ჩხეიძე თუთა -Chkeidze tuta



ელექტრო ველი


როდესაც ქალი,
მძიმე სავარცხლით
ჩამოუყვება თმებზე შერჩენილ
განვლილი დღეების ელექტრო ველებს,
და მრავალსარკიან ოთახში,
ერთ-ერთ სარკეს გამოუტყდება,
რომ არც თუ ისე ლამაზია და ბუნებრივი,
შეყვარებული პიეროს მსგავსად
ჩამოყრის მკლავრებს,
მერე რამდენიმე აბი დამამშვიდებლით
დაიმარილებს სისხლნაკლულ სხეულს,
თითზე ნერვულად აათამაშებს
ქმარყოფილის ნაჩუქარ ბეჭედს.
და გაიხსენებს
როგორ უცდიდა ფანჯრის მინაზე აკრული ცხვირით
მის აჩქარებულ ფეხის ნაბიჯებს...
და როდესაც ის ბრუნდებოდა
შალის ზედებს როგორც რიტუალს,
უჩვეულო აჩქარებებით,
ერთმანეთს ხდიდნენ
და ტუჩებით ეძებდნენ საყრდენს...
ამართლებდნენ,
განვლილი დღეების
თმას შერჩენილი
ელექტრო ველები

გზა

გზა არ მთავრდება არც ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩვენი სვლის ვადა
ქვიშის საათით განისაზღვრება
რომელიც ერთმა მოხუცმა ქალმა
უადგილოდ დატოვებული ნივთების ალაგებისას
შემთხვევით გადმოატრიალა.
თოლიები არ გაფრინდნენ
თბილი ზღვებისკენ
და არც ბუმბული შეიცვალეს
ზამთრის საფარად.
ისინი ჩვენთან ერთად
განაგრძნობენ სვლას
მეჩეთის მიმართულებით
რომელიც ამ ქვიშიდან ქალაქისკენ
გაგვიყვანს ალბათ,
ჩემი გზა არ მთავრდება ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩემი გზით სვლა კი
ბუნებრივად
შენით სვლას ნიშნავს.
ხოლო უჯრები
რომელიც სახლის კარადას
მრავალ პატარა ნაწილად ჰყოფდა
დღეს დაგლეჯილი ატლასის
ნახევებია.
ჩვენ კი ნახევებზე განლაგებული
ქალაქის სანიშნე
წითელი დროშები.
რომელსაც პატარა ბავშვები
გამუდმებით აადგილებენ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.