი ტაროსი . . .
და დრომადერებს ადევნილი
მკვლელი უდაბნო . . .
დარახტულ ტაიჭს შემომხტარი მძლე ბარბაროსი . . .
გუმბათის ჩრდილქვეშ მოფართხალე
ქათქათა გვრიტი . . .
ჰაეროვანი ჰურიებით სავსე ჰარემი . . .
და კვერთხადქცეულ უხსენებლის
თვალი ბივრიტი . . .
ზღვარდაუდები მორჩილება და სიამაყე,
ნახტომის წინა გარინდება მარად საშიში,
ჯაჭვით დაბმული მთვარეების საცოდაობა,
შლეგი სისხლი და . . .
ცოტა ჰაშიში.

ათასი წლის წინ ნათქვამი მონოლოგი

არ მიყვარს ქრისტე,
განსაკუთრებით ჯვარზე გაკრული,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს
მაგონებს.
იგი უსაგნო შიშს მგვრის ხოლმე . . .
ათასი წლის წინ ალექსანდრიად
ვყიდდი იადონებს,
თანაც ჭრელს.
ხელისგულებზე ვმკითხაობდი სხვათა მომავალს.
და ერთხელ,
როცა დავრჩი მაშინ უთავშესაფროდ,
გავწიე აღმა,
და ქალაქგარეთ
აღმოსავლეთის კარიბჭესთან
მივაგნე ლოტოსს
და მის ფოტლებში გამოვიძინე . . .
არ მიყვარს ქრისტე,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს მაგონებს,
იგი მხნეა და ცოტა მკაცრიც . . .
და დღეს რადგანაც ჩემი ნებაა,
მე დავისიზმრებ
თავისნათქვამა და უცნაურ ბიჭს
იუდეადან.

ლექსი სიყვარულზე

მე სიმშვიდე ვარ,
გახელების შემდეგ მოსული,
თავგზადაკარგულ კომეტებს რომ
ჩვევიათ ხოლმე
ის სიმშვიდე ვარ . . .
და ყველა ქალი,
ვინც კი ყოფილა წუთისოფლად,
თუნდაც
ოდესმე,
ჯერ არ შობილი ვარსკვლავია.
და მე დავეძებ
უკეთესთა შორის უკეთესს,
რომ დავენარცხო.

მუსიკალური ეტიუდი

ფრთხილი მოლოდინი
და
ჭრილი თვალების
მცირედ მოოვალო.
ჰოი, უკაცრავად,
თქვენ როდის დამპირდით
მალევე მოვალო,
მაგრამ მომატყუეთ.
ვისესხე სიცქაფე
ნაკადულ გავუხდი მევალედ.
მომინდა
და ჩვილი სიჩუმე
ისე ვიმხევალე,
არც დამნანებია.
ხანდახან
ჩვევად მაქვს
ავაგო სასახლე აქამდის უშენი,
თუ სულთა წარწყმედის
საბაბს დაეძებენ
ჩემში მემრუშენი,
ვფიცავ,
იპოვნიან.
მიყვარს უდარდელი,
ფრთანაზი სიცილი
სიკვდილის მონათა,
ვითვლი სიღამეში
წკრიალით დაფანტულ
ალისფერ მონეტებს,
მე მქვია სონატა.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.